Со радост и извесен трепет, во кругот на семејството и пријателите, ја примив веста за кривичната пријава на СДСМ против Алфа ТВ! Таа е логично продолжение на цела низа партиски соопштенија, пресконференции и специфични обраќања „у лице“ кон помладите колеги од телевизијата. Некои од пријателите прославија со чашка ракија, други подигнаа стисната тупаница и ја отпеаја Интернационалата. Јас пак, на крајот се намуртив. Како познат и признат радикал едноставно не бев задоволен – зошто само кривична, побогу?! Не велам дека требаше на средновековен начин да се фатат сите вработени во Алфа и да се вртат на колце, или пак со тешка секира од Линц да им се кршат коските. Тоа не. Сепак не сме варвари. Но можеше, на пример, рано наутро да се поредат на плоштад овие од утринската редакција и да бидат тепани со шлаканици. На пладне, снимателите, монтажа, режија, пак на истото место со клоци по бубрези. Околу 17 часот информативна редакција и водителите на политичките емисии, повелете дами и господа, соблакајте се, па со стапови по гол задник. Јас така би играл, ама мене не ме прашуваат, за жал.
Инаку, некој ќе рече дека проблеми, односно легитимни прашања во врска со кривичната на опозициската партија има повеќе. На пример зошто за седум години власт и апсолутна контрола врз СЈО, ОЈО и т.н, со чести и упорни инспекции, проверки и контроли ете не докажаа баш никаква проневера, перење пари и на тоа слични активности кои се забележани во актуелната пријава? Друг може да надополни дека ова е само блед обид да се наметне каква и да е тема во јавноста, да се покаже релевантност и проактивност, макар и преку дилетантски обид за пресметка со медиуми. Знам и такви што спомнуваат неспособност да се прифати критика и поинакво размислување, комплекс на виша вредност, слепо слушање странски пи-арџии, дури по малку и злоба. Но како и да е, пријавата според мене треба да се процесуира, ако се има докази да се покажат, едноставно да се истера работата до крај. И се разбира некој да одговара. Или за сите наводи од кривичната или за лажно пријавување со намера да се направи штета.
А она што сакам овде да го потенцирам е дека штетата веќе е направена. Стотина луѓе, буквално ни криви ни должни, се прашуваат какви последици ќе имаат ваквите активности врз нивните работни места и лични приходи. Кога лидерот на опозицијата на нашиот колега му вели – ве фаќа паника малку, а, природно е многумина да се загрижат. Уште повеќе, како се чувствуваат помладите колеги на терен додека слушаат „пријателски“ прашања од типот: И сега толку? Си барате друга работа? Плата тешко или никако? Верувам дека дел од овие пораки се наивни и без злоба, ама за другите би можел да се обложам дека се наменски и садистички пласирани за да предизвикаат страв и чувство на несигурност. Па дури и отфрленост.
Конечно, добро е што новинарските здруженија реагираа и реагираат. Уште подобро би било и сите колеги новинари без разлика од која и каква редакција доаѓаат принципелно да ги поддржат вработените во Алфа, а по мој вкус би било и јавноста максимално да се возбуди и реагира во одбрана од политичките притисоци. Едноставно, сакани или омразени, новинарите се еден од столбовите на демократијата и ако дел по дел се дозволи тој да се урне, прашање на време е кога и останатите ќе се заклатат и потоа неминовно ќе паднат. Се ми се чини дека не ни треба тој луксуз.
Фејсбук коментар на новинарот Драган Милосављевиќ