Македонци од САД бараат враќање на знамето со сонцето од Кутлеш

Лига на Македонци Американци (ЛОМА) ги повикува сонародниците повторно да го користат претходното знаме на Република Македонија со сонцето од Кутлеш наместо „наметнатото“ што е во употреба сега.

„Македонци, престанете да го употребувате знамето што ни го наметнаа Грција и ЕУ. Користењето на тоа знаме е признавање на БЈРМ и на позицијата на Грција. Ако сме против промена на името, против сме и наметнати знамиња исто така. Нема повеќе знаме на БЈРМ, вратете го вистинското македонско знаме! #лажно знаме“, напиша ЛОМА на својот профил на „Твитер“.

Во рамките на постот под знамето со сонцето од Кутлеш пишува: „Вистинско македонско знаме. Беше напуштено само поради тврдењата на Грција дека тоа е нејзино заедно со името Македонија. Ако ние сме вистински Македонци, тогаш треба да го користиме само македонското знаме“.

Под сегашното државно знаме, пак, стои: „Познато како ‘модерно’ македонско знаме. Беше усвоено кога Македонија се согласи да виде етикетирана како БЈРМ. Грција ни се закани за нашето име и знаме, па го сменивме. Ова знаме повеќе грчко отколку македонско и ги симболизира грчката агресија и расизам. Ова знаме не треба никогаш да се вее од вистински Македонец“.

Првото државно знаме на самостојна Република Македонија, 16-кракото сонце од Кутлеш, беше во официјална употреба до 5 октомври 1995 година, кога беше заменето со креацијата на професорот Мирослав Грчев.

 

11 Коментари

  1. Грција од самиот (еден) збор (Македонија) деривира и заговара ИРЕДЕНТИЗАМ!

    На секој е јасно дека од самиот збор не може да произлезе ИРЕДЕНТИЗАМ!
    Од самото име НЕ МОЖЕ ништо иредентистичко да произлазе!!
    Да се смени Македонија “затоа што е ИРЕДЕНТИЗАМ” имплициран е дебилно!
    Република Македонија, име, по себе НЕ одразува ИРЕДЕНТИЗАМ или територијален ЕКСПАНЗИОНИЗАМ!
    При носење ОН Рез. 817. 1993 амбасадори во СБ на ООН НЕ РАЗБРАЛЕ дека со проблематизирање државно име, допуштиле АКЦИЈА ЗА БРИШЕЊЕ НАЦИОНАЛЕН ИДЕНТИТЕТ НА ЕДЕН НАРОД во една држава која е СУВЕРЕНО ЕДНАКВА со ДРУГИ ДРЖАВИ, според Повелбата na ON!
    Ете какви “интелектуалци” седеле 1993 во СБ на ОН!!! НЕ РАЗБРАЛЕ дека се работи за НАЦИОНАЛЕН ИДЕНТИТЕТ!!!

  2. Прифаќањето на наметнатите услови за прием во ОН од страна на Република Македонија не ги легализира нелегалната постапка за прием и нелегалните обврски

