Земјотресот со однесе 1.070 човечки животи, околу 2.900 повредени, од кои повеќе од 1.100 тешко, а стотици останале трајни инвалиди. Останаа повеќе од 200.000 жители без покрив над главата. Уништени беа над 15.800 станови, уште околу 28.000 беа сериозно оштетени, а речиси 80 проценти од градската структура претрпе огромни разурнувања, додека потресот беше почувствуван и во поголем дел од Македонија и соседните региони. Првите информации за трагедијата кон светот ги испрати дежурниот телефонист во Пошта Скопје, Ѓорѓи Атанасовски, кој и покрај оштетувањата на објектот успеал да воспостави телефонска врска со Белград и да ја испрати пораката: „Скопје е погодено од катастрофален земјотрес“. За само неколку часа веста ја пренесоа најголемите светски медиуми, а помошта почна да пристигнува од сите страни.
Во урнатините исчезнале препознатливи симболи на градот – Старата железничка станица, Народниот театар, Офицерскиот дом, хотелите „Македонија“ и „Скопје“, зградата на Универзитетот, поштенските објекти, станбени блокови и многу други јавни и приватни објекти. Часовникот на Старата железничка станица, запрен точно во 5:17 часот, и денес е најмоќниот симбол на трагедијата, што го потресе Скопје. Но, од урнатините на трагедијата се родила една од најубавите приказни за човечка солидарност. Помош почнала да пристигнува речиси веднаш, најпрвин од тогашните југословенски републики, а потоа и од целиот свет. Дури 87 држави испратиле спасувачки екипи, лекари, инженери, градежници, опрема и материјална помош. За првпат во екот на Студената војна, САД и Советскиот Сојуз заеднички учествувале во спасувањето и обновата на еден град. Токму затоа Скопје го доби епитетот „Град на солидарноста“, кој и денес гордо го носи.
Земјотресот не ги урна само зградите – тој ги прекина животите на илјадници семејства, но истовремено ја покажа и неверојатната сила, хуманост и сплотеност на луѓето. Во годините што следуваа, Скопје беше обновено според современи урбанистички концепти, а во неговата изградба учествуваа архитекти, инженери и експерти од целиот свет. И по 63 години, звукот на сирените, сликите од урнатините и часовникот што засекогаш остана на 5:17 нè потсетуваат на едно летно утро што го промени текот на историјата на Скопје.
Денес со почит се сеќаваме на сите жртви на катастрофалниот земјотрес и на хероите – знајни и незнајни – кои придонесоа Скопје повторно да се крене од пепелта.