,,Тивко е на Ножот“ се зборовите на Христо Силјанов, со кои тој ја опишува страшната тишина што настанала откако загинале „витезите на Ножот“. Битката и денес се слави како симбол на храброст, саможртва и љубов кон слободата.
Здружението ,,Македонска зора”, на 13 месеци пред стогодишнината од битката бара Македонците кои што се бореа на “Ножот” да добијат грандиозен споменик.
Здружението смета дека сегашниот споменик кој постои селото Ракле недоволно добро ја опишува големината на дадената саможртва.
,,Македонците што до последниот куршум го задржаа непријателот за да може другите чети да се спасат и да ја продолжат борбата во Битолскиот, Леринскиот, Преспанскиот и Костурскиот округ.
Мислиме дека треба сите да се обединиме кон оваа петиција и цел”, стои во петицијата објавена на социјалните мрежи.
Петицијата на овој линк
https://www.facebook.com/share/p/1JVvXxKnKd/
,,Опфатени сме од оган, гориме и сме дошле да изгориме.
Сакаме да умреме со достоинство.
Нашето решение е неповратно”, порачале хероите кои одбиле да се повлечат за да можат сите останати да заминат безбедно.
Битката на Ножот која се случила на 14 јули 1907 година е една од најголемите и најкрвавите битки во историјата на македонското револуционерно движење по Илинденското востание. Се одржала на врвот Ножот (во близина на селото Ракле, Прилепско) во периодот на вооружената борба против османската власт и странските пропаганди.
По Илинденското востание во 1907 ВМРО се соочила со зајакнување на српската, грчката и бугарската пропаганда во Македонија. На Рилскиот конгрес (1905) било одлучено да се започне со решителен отпор.
Во мај-јуни 1907 година, во регионот на Бабуна планина (околу Никодин, Прилепско) се собрале четите на:
Тане Николов
Михаил Чаков
Петар Ацев
Иван Наумов (Аљабак)
Христо Цветков (Костурска чета) и други.
Биле ангажирани купно околу 150–200 четници плус селска милиција. По стореното предавство, турскиот аскер со околу 3000 војници, под команда на Енвер-бег го опколиле регионот.
Во текот на битката на 13 јули војводите решиле четите делумно да се повлечат, но групата кпја се борела на Ножот (околу 45–54 четници, главно од костурската чета) одбила да се повлече. Тие избрале да останат и да се борат до крај.
На 14 јули турците ја опколиле височината. Четниците воделе тешка одбрана, но биле значително помалку и без доволно муниција и вода. Кога ситуацијата станала безнадежна, преживеаните четници се самоубиле со бомби при што легнале врз нив и пееле револуционерни песни, за да не паднат живи во раце на непријателот.
Битката завршила доцна попладне. Турците имале големи загуби, но победиле поради бројната надмоќ.
Влупно имало 67 загинати четници од кои околу 45 на самиот врв.
Турските сили команда под Енвер-бег им одале почести на загинатите при што забраниле пљачка и наредиле почесен погреб. Телата биле закопани од локални селани.
Битката станала симбол на македонското херојство и саможртва.
Фотографии од загинатите направени од италијански офицер се рашириле ширум светот и ја прославиле борбата на ВМРО.
Денес се одбележува во Прилеп и Македонија со споменици, песни и манифестации. Постојат и книги, драми и документарни материјали за неа.
Ако сакаш детали за конкретни војводи, песни, книги или нешто друго поврзано – кажи!