Ова не го пишувам како човек кој стои настрана и коментира. Го пишувам како човек кој е дел од ВМРО-ДПМНЕ, кој потекнува од ВМРОвска фамилија и кој својата припадност кон Македонија и кон Организацијата не ја открил вчера, со доаѓањето на власт.
Јас сум Македонец.
По вероисповед сум муслиман.
И не гледам никаква противречност меѓу тие две работи.
Никогаш не сум чувствувал потреба својата вера да ја ставам пред својата националност, ниту пак националноста да ја користам против нечија вера. Верата е лично и индивидуално право. Националното чувство е право на самоидентификација и припадност.
Но токму затоа морам јавно да поставам едно непријатно прашање:
Каде е нашата национална стратегија?
Каква Македонија градиме ако еден Македонец само затоа што е муслиман мора повторно и повторно да објаснува како е можно да биде Македонец?
„Како Македонец, а муслиман?“
„Како си во ВМРО, а муслиман?“
„Што си всушност?“
Сум ги слушнал овие прашања безброј пати.
И мојот одговор е едноставен:
Не сум Македонец со фуснота. Не сум Македонец под услов. Не сум половина Македонец. Не сум должен да положам дополнителен испит за македонство затоа што сум роден и воспитан во исламска вероисповед.
Јас сум Македонец.
Точка.
Токму тука државата, институциите, образованието, политичките партии и особено оние што се повикуваат на македонското национално единство мора да покажат зрелост.
Национална стратегија која наместо да интегрира дезинтегрира, не е национална стратегија.
Политика која несвесно создава впечаток дека македонството има една дозволена вера, е историски кратковида и национално штетна.
Ако навистина веруваме дека македонската нација треба да биде силна, тогаш треба да го разбереме наједноставниот принцип:
Македонец е Македонец, без разлика дали е православен, муслиман, католик, атеист или нешто друго.
Неговата вера не му ја одзема татковината.
Неговата вера не му го поништува јазикот.
Неговата вера не му го брише потеклото.
Неговата вера не му го намалува правото да ја сака Македонија.
И неговата вера сигурно не му создава обврска да биде „двојно поголем патриот“ за некој да му поверува дека е Македонец.
Тука очекувам повеќе и од мојата ВМРО-ДПМНЕ.
Не ја критикувам затоа што сакам да заминам од неа. Напротив.
Во ВМРО-ДПМНЕ сум и ќе останам.
Но лојалноста кон една организација не значи молчење пред нејзините слабости. Ако нешто го сметаш за свое, должен си да бараш да биде подобро.
ВМРО-ДПМНЕ мора да има јасна, современа и долгорочна политика кон Македонците со исламска вероисповед. Не само пред избори. Не само кога треба фотографија, бројка или политичка порака. Не како егзотична категорија која ќе ја споменеме еднаш годишно.
Туку како нераскинлив дел од македонскиот народ.
Државата мора многу посериозно да реагира и на злоупотребата на верата и националната припадност. Тоа се чувствителни теми. Особено во Македонија. Со нив не смее неодговорно да се игра за дневнополитички поени.
Затоа што кога институциите молчат, просторот го пополнуваат предрасудите.
А јас сум ги почувствувал тие предрасуди.
Сум морал да објаснувам нешто што православен Македонец речиси никогаш не мора да го објаснува: зошто сум Македонец.
Зошто?
Затоа што сум муслиман?
Тоа е проблем кој една сериозна македонска национална политика одамна требаше да го надмине.
И уште нешто.
Денес, кога ВМРО-ДПМНЕ е на власт, одеднаш има многу патриоти.
Многу храбри.
Многу гласни.
Многу луѓе подготвени да зборуваат за Македонија, за ВМРО, за националните интереси, за идентитетот.
Добро.
Но постои едно прашање кое времето секогаш го поставува:
Каде бевте кога беше тешко?
Каде бевте од 2017 до 2024 година?
Каде бевте кога ВМРО-ДПМНЕ беше опозиција?
Каде бевте кога немаше функција?
Кога немаше кабинет?
Кога немаше службено возило?
Кога немаше политички комфор?
Кога беше многу полесно да молчиш отколку да кажеш дека стоиш зад своите убедувања?
Оние што знаат знаат.
А времето има една добра особина: на крајот ги одвојува убедувањата од интересот.
Затоа немам намера денес да се натпреварувам со ничиј новооткриен патриотизам.
Ниту сакам Македонија да стане држава во која луѓето собираат политички поени така што ќе плукаат по сопствената етничка, верска или национална заедница само за да добијат аплауз од друга страна.
Не ми треба Албанец кој ќе ги навредува Албанците за да докаже дека ја сака Македонија.
Не ми треба муслиман кој ќе ги навредува муслиманите за да докаже дека е Македонец.
Не ми треба православен Македонец кој ќе го омаловажува својот сограѓанин муслиман за да докаже дека е поголем патриот.
Тоа не е патриотизам. Тоа е политички опортунизам.
Македонија мора да биде поголема од тоа.
И конечно, некој мора да разбере дека Македонија не е само Скопје.
Македонија е и Дебар.
Македонија се градовите и селата кои централната политика предолго ги гледа само на изборна карта.
Нашите краишта имаат историја, достоинство, традиција и луѓе кои со генерации ја носат својата припадност без потреба некој од Скопје да им издава сертификат за македонство.
Затоа, кога зборуваме за национална политика, таа мора да стигне подалеку од центарот на главниот град.
Мора да стигне до последното македонско семејство кое се чувствува заборавено.
До Македонецот муслиман кој се прашува зошто државата никогаш доволно јасно не застанала зад неговото право да биде токму тоа што е.
До младите кои не треба да растат објаснувајќи им на другите дека верата и националноста не се иста работа.
Мојата визија за Македонија е многу едноставна:
Никој да не мора да се откаже од дел од себе за да биде прифатен како дел од Македонија.
Јас нема да се откажам од својата вера за да бидам Македонец.
Нема да се откажам од своето македонство затоа што сум муслиман.
Нема да ја напуштам ВМРО-ДПМНЕ затоа што понекогаш сум критичен кон неа.
Напротив.
Ќе барам од неа повеќе.
Повеќе државотворност.
Повеќе национална зрелост.
Повеќе интеграција.
Помалку предрасуди.
Помалку дневна политика.
И многу појасна порака дека македонскиот национален идентитет не е сопственост на една вера, еден град, една група или една генерација политичари.
Македонија му припаѓа на секој нејзин граѓанин, а македонството на секој што искрено се идентификува како Македонец.
Никој нема право да ми мери колку сум Македонец.
Никој нема право да бара да се докажувам двапати.
Никој нема право мојата вера да ја користи како прашалник над мојата националност.
Јас знам кој сум.
Македонец.
Муслиман по вероисповед.
ВМРО-вец по убедување.
И човек кој сака силна Македонија во која идните генерации нема да ги водат битките со предрасудите што ние сè уште ги водиме денес.
Тоа е Македонија за која вреди да се бориме.
Да живее Република Македонија.
Да живее ВМРО.
Да живее Организацијата.
Леон Мерсовски
Дебар, Македонија