Тешко на сите, на Шеќеринска, Димитров, граѓаните најтешко – пишува Горан Момироски

Македонските лидери и сите македонски граѓани, секој на свој начин имаат дилеми за чекорите што земјата треба да преземе за да се влезе во НАТО и да се почнат преговори за членство во ЕУ.

Премиерот Заев веќе кажа дека договорот од Преспа го пече но дека тешкиот компромис го прави со надеж дека со тоа ќе дојдат подобри денови за граѓаните. Шефот на владата веќе најави дека ако референдумот пропадне тој ќе се повлече но ако се следи леснотијата со која досега ги менуваше ставовите, Заев не мора да биде многу загрижен.

За министерот Димитров одлуката е тешка затоа што тој долго време беше преговарач и точно знае што се сега мора да проголта за да се дојде до решение. За него проблем е и аманетот на неговиот татко Димитар кој пред 25 години порача “Раката да му се исуши кој ќе стави потпис на смена на името”. Димитров кој беше висок државен функционер и во времето на ВМРО – ДПМНЕ сега носи тешко бреме и поради прифаќањето на позициите на Заев кој пред 9 години кога министерот се бореше со “двојната формула” најави “виткање на кичмата”.

И за лидерот на опозицијата Христијан Мицкоски дилемите се тешки а позицијата ризична. Како да балансира против Преспанскиот договорот а да биде за влез во ЕУ и НАТО. И пред се, како да го послуша дел од народот кој се противи на промена на името и идентитетот и во исто време да не се закрви со тие што сметаат дека мора да се влезе во НАТО и ЕУ по секоја цена за земјата да не се распадне.

Мицкоски има проблем и со странските пријатели на Македонија кои што гледаат дека оваа влада нема капацитет да направи реформи но е подготвена да ги затвори сите отворени прашања без да се грижи за националното достоинство. Одење на опозицијата против странските пријатели кои сакаат да се затвори прашањето за името а не ги боли што ние имаме силни емоции, може да значи крај на надежта дека Мицкоски еден ден ќе стане премиер.

Не му е лесно ниту на Али Ахмети ако вели дека ова е тема за Македонците. За дел од Албанците е предавник затоа што се согласи тие да станат граѓани на Северна Македонија. За други ги предал Албанците во Грција со тоа што ставил параф на договор со кој ќе се брише албанскиот фактор во Грција односно Чамерија.

Од друга страна го притиска електоратот на ДУИ поради неговите ветувања дадени пред 10 години кога по пауза од две години влезе во владата и вети дека Македонија наскоро ќе стане дел од НАТО и ЕУ и така ќе дојде до обединување на неговиот народ.

Ахмети од 2002 година со пауза од 17 месеци меѓу 2006 и 2008 е единствениот политичар кој цело време е во Владата.

Тешко му е и на шефот на државата но Иванов нема друга опција освен да ги почитува законите и уставот. Тој од секогаш бил со истиот став, да се влезе во ЕУ и НАТО со разумен компромис при што преспанскиот договор во ниедна нормална анализа не може да се квалификува како компромисен.

Освен на граѓаните кои се думаат кој пат да го фатат и на 23/30 септември да гласаат за НАТО/ЕУ или за својот идентитет, најтешко и е на вицепремиерката Шеќеринска.

Таа иако не го потпиша лично договорот со Грција сега ќе мора да го брани. За неа е најтешко затоа што покрај договорот ќе мора да го брани и ставот од 2004 кога како вицепремиер за евроинтеграции на референдумот за територијалната поделба бараше бојкот и порачуваше дека “некои прашања не заслужуваат одговор”.

Ќе биде интересно да се види како владините ПР махери ќе и го објаснат ова на јавноста која најчесто памети по нецели 3 дена но понекогаш не заборава со децении.

SHARE

Comments are closed.