Македонски премрежија – пишува Драги Стојковски

МАКЕДОНСКИ ПРЕМРЕЖИЈА

Пишува: Драги Стојковски

Во ова време-невреме, нема друга тема за пишување освен за наметнатиот спор за името
и референдумот. Па веднаш да почнеме по ред.

Први дел – Проблемот/спорот

Иако македонското прашање или проблем има долгогодишна историја, сепак,
последниве премрежја датираат од 8 април 1993 година кога Генералното Собрание (ГС)
на Организацијата Обединети Нации (ООН) ја прими Република Македонија за своја
членка. Бидејќи Грција се спротивстави на нашето членство под уставното име Република
Македонија, Генералното Собрание на ООН ни наметна два дополнителни услови за
прием. Од нас се бараше да преговараме/разговараме со Грција за разликата околу името
и да ја прифатиме привремената одредница „поранешна југословенска Република
Македонија“. Наместо нашите тогашни челни политичари (Киро Глигоров и Бранко
Црвенковски) да се спротивстават на овие незаконски, дополнителни и понижувачки
услови, тие наивно ги прифатија.

Со ова прифаќање, прво Глигоров и Црвенковски, а потоа и сите други челни политичари
(Претседателите на државата – Борис Трајковски, Бранко Црвенковски и Ѓорге Иванов;
Претседателите на Владата – Бранко Црвенковски, Љупчо Георгиевски, повторно Бранко
Црвенковски, Радмила Шеќеринска, Хари Костов, повторно Радмила Шеќеринска, Владо
Бучковски, Никола Груевски, Емил Димитриев и Зоран Заев) се влезени и заглавени во
грчката рамка/замка, и не знаат, или не се способни (или уште поопасно ако се/биле
поткупени) како да излезат од неа.

Втори дел – Решението на спорот

Светла точка во целава циркузијата беше Игор Јанев, младиот правник при македонското
Министерство за надворешни работи кој беше испратен во седиштето на ООН во Њу Јорк
да го истражи можното решение на наметнатиот спор. По целосното истражување на
спорот и искуствата од дотогашните спорови при прием на нови членки, Јанев го објави
својот труд во 1999 година во „Американското списание за меѓународно право“ . Во
трудот, Јанев научно докажа дека приемот во ООН е исклучиво според условите
пропишани во членот 4 од Повелбата на Организацијата и дека тие услови не можат и не
смеат дополнително да се прошируваат со други услови.

До истиот заклучок во 2001 година доаѓа и Меѓународната кризна група, како и МАНУ во
2002 година преку својата Промеморија.

Ни еден од горенаведените македонски политички челници не се одважува да ги послуша
советите на др. проф. Игор Јанев (а потоа до исти или слични податоци дојдоа и други
македонски и светски правници по меѓународно право), како и Меѓународната кризна
група и МАНУ. Наместо тоа, излезот од спорот и грчката рамка/замка политичарите го
бараа преку преговори со посредувачот Робин О Нил (кој откако се откажа го застапуваше
истото решение како и Јанев) и потоа Метју Нимитц.

Но и покрај се‘, македонската дипломатија успеа да убеди околу 140 држави да го
признаат уставното име Република Македонија.

Трети дел – Глава во песок, т.е. не решавање на спорот

Ставајќи ја главата во песок, македонските политичари размислуваа како да излезат од
грчко-наметнатиот спор за името исклучиво според грчките барања, т.е. дали ова или она
променето име е поприфатливо, дали оваа или онаа додавка или придавка е
поприфатлива. Одолговлекувајќи го спорот, македонските челници се надеваа дека ќе го
решат спорот преку доведување на македонскиот народ до просјачки стап. Тогаш, се
надеваа политичарите, кога на народот ќе му дојде се’ преку глава, ќе прифати се‘ што ќе
им се понуди.

Според американската амбасадорка Миловановиќ, Груевски рекол дека му требаат два
месеци за да го „припреми“ народот да прифати промена на името. Очигледно требало
многу години за народот да биде обработуван, за на крај Заев да има „припремен“ народ
за неговиот референдум. Подолу ќе видиме дали народот ќе го игра тоа оро.
Жалосно е кога се читаат тајните дописи од американската амбасада во Скопје до
американскиот Стејт департмент. Никола Димитров, сегашниот Министер за надворешни
работи а тогашен македонски амбасадор во САД и преговарач, на пример, давал
доверливи податоци на своите американски колеги за состојбите во македонскиот
политички врв околу името. Црвенковски се жалел дека Груевски не бил доволно
соработлив и попустлив. Ако некој се прашува зошто сме до овој амбис, нека ги прочита
дописите за да се увери какви мивки ја воделе македонската држава.

Четврти дел – Предавството

Актуелниот претседател на Владата на Република Македонија, Зоран Заев, ја има таа
„чест“ конечно да го спроведе предавството. Преку потпишување на Договорот со Грција
и Референдумот, Заев постана грчка и западна марионета за целосно обезличување на
македонскиот народ.