    Принцип EX INJURIA JUS NON ORITUR

    Во врска со актуелизирање на прашањето за воспоставување на уставното име на Република Македонија во Обединените Нации понекогаш се поставува прашаwето дали таков чекор е правно возможен кога се знае дека Македонија фактички ја прифати резолуцијата 47/225 (1993) на Генералното Собрание на ОН со која беше извршен приемот, а која ги содржи условите да Македонија а) го прифати привременото име (“реферирање”) ПЈРМ за користење во системот на ОН и б) да преговара со Грција околу своето име. (Вториот услов е даден во имплицитна форма: референцата ПЈРМ ќе се користи “се додека не се разреши разликата која се појави околу името”, но во резолуцијата на Советот за безбедност 817 (1993), со која приемот се препорачува, тој има и експлицитен вид). Прифаќаwето на оваа резолуција од страна на Македонија имплицира дека таа го прифаќа и “реферирањето” ПЈРМ во ОН и обврската да преговара околу своето име со Грција. Од друга страна, во нотата на тогашниот Претседател на Владата на Република Македонија од 24 март 1993 година до Претседателот на Советот за безбедност, во врска со Нацртот на резолуцијата 817 (1993) на Советот, се нагласува дека “Република Македонија ни под кои услови не е спремна да го прифати ПЈРМ како име за земјата”. Во истата нота исто така се изразува и “разочарување” што Советот за безбедност не ја следел стандардната форма на резолуциите за прием на нови членки во ОН. Овој протест на македонската влада во врска со текстот на препорачувачката резолуција на Советот за безбедност, меѓутоа, е наполно игнориран во дефинитивните текстови на резолуциите 817 (1993) на Советот за безбедност, а и во рез. 47/225 (1993) на Генералното Собрание. Произлегува дека условите а) и б) при приемот на Македонија и се наметнати. (Дали при овие околности македонската влада би требала да ја повлече својата апликација за членство во ОН е политичко прашаше.) Нас овде не интересираат правната валидност и правните последици на прифаќањето на резолуцијата 47/225 (1993) со наметнатите обврски за Македонија. Посебно, дали прифаќаwето на условите а) и б) може да биде препрека за превземање чекори кај ОН за испитување на нивната законитост, односно нивната согласност со одредбите на Повелбата на ОН.
    Како што покажува правната анализа на резолуциите 817 (1993) на Советот за безбедност и 47/225 (1993) на Генералното Собрание на ОН, поставувањето на условите а) и б) на Македонија при нејзиниот прием во ОН претставува грубо кршење на Повелбата на ОН. Бидејќи со аргументите и резултатите на таа анализа нашата (па и светската научна) јавност е веќе запознаена, овде, заради дефинираwе на контекстот, ќе ги споменеме само најважните заклучоци на анализата.
    Приемот на државата во членство на ОН е регулирано со членот 4 на Повелбата, чиј прв став ги пропишува условите за прием. Према советодавното мислеwе на Меѓународниот суд на правдата од 1948 година, прифатено и од Генералното Собрание на ОН (со резолуцијата 197/III (1948)), тие пропишани услови се егзостивни (потребни и доволни) и неможат да се прошируваат со дополнителни услови. Членка на ОН, која во Советот за безбедност или Генералното Собрание гласа за прием во членство во ОН на некоја држава, “правно не е овластена да ја даде својата согласност за прием во зависност од услови кои не се изрично предвидени во ставот 1 од речениот член (4)”, се вели во споменатото судско мислење што е потврдено со резолуцијата 197/III (1948) на Генералното Собрание.
    Во резолуцијата 817 (1993) на Советот за безбедност се оценува дека Македонија ги задоволила критериумите за прием наведени во членот 4, став 1 од Повелбата (со што Македонија стекнува право на членство), но се додаваат уште и гореспоменатите два услови, со што се проширува исцрпното множество на потребни и доволни услови на членот 4. Вклучувањето на овие услови во резолуцијата за прием има нелегален карактер, бидејќи членот 4, интерпретиран со прифатеното Судско мислење од 1948 година, претставува правна норма. Гласањето во Советот за безбедност и во Генералното Собрание за соответните резолуции, сврзани за приемот на Република Македонија во ОН, кои ги содржат дополнителните услови, очигледно претставува пречекоруваwе на овластувањата на овие органи. Вклучувањето на овие услови во резолуциите за препорака и одлучување за приемот, поред оние од членот 4 за кои се тврди дека Македонија ги исполнила, доведува до ad hoc воведуваwе во системот на ОН нова институција на “условен прием”, што не е предвидено со Повелбата, или со било кој друг документ на ОН. Имено, дополнителните услови поставени на Македонија при приемот не се услови што таа треба да ги исполни пред влегување во членството, туку обврски што таа треба да ги прифати како членка (ако сака да постане членка). Ова укажува дека дополнителните услови поставени на Македонија немаат правна, туку чисто политичка природа. Поставањето на (и гласањето за) дополнителните услови во соответните резолуции за препорака и прием на Република Македонија во членство на ОН, према тоа, претставува грубо кршење на членот 4 од Повелбата и одземање на правото на кандидатот на прием во членство, кога ги исполнува пропишаните (во членот 4 на Повелбата) критериуми за прием.
