Скопско лето, некаде пред полноќ, пишувам порака “Да не спиеш?” Веднаш ѕвони. “Не бе какво спиење, читам, чоек нема; кај си ти, ај на пиво?”
“Да дојдам да те зеам?” го прашувам. “Не бе па ти, ај Дебар маало, за 10 минути сум во …”
И окапување до рани зори.
Таков човек беше Јован Донев, Јово, амбасадорот, професорот, импулсивен, непосреден, отворен, посакуван во друштво. Без ракавици против кичот и шундот, и во политиката, и во образованието, и во животот.
Разликата во годините не претставуваат проблем за Луѓе како Јово. Искрен, брутален, духовит, понекогаш и саркастичен, полн со идеи и изградени поткрепени ставови со искуство и наука. Во фрак или шал, на катедра или на шанк, човек чиешто познанство остава длабок белег.
Сме истерале муабети до сто и една, јавни – на дебати по телевизии и весници, приватни- уште толку и повеќе. Никогаш крајот не им се гледал, секогаш имаше уште муабет- два.
На крају крајева, на сите ни остави нешто многу ретко и скапоцено во овие модерни времиња, ни остави “сабрана дела” што почнуваат со “Шо би рекол Јово… ” до сто и една.
Ама сега нема- и назад.
Светол ти пат, Човеку Јово.
(Фото- принтскрин од една од многуте наши жестоки дебати за, со еден збор, достоинството на Македонија)
Последната порака на Наум Стоилковски до починатиот Јован Донев