Но самиот Договор е мртво роденче со самото тоа што Димитров, како Министер за
надворешни работи го потпиша, наместо претседателот на државата Иванов, кој
исклучиво ја има надлежноста да потпишува вакви договори. Според Уставот и законите
на Република Македонија, Димитров може да биде суден за велепредавство.
Потоа, самиот Референдум има неколку фалинки. Како прво, за вакви прашања како влез
во сојуз со други држави, референдумот мора да биде претходен, т.е. пред да се потпише
договорот и мора да биде обврзувачки а не советодавен. Второ, референдумот е
двомислен (во стварност тромислен) бидејќи има три прашања во едно, т.е. дали сте за
влез во НАТО, дали сте за влез во ЕУ, и дали сте за договорот со Грција. Со овој
Референдум може да се добијат барем 7 одговори: 1 – да се биде за се‘; 2 – да се биде за
НАТО, но против ЕУ и договорот; 3 – да се биде за ЕУ, но против НАТО и договорот; 4 – да
се биде за договорот, но против НАТО и ЕУ; 5 – да се биде за НАТО и договорот, но против
ЕУ; 6 – да се биде за ЕУ и договорот, но против НАТО; или 7 – да се биде против се‘ (ќе
оставам до математичарите да откријат уште комбинации).

Да не ги заборавиме и уставните Амандмани кои ќе следуваат по спроведувањето на
Договорот, а за кои Заев вели – „Не ги објавуваме Амандманите бидејќи народот ќе се
чувствува непријатно и тоа ќе влијае на нивната одлука на референдумот“. Види Бога ти!
Човекот се грижел народот да не се „ чувствува непријатно“, па отровните лекови ќе ни ги
дадел откако ќе сме се обезличиле. Се чудам на кого се метнал толку паметен? Да не е на
татко му?

Има тука и други незаконски дејанија околу самиот Референдум – кампања која со
народни пари може да ја спроведува само Владата/Собранието и „невладиниот сектор“
кои се ЗА; давање вишок плата како поткуп за гласање на референдумот; зголемување на
социјална помош како поттик за гласање ЗА; Министрите кои сега мора да ја стават
својата функција во мирување, не законски ја крстарат државата и влијаат на народот како
да гласаат.

Да не ги заборавиме и странските мешетари кои се мешаат во внатрешните работи на
Република Македонија и истовремено велат дека Русите се мешале…тоа е како кога
крадецот извикува, фатете го крадецот.

Мицкоски пак, претседателот на ВМРО-ДПМНЕ, е сосема друга приказна – недоречен
како водач и очекува народот, т.е. неговите сопартијци и поддржувачи да го читаат
помеѓу редови. Вели дека ако мнозинството гласаат „За“ ќе ја почитувал волјата на
народот. Па вели и дека тој ќе дојдел до подобар договор – а не се ни обидува да

размисли дека решението не е во барање поповолен договор со Грција, туку барање
решение во рамките на ООН.

Дел од предавството се и многубројните „сончогледи“, кои во минатото едно зборувале, а
сега сосема друго. На пример, поранешниот Пртседател на државата,Црвеновски, во ООН
со гордост изјави дека „Името на мојата земја е Република Македонија.“ А сега, ќе гласал
човекот за Република Северна Македонија. Зарем тоа е човек од збор и со достоинство?
Потоа, тука е Фрчковски, кој порано зборуваше дека не смееме да го менуваме името, а
сега не‘ убедува дека сме морале да го поддржиме референдумот со гласање ЗА. Па
Ременска, која е соавтор на труд со Игор Јанев за праведно решение на спорот во ГС на
ООН. Ист став во заеднички труд имаше и професорот Шкариќ, а сега за 180 степени се
завртел.

Петти дел – Придобивките од НАТО и ЕУ

Светските мешетари им помагаат на нашиве политички лигуши да не‘ убедуваат во
придобивките од НАТО. Хрватската амбасадорка Даниела Баришиќ, вели дека пола од
населението во Хрватска гласале за влез во НАТО, и дека населението вели дека работите
се исти како и пред влезот, но важно било дека никој не велел дека работите се полоши.
Па зошто влез во НАТО ако критериум е дека работите не биле полоши. А не зборува за
испразнетите и затворени училишта бидејќи секоја година се намалува бројот на младите
во Хрватска.

Па велат дека со НАТО ќе сме биле побезбедни. Никој не вели дека ние сме заибиколени
од НАТО држави и се наоѓаме во најбезбедното соседство, и кој ли ќе не нападне? Никој
не ги прашува македонските родители дали се спремни да ги праќаат своите деца да
војуваат и гинат за НАТО интереси (читај, американски интереси).

