Заев ги носи Бејли и Жбогар во нов пораз, утре ќе и се суди на ЕУ – пишува Горан Момироски

Откако со лажни анкети и лажни анализи ги одведе во тежок политички и дипломатски пораз на референдумот, претставниците на ЕУ и САД во земјава се соочуваат со нов срам, повторно по заслуга на нивното протеже, привремено македонски премиер кој сака да забрани филм во 21 век.

Откако ја доведе земјава во ситуација да објаснува на цел свет дека не сме против НАТО и ЕУ сега ќе мораме да објаснуваме и дека не сме за цензура, за политички прогон на уметници, уметнички дела и филмови а амбасадорите ги доведе во ситуација да се срамат од туѓиот срам.

Утре е најновиот тест за ЕУ, САД и НАТО во Македонија. Западните сојузници на Македонија утре можат да го доживеат својот втор тежок пораз за 10 дена на овие простори.

И тоа во пријателска земја каде над 80 проценти од граѓаните ЕУ, НАТО и САД ги сметаат за единствена алтернатива за подобра иднина.

Грешката за поразите е делумно и кај нив самите. Жбогар, Бејли, Столтенберг и другите мораа да знаат со кого си имаат работа.

Како и сите други во дипломатијата и политиката од позиција на сила и закани ја туркааа својата агенда и тука никој не може да им забележи за нивниот патриотизам во интерес на нивните земји, сосема е логично тие да работат за своите држави.

Но во општото лудило во земјава за кое што придонесоа и тие самите, не пресметаа дека “Македончињата” имаат превисока точка на топење, дека има линија преку која нема да минат и дека нема до бескрај да толерираат неправда што им се нанесува од нивните вазали.

Вториот тежок пораз за краток период им се заканува утре предпладне во 11 часот во центарот на Скопје. Во скопскиот суд каде како во книгата “Јазовец пред суд” на Петар Кочиќ, ќе му се суди на уметничко дело.

Ќе му се суди на директор на фестивалот КинеНова, затоа што замислете, се дрзнал да прикаже филм. Ќе се суди на уметност, фикција, чувства, светоглед, вербален деликт.

Да биде трагедијата поголема за Жбогар, Бејли, Столтенберг, на уметничкото дело му судат политичари кои што се меѓу виновниците за пропаст на референдумот и со тоа се де факто противници на политиките на ЕУ и САД кои што ги претставуваат амбасадорите.

Тие мораат да знаат дека прогонот го почна и не го запира партија која што по налог на една регионална сила (а не е Русија) го бојкотираше референдумот. И тоа го знаат сите. Ако не знаат странците нека се јават во Атина каде случајот е веќе документиран и прашање на денови е кога ќе биде објавен.

Како што е прашање на ден кога ќе биде откриено дека партијата зад прогонот на филмот не сака да влеземе во ЕУ и НАТО а филмот го користи да се прикаже како најголем бранител на една етничка заедница.

Ако Заев и неговите пријатели од запад не сфатиле дека филмот е само алатка за докажување на национализам пред избори во кои партијата прогонувач штити исклучиво лични, национални и верски ставови, тоа не ги заштитува од одговорност.

За Заев веќе нема шанси, но Бејли и Жбогар се уште имаат шанса колку толку, достоинствено да заминат од Македонија.

Но само ако веднаш денеска го осудат судењето на уметничкото дело “Ругање со Христос” на Јани Бојаџи. И ако утре бидат меѓу првите што ќе протестираат против политичкиот и уметнички погром на филмското дело.

Слободата на изразување и говорот, на различно размислување, на нецензура на уметнички дела е темелот на западните неолиберални демократии кон кои се стремиме, затоа што подобри нема.

Молкот на Жбогар и Бејли ќе доведе до симболичен пораз на ЕУ и НАТО кои што ако одберат да молчат за кршење на темелните вредности кои што ги декларираат, ќе се претвори и нивен личен пораз, како дипломати, интелектуалци, како љубители и мецени на културни настани кои што често се финансирани со пари од нивните даночни обврзници.

На Жбогар му е најтешко, ако реши да молчи а знае дека институцијата која што ја претставува го финансира фестивалот КинеНова каде беше прикажан филмот. Ако утре се суди на проект поддржан од ЕУ практично утре ќе и се суди и на ЕУ и на нејзините вредности.

Словенецот утре ќе мора да бира меѓу темелните вредности на ЕУ за целосна слобода, еманципација на уметноста и уметниците, ситните партиски манипулации на луѓе што застанаале во времето на Никола Коперник. И неговата совест како слободна личност.

Ако е во прашање политичка битка од глобални размери за која ние немаме информации теоретски може да се има делумно разбирање за отсуството на емоции кај амбасадорите за емоциите на луѓето кои на пример, се плашат за својот идентитет.

Но овде во случајот со филмот на Јани Бојаџи се работи за мала локална тема, во сликата ги нема ни Русија ни Кина.

Овде се работи за малиот човек уметник и неговото право да го прикаже светот од неговата младост, фрустрација, реалност или фикција.

Ниту еден филм во историјата не се допаднал на целата публика. Ниту еден режисер не бил награден на сите фестивали. Ниту една уметност не била разбрана и сакана од сите луѓе. И во тоа е убавината и вредноста на уметноста. Да провоцира, да доведе до дебата, да предизвика јавни аргументи.

Конкретно, да не беше филмот на Бојаџи најголем дел од Македонците немаше да знаат дека покрај борците на УЧК кои се бореа за некаква идеологија и човечки права, за Албанците херои се и тие што киднапираа цивили или убиваа недолжни луѓе со врзување на експлозив на нивните тела како во Челопек.

Филмот на Бојаџи го ослободи духот од ламбата и сега наместо со негова помош да ги разбиеме митовите и предрасудите некој се обидува со запалена свеќа да го врати во веќе скршената ламба од која тече газија.

Криењето на стереотипите под тепих ќе создаде лажна Македонија и паралелни етнички микроуниверзуми против кои, од страна гледано, се бори и Бојаџи.

Јани Бојаџи не е најгенијален режисер на светот, сигурен сум дека ни филмот Ругање со Христос не е на ниво на “Граѓанинот Кејн (не го гледав за жал).

Но Бојаџи не смее да биде жртва на политички и етнички реваншизам само затоа што проговорил за некоја контроверзна тема во својот филм.

Ако веќе не е предоцна за овој апел.

Апсењето на неговиот 75 годишен татко на денот кога се случи премиерата на филмот во петокот, и тоа по 15 месечна истрага, покажува дека работите избегаа од контрола и во уметноста и слободата на изразување и во демократијата како концепт.

Одговорноста за тоа ја има пред се премиерот Заев но и луѓето што некритички му даваат поддршка за хаосот.

Жбогар и Бејли се меѓу директно одговорните а сите заедно сме меѓу жртвите на хаосот што како “Маглата” на Џон Карпентер полека влегува во нашите домови додека мртвите тела од 2001 година го освојуваат мирот во малиот град.

SHARE

Comments are closed.