    Нелегално поставените дополнителни услови за Македонија при нејзиниот прием во ОН имаат и други, значително поважни правни ефекти. Со наметната деноминација ПЈРМ (за користење во ОН), на Македонија и се одзема нејзиниот правен идентитет (и заменува со друг), и поред нејзиното противење (во напред споменатата нота) на македонската влада. Одземањето на правниот идентитет на државата, како битен елемент на нејзината правна личност (заштитена со Декларацијата за принципите на ме|ународното право од 1970) представува грубо кршење на правниот принцип на суверена еднаквост на државите (-членки), прокламиран во членот 2, став 1 од Повелбата. Повеќе од тоа, со вториот услов б) за прием, Македонија е натерана да прифати обврска да преговара околу своето име, со што ОН (како, впрочем, и со улсовот а)) навлегуваат во доменот на строгата внатрешна јурисдикција на државата, спротивно на член 2, став 7 од Повелбата. Изборот на името е инхерентно право на секоја држава (самоопределуваwе на сопствениот легален идентитет), односно влегува во jus cogens нормите на меѓународното право. Со обврската за преговори со Грција околу името, на Македонија и се одзема едно инхерентно право, а на еден надворешен субјект (држава) му се дава возможност за мешање во внатрешните работи на државата. Тоа е исто така спротивно на членот 2, став 4 и 7 од Повелбата. Деградираната правна личност на Македонија во ОН и обврската да преговара со Грција околу името ја поставуваат Македонија во дискриминирана положба во однос на другите држави-членки на ОН, т.е. во нерамноправен членски статус.
    Принципите на ОН внесени во членот 2 на Повелбата представуваат првни норми кои ги обврзуваат како ~ленките, така и Организацијата на ОН, како меѓународен правен субјект. Нивното прекршување повлекува правна одговорност. Како и повредата на член 4, став 1, повредите на став 1 (суверена еднаквост на државите – членки) и став 7 (немешање во внатрешната јурисдикција) од членот 2 на Повелбата представуваат акти на пречекорување на овластуваwата на Организацијата (ultra vires акти).
    Да се вратиме кон прашањето поставено во почетокот: дали прифаќањето од страна на Македонија на резолуцијата со која е примена во членство во ОН, заедно со дополнителните обврски за Македонија кои таа резолуција ги содржи, ги отстранува повредите на членовите 4 (став 1) и 2 (ставови 1 и 7) на Повелбата направени со таа резолуција? Одговорот е очигледно негативен. Членот 4 е правна норма и нејзината содржина и дејство не можат да зависат од “договорот” меѓу апликантот и Организацијата за нивно менување. Безправниот карактер на дополнителните услови а) и б) за прием на Македонија во членство на ОН произлегува од самиот карактер на таа норма (да ги фиксира условите за прием) и од фактот што дополнителните услови го трансцендираат чинот на приемот и, према тоа, немаат правна природа. Согласно со принципот во меѓународното право ex injuris jus non oritur (од безправие не може да произлезе право), прифаќањето на незаконски поставените услови нема правна релевантност, т.е. не може да ги легализира таквите услови. Согласноста на апликантот да ги исполнува обврските сврзани со дополнителните услови за прием не ја ослободува Организацијата од одговорноста за пречекоруваwе на своите овластувања и за повредите на членовите 4 (став 1) и 2 (ставови 1 и 7) на Повелбата. Правните норми на Повелбата имаат функција да воспостават одредени права и обврски за државите – членки и Организацијата кон кои тие треба да се придржуваат. Членот 4, став 1, на пример, го заштитува правото на државата да биде примена во членство кога ги исполнува пропишаните (во тој член) услови. Проширување на овие услови од страна на Организацијата представува повреда на оваа норма, па дури и ако апликантот се огласил со таквото проширување.
    Правниот принцип ex injuria jus non oritur важи и во домашната јурисдикција. Ако е, на пример, законски пропишана минималната цена на работниот час, а работникот, заради нужда, се согласил да работи и за пониска цена, тоа не го ослободува работодавачот од одговорноста пред законот за понудената (односно платената) пониска цена на работниот час.
    Во прашањата сврзани со приемот, суспензијата или исклучувањето од членство, Организацијата и државата – членка(односно апликант) се појавуваат како меѓународни правни субјекти, и тоа во однос кој има контрактуални карактеристики. Како што е познато од договорното право, согласноста дадена за контрактуалниот однос престанува да биде валидна ако таа е дадена под притисок, на измама, во заблуда, по грешка или со кршеше на правилата на меѓународното право и посебно, неговите jus cogens норми (како што се правната еднаквост, самоопределувањето, недискриминацијата и сл.). Во случајот на приемот на Република Македонија во ОН, прифаќањето на дополнителните услови за прим можел да биде резултат на возможни притисоци од разен вид, заблуда за законитоста на предложените нацрт – резолуции за приемот и сл.
    Во секој случај, контрактуалниот однос (приемот) е воспоставен со нарушување на принципот на самоодредуваwе на легалниот идентитет и со воспоставуваwе на дискриминиран членски статус (правна нееднаквост) на Република Македонија, што укажува на правната невалидност на приемот (односно дефектност на резолуцијата 47/225 (1993)).