Па потоа ни зборуваат за полезности од идно членство во ЕУ, каде се‘ било прекрасно. Со
други зборови, ЕУ ќе не‘ храни и НАТО ќе не‘ брани. А никој не зборува за вистинските
состојби во соседните земји членки на НАТО и ЕУ како на пример Бугарија, Романија и
Хрватска. Од Бугарија се иселени над 2 милиони, претежно млади, откако земјата се
зачлени во овие две организации; од Романија се иселија околу 5 милиони во истото
време; во Хрватска состојбата е исто така алармантна; а од кај нас младите ќе заминуваат
со пасоши на Република Северна Македонија наместо со бугарски пасоши.

Шести дел – Народно освестување

Народот се освестува за стапицата која му се поставува и се дига на нозе. Затоа Владата
има потреба од белосветските мешетари да го разубедат народот од намерата да го
бојкотира референдумот.

Политичките партии и здруженија кои се против промена на името, но и против
зачленувањето во НАТО посебно, но и ЕУ под ваква уцена, здружено проповедаат за
бојкот на референдумот.
Веќе 25 претеници на ВМРО-ДПМНЕ јавно се изјаснија дека ќе гласаат против или
воопшто нема да гласаат.

Шести дел – Решение (повторно)

Решението на целава циркусијада е целосен неуспех на референдумот. А неуспех е ако
нема излезеност (цензус) од над 900.000 и сите тие да гласаат „За“. Овој Референдум
мора да пропадне и во сила да си остане одлуката на референдумот од 8 септември 1991
година кога со огромно мнозинство од над 96 насто, македонскиот народ се изјасни за
суверена и независна држава Македонија.

Потоа, треба да следуваат нови избори од повеќе причини: 1 – неуспех на Референдумот;
2 – изигрување и не почитување на ветувањето кое Заев го даде на претседателот Иванов
при добивањето на мадатот; 3 – незаконски избор на Џефери за претседател на
Собранието; 4 – наводно немање Тиранска платформа – а на крај барање да се исполни
се‘ што имаше во „непостоечката“ платформа.

Се разбира, исходот од изборите треба да биде доаѓање на народна власт која ќе го
поведе народот во подобра иднина без обезличување и самоуништување, и со изнаоѓање
алтернативи, т.е. избор.

И сега, доаѓајќи на крајот, всушност вртејќи се во круг, во стварност се враќаме на самиот
почеток. Една изрека вели – тоа што паметниот го прави на почетокот, будалиот го прави
на крајот.

А крајот кој нашите недоветни политичари треба да го достигнат е да престанат со
папагалските повторувања дека немаме алтернатива освен НАТО и ЕУ. И не само тоа.
Правејќи не сите нас недоветни, политичарчињата ни зборуваат за некакви евроатлански
интеграции кои биле без алтернатива (без избор по нашки). Како прво, евроатлански
интеграции не постојат. Постои посебно членство во НАТО и посебно членство во ЕУ.
Некои членови во НАТО не се членови и во ЕУ, додека некои членови во ЕУ не се членови
и во НАТО. Некои членови на НАТО, како Турција на пример, никогаш и нема да биде
членка на ЕУ. Други европски држави не сакаат да членуваат ни во НАТО, ни во ЕУ.
Македонското државно раководство треба да го продолжи нашето членство во ООН под
уставното име Република Македонија, преку гласање во ГС на ООН или пак и преку
советодавно мнение на судот во Хаг.

Потоа, новите народни избраници треба да бараат влез во сите меѓународни организации
и сојузи каде нашите непријатели (Грција и Бугарија) немаат можност да не спречуваат.
Можеме да се зачлениме во многу други сојузи, како што сме вклучени во Меѓународната
организација на Франкофонијата (ние сме една од 58 земји членки, под привремената
одредница „поранешна југословенска Република Македонија“).

Можеме да се вклучиме во Организацијата за муслиманска соработка (имаме третина
население со муслиманска вероисповед); Советот за соработка на турско-говорните
држави (имаме туско малцинство); Движењето на неврзаните (каде членуваат 120 држави
од сите континенти со над 4 милијарди народ и 17 посматрачи, меѓу кои и нашите соседи
Србија, Босна и Херцеговина и Хрватска); Евроазиски економски сојуз (членуваат 5
држави, вклучително Русија, со своја Слободна трговска зона со многу држави кои сеуште
не се членови на Сојузот); Шангајска организација за соработка (8 членки, меѓу кои и
Кина, Русија, Индија, Пакистан); Британскиот комонвелт (53 членки, вклучително Велика
Британија, Индија, Пакистан, Канада)…Грција не е членка во овие организации и сојузи и
нема можност да не попречува да членуваме под нашето уставно име. Откако ќе
постанеме членови во другите организации и сојузи, и ќе покажеме дека можеме и без
ЕУ, дури тогаш ЕУ може да не‘ покани и под нашето име.
Кога нашите политички челници и дипломатија ќе разберат дека државите не спорат
околу имињата, дури тогаш ќе зачекориме на правилниот пат.

SHARE

Comments are closed.