Збогум Република Македонија, стануваме Република Северна Македонија

Со 80 гласови за Собранието вечерва го усвои предлогот за промена на уставот согласно Преспанскиот договор со кој Македонија ќе стане Република Северна Македонија.

Покрај 72 гласа од пратениците на власта за промена на името на државата гласаа и 8 пратеници на ВМРО-ДПМНЕ и коалицијата:

Бети Канчевска Милевска
Љубен Арнаудов
Крсто Мукоски
Сашо Василевски
Нола Исмајлоска Старова
Зекир Рамчиловиќ
Емилија Александрова
Владанка Авировиќ

SHARE

1 Коментар

  1. ДРЖАВАТА СЕ ИЛИ ПРИЗНАВА ИЛИ НЕ СЕ ПРИЗНАВА. НЕМА СПОР ИЛИ РАЗЛИКА, ЗА ТОА.

    1. Државите немаат ексклузивни права на државни имиња. (РМ е правен идентитет на држава со дефинириани граници, а Македонија е назив на гео. регионот)
    2. Менување државни имиња не влијае на територијаните права и обврски на своја, како и на туѓа држава. Ниту овие менувања може да се толкуваат како тер. претнезии или иредентизам.
    3. За Правниот идентитет, како елемент од меѓ. правниот субјективитет не е релевантен претходниот историјат или потекло на народот, како ни физички карактеристики на територијата.
    4. Спорови меѓу државите за државни имиња не постојат. Неможе во ова суверено право да се врши легално интереферирање од ОН очо членка, ниту непризнавањето од една држава да се толкува како Спор или Разлика (поблага форма на спор во дипломат. жаргон).

    Во случај со Мак. прием во ОН направена е ЗАМЕНА на тези и едно непризнавање е преформулирано како РАЗЛИКА или Спор. Иначе, ваков спор на Меѓ суд не би бил прифатен, туку отфрлен, па СБ беше згодна инстанца да се не-признавањето формулира и подигне на ниво на СПОР.
    Од фактот дека државно-правниот идентитет (т.е. Името) е правна категорија која е есенцијалем елемент на правната личност, ова е субстанцијален елемент на државноста (со суверена власт, теротирја и популациј), произлегува дека ОН органи во Мак. пријем пречекориле своите овластувањата.
    Заклучок е дека таквите преговори за името се БЕСПРЕДМЕТНИ. Спор е замена на теза.
    (Суверенитетот на Република Македонија се однесува не само на правно дефинирана територија (територијална јурисдикција) туку и на народот односно граѓаните кои живеат на таа територија и се под јурисдикција на државата Република Македонија.) Историјски својатања не можат да бидат предмет на спорот.
    5. Битен принцип е и дека Државното име неможе да се: откраде, фалсификува или наментне, како што неможе ниту да се одеземе (од ОН) или да се преформулира. Исто така, од овој принцип произ. дека државното име неможе да биде предмет на (лимитирани/конечни или бесконечни) преговори, ниту на други начин да се проблематизира ваков идентитет од надвор, задирајки во строгата внатрешна јурисдикција.
    Рез. 817. препорака на Советот за Безбедност НЕ е предмет на поништување или дерогирање! За ова види во AJIL. Повеке види во МСП Советодавната јурисдикција.

    СБ нема примарно место во одлуките за членство и статусот во ОН, туку Генералното собрание, така да ние не ја менуваме препорака на СБ 817, туку продолжуваме членството.

    Генералното собрание донесува одлука, на ПРЕПОРАКА на СБ. Одлуките на ГС се обврзувачки по статусни прашања за ООН! Ние само ја применуваме постапката на МСП од 1948 , види АЈИЛ (1999). Тоа се е потврдено во мегународното право. Исто така треба да се каже и следното. Проблемот не е БЕЗБЕДНОСЕН, како што лаички се мисли во Македонија, бидејки за безбедносни прашања Генералниот сретаријат редовно поднесува извешати до ООН. Сега ако ги прекинеме преговори за името, Нимиц може само да поднесе извештај до Генералниот секретаријат, а овој може а и немора да се пожали до Советот за безбедност. Но Советот за безбедност неможе да донесе каква било резолуција со која би оневозможил акција во Генералното собрание на ООН или Мегинародниот суд за правдa.Советот при овој процес не може да донесе обврзувачка резолуција.

    Општото правило дека една безбедносна резолуција при нејзиното „поништување“ или тнр. „дерогирање“ мора да биде заменета со другата безбедносната резолуција (пр. Рез. 817 со некоја друга) не важи за приемните резолуции на Советот за безбедност во ООН, посебно ако не се спомнува Глава VII од Повелбата или повикување на мерки воведени со „цел зачувување на мирот и безбеноста”, а ова не е случај ниту со Резолуцијата 817, ниту со Резолуцијата 845 на Советот. Овие две резолуции не се „безбедносни“ акти и проблемот не е „заклучан“ во Советот за безбедност.