    Заради сите овие причини, прифаќањето од страна на Република Македонија на дополнителните услови (обврски) содржани во резолуцијата 47/225 (1993) на Генералното Собрание не може да се смета дека има правно дејство. Затоа Македонија има полна правна слобода да го постави прашањето за легалноста на тие услови пред Генералното Собрание на ОН, односно да предложи резолуција во Генералното Собрание со која Генералното Собрание бара советодавно мислење од Меѓународниот суд на правдата за согласноста на поставените дополнителни услови кон Македонија при нејзиниот прием, со одредбите на Повелбата.
    Note: Bilateral agreement between Macedonia and Greece (1995) can not prevent actions of the United Nations organs or delivering of the ICJ Advisory Opinion.

  3. ПРАШАЊЕТО ПРЕД СБ НА ОН Е ЗАТВОРЕНО СО РЕЗ. 845 НА СБ НА ООН, ВО КОЈА СЕ ДАВА ДАТУМ 48 ЗАСЕДАНИЕ НА ГЕНЕРАЛНОТО СОБРАНИЕ НА ОО 1993. ОД ТОГАШ. СЕПТЕВРИ 1993, ВЕКЕ ОВА ПРАШАЊЕ НЕ Е ВО РАЗГЛЕДУВАЊЕ ВО СБ НА ООН. ВИДИ: „United Nations Security Council resolution 845, adopted unanimously on 18 June 1993, after recalling Resolution 817 (1993) and considering the Secretary-General’s report pursuant to it, the Council urged both Greece and the Republic of Macedonia to continue efforts to settle the naming dispute..
    The efforts of the Co-Chairmen of the Steering Committee of the International Conference on the Former Yugoslavia were appreciated, while the Secretary-General Boutros Boutros-Ghali was requested to keep the Security Council regularly updated, with the aim of settling the issue before the 48th session of the General Assembly in September 1993.”

    ПРАШАЊЕТО КАКО ШТО ГЛЕДАМЕ НЕ Е БЕЗБЕДНОСНО ОД СЕПТЕМВРИ 1993.
    ОВА Е БИТНО ОТИ НЕКОЈ ОД СДСМ, КЕРИМ И НИКОВСКИ ВИКААТ ДЕКА И ДЕНЕС Е БЕЗБЕДНОСНО ПРАШАЊЕ!!!
    СДСМ ПОСТОЈАНО ПОКАЖУВА НЕЗНАЕЊЕ!!

