Со слабеењето на традиционалната француско-германска оска (моторот на Европската Унија), германскиот канцелар Фридрих Мерц сè повеќе се потпира на соработката со италијанската премиерка Џорџа Мелони, која станува негов клучен партнер во водењето на европските работи.
Двајцата лидери се сретнаа на 23 јануари во луксузната вила Дорија Памфили во Рим, на италијанско-германскиот меѓувладин самит (Intergovernmental Summit), каде што го зацврстија својот политички сојуз. Според Politico и други извори, оваа средба е знак за нова динамика во ЕУ, каде што Берлин и Рим се позиционираат како „новиот моќен пар“ (new power couple) на Европа.
И двајцата се заинтересирани да ги намалат тензиите со американскиот претседател Доналд Трамп, додека истовремено се незадоволни од францускиот претседател Емануел Макрон. Во минатото, Германија во клучните моменти секогаш го бараше Париз како главен партнер за обликување на насоката на Унијата, но сега Мерц активно бара сојуз со Мелони за да ги унапреди клучните европски приоритети во трговијата, индустријата и одбраната.
Една од главните причини за ова фаворизирање на Рим е фрустрацијата од Франција:
Берлин е незадоволен што Париз се обиде да го ослаби или блокира историскиот трговски договор со Меркосур (Јужна Америка), кој Германија долго го посакува за зголемување на извозот на индустриски производи.
Германија размислува да се повлече од заедничката програма за борбени авиони (FCAS) вредна 100 милијарди евра поради несогласувања со Франција.
Во овој контекст, соработката со Италија има голема смисла. На самитот, Мерц и Мелони разговараа за одбранбена соработка — не е целосно јасно што точно ќе вклучува, но германскиот Рајнметал и италијанскиот Леонардо веќе имаат заеднички проект (Leonardo Rheinmetall Military Vehicles) за изградба на тенкови и други воени возила.
Вкупно, на состаноците учествуваа 21 министер од двете земји, а беа потпишани околу 10 договори, вклучително и нов Германско-италијански акционен план за економија, одбрана, енергетика, миграција и безбедност.
Најамбициозниот дел е што Италија и Германија ги здружуваат силите за да изготват нов план за ревитализација на европската индустрија и зголемување на извозот, кој ќе биде презентиран на самитот на Европскиот совет на 12 февруари 2026. Берлин и Рим се претставуваат како „двете главни индустриски нации на Европа“ и остро ги осудуваат одложувањата околу Меркосур — наратив што сигурно нема да им се допадне на Французите.
За Џанџакомо Каловини, пратеник од партијата „Браќа на Италија“ на Мелони и претседател на италијанско-германската парламентарна група за пријателство, алијансата има смисла особено со оглед на претстојното повлекување на Макрон по француските избори следната година.
„Нашите две земји имаат стабилни влади, особено во споредба со Франција“, рече тој. „Јасно е дека Мелони и Мерц веројатно имаат долг пат пред себе, за време на кој можат да соработуваат“.
За двајцата, стабилноста во односите со Трамп е клучна — тие се обидуваат да избегнат трансатлантски судири, со поддршка од нивните министри за надворешни работи, Јохан Вадефул и Антонио Тајани.
„Џорџа Мелони и Фридрих Мерц го претставуваат европското крило кое е најотворено за дијалог со претседателот Трамп“, рече Пјетро Бенаси, поранешен италијански амбасадор во Берлин.
За разлика од „помекиот“ пристап во Рим и Берлин, Каловини го обвини Макрон дека е контрадикторен кон Трамп.
Службениците во Берлин приватно ја фалат растечката соработка со Мелони, опишувајќи ги односите со Рим како „доверливи“ — придавка што Берлин ретко ја користи за Франција во последно време.
„Франција е повербална, но Италија е многу попрагматична“, рече Аксел Шефер, висок пратеник од германската Социјалдемократска партија.
Италијанските власти ја пофалија „добрата хемија“ меѓу Мерц и Мелони на лично ниво, во остра спротивност со тензиите меѓу Мелони и Макрон.
Во нивните напори да се зближат, Мерц и Мелони понекогаш прибегнуваат кон хипербола: за време на инаугуративната посета на Мерц на Рим минатата година, тој рече дека има „практично целосен договор меѓу нашите две земји за сите прашања од европската политика“.