    (Доколку пример Резолуцијата на Советот беше од „безбедносен“ карактер Македонија не би ни можела да се зачлени во ООН. Ова важи и за секоја држава која аплицира за членстово во ООН односно Приемните резолуции не смеаат да содржат безбедносни елементи или да имаат „безбедносен“ карактер. Односно Македонија ниту, имала, ниту има активен спор со ниту една држава членка на ООН).

    Битно е да се знае дека правен принцип на САМООПРЕДЕЛУВАЊЕ (JUS COGENS), не се однесува само на народи и не е само колективното право, туку ДРЖАВНО ПРАВО односно меѓународно право на државата.

    Покрај човековите колективни права, постојат и следните категорији-области права:

    1. Права на ДРЖАВИ;

    2. Права на земји КАНДАДИАТИ за ЧЛЕНСТВОТО во ООН;

    3. ПРАВА НА ДРЖАВА ЧЛЕНКА на ООН.

    Токму за овие последните три категории права станува збор.
    БЛОКИРАНА од САД или Франција или ГБ.
    Но доколку Русија сака да ни помогне МОЖЕ!
    Таа може да ни помогне да ја примениме Стратегијата на Игор Јанев во ООН со продолжување на членството под уставното име! Или алтернативно преку Генералното собрание или теоретски преку СБ да покрене постапката за дополнителните услови пред М. суд за правда во Хаг, па по оваа постапка да ни помогне во продолжување на членството под уставното име!
    Друго НЕМА!
    Резолуцијата 817 (а исто така и рез. 845) на СБ на ООН не се БЕЗБЕДНОСНИ резолуции!
    Постапката за прием на некоја држава во членство на ОН е регулирана со член 4 од Повелбата во кој се утврдува (параграф 1) дека членството во ОН е отворено за секоја држава (1) која е мирољубива (2) , прифаќа да ги исполнува обврските содржани во Повелбата (3) и е способна (4) и има воља (5) да ги исполнува тие обврски, и дека (став 2) приемот во членство се врши преку одлука на Генералното собрание, а по препорака на Советот за безбедност. Во врска со разни условувања за прием на нови членки во ОН во текот на 1947 година Генералното Собрание се обраќа кон Меѓународниот суд на правдата (Резолуција 113 /2 – 1947) да даде советодавно мислење во врска со исцрпноста на условите наведени од (1) до (5) за прием во членство, односно дали држава – членка или орган на ОН, при своето гласање за прием на нова членка е „правно овластен“ својот глас да го стави во зависност од услови кои не се изрично предвидени во параграфот 1 од член 4. Во своето советодавно мислење судот дава негативен одговор на ова прашање. Генералното собрание, со својата резолуција (197/3- 1948) го прифаќа мислењето на судот и препорачува „на секој член на Генералното собрание и на Советот за безбедност при своето гласање за прием на нови членки да се придржува кон мислењето на судот”. Спрема мислењето на судот, условите од (1) – (5) во член 4 на Повелбата се:

    1. Правни правила (бидејќи Повелбата е меѓународен договор, а членот 4 е правна норма кон која треба да се придржуваат членките);

    2. Исцрпни (т.е. тие се потребните и доволни услови за прием; во спротивното нивниот број би бил неограничен и членот 4 би престанал да биде правна норма);

    3. Со свршен карактер (бидејќи врз основа на нивната исполнетост се оценува подобноста на државата за прием);

    4. Со изречен карактер (а не описни).

    Со признавањето од страна на Советот за безбедност дека државата – апликант ги исполнува условите од ( 1 ) – ( 5 ) од членот 4 на Повелбата, таа, заради универзалноста на организацијата, стекнува неотуѓиво и безусловно право за прием во ОН.

    УСЛОВИТЕ легални ЗА ПРИЕМ ВО ООН СЕ, според чл. 4 од Повелбата:

    1) дека членството во ОН е отворено за секоја држава те. да ДРЖАВА!

    2) која е мирољубива

    3) , прифаќа да ги исполнува обврските содржани во Повелбата

    4) и е способна

    5) и има воља да ги исполнува тие обврски.

    ДОПОЛНИТЕЛНИ СЕ ТИЕ кои НЕ СЕ :

    1. Исцрпни

    2.Со свршен карактер (бидејќи врз основа на нивната исполнетост се оценува подобноста на државата за прием);

    3.Со изречен карактер (а не описни).

    Со признавањето од страна на Советот за безбедност дека државата – апликант ги исполнува условите од ( 1 ) – ( 5 ) од членот 4 на Повелбата, проблемот НЕ Е БЕЗБЕДНОСЕН!

    Дополнителни услови за прием се, покрај општите:

    1. референцата или потпчно деноминацијата Бивша…..(те. БЈРМ);
    2 ПРЕГОВОРИТЕ за разликата на неопределен рок за сувереното право!
    резолуцијата 817 не ограничува дури ниту против ерга омнес.
    Заклучок 817 (а и рез. 845) не се БЕЗБЕДНОСНИ резолуции.
    817 е СМЕШКА, а не резолуција. Повикување на рез. 845 е пародија.

Оставете Коментар