  4. Игор Јанев свесно или несвесно ја извртува вистината и носи погрешни заклучоци. Прво, не е точно дека се бара Македонија да преговара со Грција ОКОЛУ СВОЕТО ИМЕ. Секој кој ја прочитал Рез. 817, знае дека и од Македонија и од Грција се бара да најдат решение ЗА РАЗЛИКАТА ОКОЛУ ИМЕТО, што е сосема поинаку од она што го тврди Јанев (чудно е што самиот цитира дека „референцата ПЈРМ ќе се користи се` додека не се разреши РАЗЛИКАТА која се појави ОКОЛУ ИМЕТО“, а цело време пишува дека Македонија треба да преговара ОКОЛУ СВОЕТО ИМЕ, што значи не за разликата, туку за своето име, што е сосема погрешно). Ако се преговара за разлика околу име, решението може да се најде кога ќе се НАДМИНЕ РАЗЛИКАТА околу името (што значи решение може да се најде и БЕЗ ДА СЕ МЕНУВА ИМЕТО), а кога ќе се рече дека „Македонија преговара ОКОЛУ СВОЕТО ИМЕ“ може да се подразбира дека решение на тие преговори е само ПРОМЕНА НА ИМЕТО. Зошто Македонија и Грција промената на името ја сметаат за решение на проблемот е друго прашање. Втората грешка на Јанев е што смета дека, при прием на Македонија во ОН и`се поставени 2 додатни услови за прием, а) да прифати ПЈРМ и б) да преговара со Грција (повторно погрешно) околу своето име (рековме дека не преговара околу своето име, туку за разликата околу името). Што е тука погрешно? Погрешно е дека се тие услови ЗА ПРИЕМ. Рез. 817 точно кажува зошто Македонија се прима во ОН со референца ПЈРМ и зошто се бара да се најде решение за разликата околу името, но Јанев тоа го премолчува, не го кажува. Во Рез. 817 јасно се кажува дека поради разликата околу името, Македонија ќе биде примена под референца ПЈРМ се додека не се најде решение во преговори со Грција. И што е најважно, во таа Рез. 817 јасно стои дека треба да се најде решение за разликата околу името СО ЦЕЛ ЗАЧУВУВАЊЕ НА МИРНИТЕ ДОБРОСОСЕДСКИ ОДНОСИ ВО РЕГИОНОТ!!! Значи исполнување на тие два услови НЕ СЕ ЗА МАКЕДОНИЈА ДА БИДЕ ЧЛЕНКА НА ОН, туку се услови ЗА ДА СЕ СОЧУВА МИРОТ И ДОБРОСОСЕДСКИТЕ ОДНОСИ ВО РЕГИОНОТ! А ако се услови за да се сочува мирот и добрососедските односи, тогаш е јасно дека прашањето е безбедоносно. И уште една огромна грешка на Јанев – не може безбедоносно прашање да престане да биде безбедоносно без да се реши проблемот од кој настаноло тоа безбедоносно прашање. Ако Советот за безбедност разликата околу името ја оценил како безбедоносно прашање и побарал тоа прашање да се реши со компромис во преговори помеѓу Македонија и Грција, тогаш тоа прашање ќе престане да биде безбедоносно САМО кога Македонија и Грција ќе најдат заедничко решение. Затоа целата приказна на Јанев за продолжување на членството на Македонија во ОН под уставно име БЕЗ ЗАЕДНИЧКО РЕШЕНИЕ во преговорите помеѓу Македонија и Грција – паѓа во вода! Не може Генералното собрание на ОН да го избегне Советот за безбедност и неговото барање да се реши проблем кој според него го загрозува мирот и добрососедските односи. Не може да биде решен проблемот без заедничко решение во преговори помеѓу Грција и Македонија.

  5. Мене не ме интересира кој е Игор Јанев. Јас коментирам текст потпишан со Игор Јанев. Уште посрашно што тој што напишал ваков текст е како што вели, универзитетски професор, „а посебно проф. Игор Јанев“. Штета што еден универзитетски професор, а „посебно проф. Игор Јанев“, не го разбира проблемот или што е уште полошо, погрешно го разбира. Ако мисли дека тоа што погрешно кажува дека се бара Македонија да преговара за своето име, а не дека се преговара за разликата околу името, со тоа што погрешно кажува дека доделувањето на референцата ПЈРМ и барањето за наоѓање на решение во преговори со Грција се услови за членство во ОН, а не, како што се вели во Рез. 817, услови за зачувување на мирот и добрососедските односи во регионот и тоа дека може да се избегне Рез. 187 и проблемот да се реши без учество на Советот за безбедност иако Советот за безбедност прашањето го квалификувал како безбедоносно прашање ( за кое само тој има право да решава), ЌЕ ГО ПОКРИЕ СО ТОА ШТО ЌЕ КАЖЕ – ЈАС СУМ УНИВЕРЗИТЕТСКИ ПРОФЕСОР И ТОА НИКОЈ ДРУГ ТУКУ ИГОР ЈАНЕВ – многу се лаже! Тој може да биде и СВЕТИ Игор Јанев, но ќе мора да каже зошто премолчува делови од Рез. 817, зошто она што го кажува не го кажува како што пишува во Рез. 817 и од погрешно кажаното вади заклучоци кои не можат да бидат поинакви отколку ПОГРЕШНИ! Затоа што од невистинити податоци не може да се донесе вистинит заклучок.

    • Се знае кој е Игор Јанев, ама не се знае кој си Ти „еден”! Ти еден си провокатор и будала!
      Вашиот СДСМ нов предлог ќе ПАДНЕ во Грчкиот ПАРЛАМЕНТ, а народ во Македонија никогаш Пасворд-името (password) нема да го прифати! На крај ќе падне и во Македонскиот парлаемнт.

      Она што СДСМ ќе понуди е ПАСВОРД / ЛОЗИНКА за компјутер (Login), а не ИМЕТО на една држава!

      А за Тебе провокатор “еден” совет: Оди во некоја лудница и лекувај се док е време! Т и си психијатриски случај, очигледно!

Comments are closed.