Георги Петров Николов, попознат како Ѓорче Петров, бил професор, публицист, историчар и идеолог на Македонската револуционерна организација. Тој бил роден на 2 април 1865 година во Варош, Прилепско. Се школувал во Прилеп, Битола, Солун и во Пловдив. Бил учител во Штип, а како учител во Скопје соработувал со митрополитот Теодосиј Гологанов и ја поддржувал неговата идеја за возобновување на Охридската архиепископија. Бил професор и во Битола и во Егзархиската гимназија во Солун. Ѓорчев основал повеќе револуционерни групи и кружоци на МРО (Штип, Битола, Прилеп, Охрид, Крушево, Кичево, Ресен, Леринско и Костурско). Тој бил член на Централниот комитет на МРО, учествувал на Солунскиот конгрес (1896) и бил еден од составувачите на Уставот и на Правилникот на ТМОРО. Заедно со Гоце Делчев бил задграничен претставник на ТМОРО во Софија. Во Илинденското востание Ѓорче предводел чета во Прилепско и во Мариовско. По востанието останал во Македонија и работел на обновувањето на организационата мрежа, учествувал на Прилепскиот, Струмичкиот и Рилскиот општ конгрес. За време на Балканските војни и на Првата светска војна бил на служба во Серез, Битола и Драма. Тој бил член на Привременото претставништво на поранешната ВМРО, противник на врховизмот и на делбите на Македонија на Версајската конференција.
Во статија со наслов „Ѓорче Петров – ‘примерен бугарски поданик’, кој работел одвнатре за македонското дело“ фејсбук-профилот „Македонија – вистинска бескрајна приказна“ ( „Macedonia : a True Endless Story …’ има напишано: „За Ѓорче Петров, Бугарите тврдат дека се изјаснувал како „бугарин“. Но, говорел и се борел за независна Македонија, односно фактички против Голема Бугарија. Како е можно тоа? Вo тoa време, „бугарин“ не било етничко, туку политичко име. Недвојбено, поимот „бугарин“ тогаш е политички, а не етнички назив. Пред 100 години, според тогашниот Устав на Бугарија, поимот „бугарин“ означувал – поданик / граѓанин-државјанин. Бугарското Кнежество не признавало етнички заедници, туку сите граѓани на Бугарија, како и поданиците на Бугарската егзархија, биле „бугари“, т.е. бугарски поданици. Коренот на ваквото позиционирање на некои македонски револуционери се политичките состојби на Балканот во 1880-тите и новата опасност над Македонија. Како и сите македонски револуционери така и Ѓорче се залагал за да остане Македонија цела и неделива. Тоа значи и барање сојузник во најмалото зло. Ѓорче се школувал во бугаристичките егзархиски училишта, кои заедно со Егзархијата биле најсилната алатка во спроведувањето на бугарската асимилаторска политика. Наспроти неа, Ѓорче заклучил дека работењето за македонското дело, преку користење на Бугарија како територија и институции, е најмалото од сите зла околу Македонија.
По војната, во 1885, тој почнал и да работи како учител во eгзархиските школи. Тогаш почнал и да собира географски и етнографски материјали за Скопската и Битолската Околија. Тие податоци во 1896 година Ѓорче Петров ги издава во книгата „Материјали за изучувањето на Македонија”, географски труд во којшто се опишуваат најважните планини, реки и патишта во Македонија. Книгата е испечатена и издадена во 1896 година, во Софија, Бугарија, на тамошната книжевна норма. „Благословена земја е Македонија со своите полиња и езера, каде што се излеал сиот божји благослов на земјата!“ – нагласил Петров за својата татковина Македонија.
Во „Материјали за изучувањето на Македонија“ и во други написи потоа спомнува и „бугари“ во Македонија. Тој работи одвнатре „под маската бугари“, како што Крсте Мисирков ја опишува стратегијата на македонските револуционери. И тоа е одлична тактика. Во своите „Спомени“ во врска со ова Петров пишува: „Ние дури след време ги разбравме владините махинации, посегнувањата на бугарската влада да ја земе организацијата во свои раце, за да ја парализира, и се уверивме, оти нашето почетно мнение сеопшта искреност по ослободителното дело спрема бугарската влада била проста наивност. Во врска со овие односи со владата проникна во нас идејата, систематски да одбегнуваме тесни врски со официјалната власт во Бугарија. Од тактички воображенија оваа идеја, без да ја прогласуваме нашироко, молчеливо сме ја протуркувале во својата дејност. И во овај правец тука врвеше воспитанието на сите нови сили, што одеа во внатрешноста.“
Ѓорче стекнува огромна доверба кај бугарските власти. Истата година, воениот министер Рачо Петров му нудел стипендија за да студира картографија некаде во Западна Европа. Но, Ѓорче одбил и останал да учителствува во Македонија. Следната понуда на Рачо Петров била оружје – помош за ВМРО. Бесплатни 2.000 пушки-мартинки. Подарок. Како што самиот Ѓорче вели во своите Спомени (издадени 1927., по неговата смрт), ВМРО (ТМОРО) ги прифатила. Тогаш односите со бугарската влада и со софискиот Врховен комитет сѐ уште биле пријателски. Bо 1896 година и многупати потоа, Ѓорче се однесува како „добар“ бугарски поданик, а ВМРО одлично го ползувала тоа. Но, само 2 години претходно, во 1894, во списанието „Лоза“, Ѓорче под лажно име говори за Македонците како посебен ентитет и повикува на нивно обединување: „Положбата на нас, Македонците, последниов период сè повеќе се влошува… Соседните ослободени држави го прибираат македонското население, од кое што половината не се ни враќа на својата земја, а нив ги заменуваат заселници Турци и Черкези–Mаџири. Сè тоа јасно ја покажува положбата на нашата мила татковина Македонија… Нужно е сите Македонци да се обединиме, и здружно да дејствуваме.“ (весник „Лоза“, бр. 5, с. 37-38, под псевдоним „Николев“, 1894).
Суштински, Ѓорче Петров се борел за самостојна Македонија, со посебен, одделен македонски народ, со своја посебна македонска национална историја. „Македонија, по својата иницијатива и по силата на својот живот, се оформи самата себеси во одделна морална единица, со својата специфична идеологија. … Македонското ослободително дело не се должи само на поединци, туку на колективната волја на населението во Македонија.“ – има напишано Ѓорче во својата „Беседа за Гоце“. Ѓорче Петров низ целиот свој живот бил „успешен бугарски поданик“. Така направил и успешна политичка кариера во Софија. Но тоа секогаш го користел во полза на Македонците и македонското револуционерно движење. Затоа и неговиот противник Toдор Александров во едно писмо до Владимир Карамфилов од 6 јули 1919 ќе истакне: „Шмеќарот Ѓорче, анархистот-безделник [Михаил] Герџиков, како и санданистите, дoкажаните предавници на бугарскиот народ и во минатото и сега се борат и се залагаат за самостојна Македонија како одделна економска и географска единица, со одделен ’македонски народ‘, со своја посебна историја од векови наназад … Некои од нив дури и се закануваат дека со оружје в рака би се бореле против можното обединување на Македонија со Бугарија.”
После 2 години, во 1921-вата, Александров наредил да биде убиен Ѓорче Петров. На најсветлите страници на македонската национална историја останува засекогаш запишана борбата и посветеноста на Ѓорче Петров секогаш во полза на македонското дело и за независна македонска држава и нација.
Извори: „Експрес“, „Нова Македонија“, „Википедија“