Велигденскиот пост трае седум недели, од Прочка до Велигден. Иако времетраењето е 48 дена, тој се нарекува Четириесетница.
Првпат Велигденски пост или пост за Велигден се спомнува на крајот од II век. Тој траел само три дена. Кон крајот на III век, во Сирија се спомнува Велигденски пост којшто траел една седмица, а во средината на IV век, веќе се спомнува Велигденски пост од 40 дена.
Дури во V век е оформен сегашниов Велигденски пост – Велика Четириесетница.
40-дневниот пост го симболизира времето што Христос го поминал во пустината како подготовка за својата жртва. Затоа, се верува дека лишувајќи се од блажена храна, човекот го прочистува своето тело и душа.
Некои од верниците вообичаено се придржуваат на строг пост – само на вода – освен во сабота и недела кога се дозволува употреба на масло и вино. Масло и вино се допуштаат и на одредени празници, како и на Велики Четврток, поради споменот на Тајната вечера. Риба се јаде само на Благовештение и на Цветници, а на Лазарева сабота се дозволува икра.
Првите три дена од постот, познати како тримери, некои верници доброволно ги поминуваат без храна, но тоа не е задолжително за сите.
Велигденскиот пост се смета за најстрог облик на постење и подразбира воздржување од месо, млеко, јајца и производи што ги содржат, а во одредени денови и од масло и вино. Исхраната е претежно од растително потекло.
Постот не е само телесно воздржување. Неговата суштина е духовна. Тој подразбира откажување од гревот, од лошите мисли, зборови и дела. Време е за покајание, исповед, молитва и правење добри дела. Како што поучуваат светите отци, постењето без духовна преобразба нема вистинска вредност.
Во текот на постот верниците се повикуваат да се воздржат од завист, осудување, кавги, гнев и злоба, да се оддалечат од непристојни зборови и лоши навики, да покажуваат повеќе љубов, трпение и милосрдие. Постот е време на духовна будност, на читање на Светото писмо, на учество во богослужби и на внатрешно преиспитување.
Целта е доброто да стане навика и начин на живот.