Колумни

Симон Дракул: Македонија е убавина, што боли, таа е бол, на која сме сме ѝ должни!

На денешен ден се навршуваат 27 години од смртта на Симон Дракул, знаменитиот македонски раскажувач, романсиер, драмски автор,историчар, на човекот, кој нѐ потсетуваше во своите дела и филмски сценарија на историските и судбински премрежја, низ кои од искона минувала расчеречена и страдална Македонија, како наша непрестајна болка, на која ќе ѝ бидеме секогаш должни со своите дела да ја штитиме и да се бориме за неа. На своето родно Лазарополе, но и на својата татковина, овој патриот и книжевен и историски деец за вистината за Македонија им го остави записот, кој е и своевидно прозно завештание, оставено на сите нам, секогаш да го исполнуваме својот индивидуален, личен долг кон татковината и македонската кауза: „Утро во Лазарополе! Тоа е Македонија. Тоа е таа убавина,што боли. Тоа е таа бол, на која сме ѝ должни!“

4 минути за читање

Пишува: Свето Тоевски

Како што се нагласува во една статија на Институтот за македонска литература, првите збирки раскази на Дракул „Планината и далечините“ (1953) и „Витли во поројот“ (1956) се насочуваат на животот на селаните и печалбарите, низ еден современ раскажувачки израз, а едновремено и близок и инспириран од фолклорот, што некои критичари ќе го дефинираат како „облагородено народно творештво“. Својот најдобар роман со наслов „Белата Долина“ Симон Дракул го пишувал од 1951 до 1961 година,посветувајќи му го на својот татко. Првото издание на романот се појавило во 1962 година, во рамки на библиотеката „Современа македонска проза“.

„Македонија меѓу автономијата и дележот“

На 26 ноември 2007 година во Институтот за национална историја беа претставени шестиот и седмиот том од зборникот „Македонија меѓу автономијата и дележот во избор“ со капитална вредност за македонскиот народ во редакција и превод на Симон Дракул. Со овие томови се заокружи овој капитален историографски труд на Дракул со наслов „Македонија меѓу автономијата и дележот“. „Документите во овој зборник се огромна суровинска граѓа за производство на научна вистина за Македонија, или нејзина веродостојна меморија.“ – рече претставувачот академик Гане Тодоровски во таа пригода.

„Документите, кои Симон Дракул ги откри и ние денес и ги претставуваме на македонската јавност, јасно зборуваат дека името Македонец и македонска нација се одговор на сите наши поделби и страдања од овој период. Тоа е име, кое нема никаква врска ниту со Коминтерната, ниту со комунистичка Југославија. Документиве, кои ги претставуваме, се добар одговор на грчко-македонски спор.“- изјави Јован Донев, исто така, претставувач на тој зборник.

Дракул е роден е во Лазорополе на 24 септември 1930 година.  Основното образование го добил во родното село. Во 1948 година доаѓа во Скопје и во Првата машка гимназија матурира. Во 1950 година учителствува во село Ростуше, а потоа се враќа во Скопје каде работи во скопските редакции на весниците Млад Борец и Нова Македонија, дописник е на белградска Политика и вонредно студира на Филолошкиот факултет група македонски јазик. Од 1958 година работел во радио-телевизискиот медиум. Доктор е по историски науки од 1984 година. Симон Дракул бил во издавачкото претпријатие Кочо Рацин, директор на Драмата на МНТ, член на ДПМ (Друштвото на писателите на Македонија) долгогодини ја извршува функцијата секретар, а од 1953 година и негов претседател во еден мандат, генерален секретар на Сојузот на писателите на поранешна СФРЈ, претседател на Струшките вечери на поезијата.Својата плодна работна кариера ја завршува во Институтот за национална историја.

За прв пат во македонската литература се појавува со расказот Туѓоземјанин, напишан на дваесетгодишна возраст, а публикуван во списанието Современост во 1950 година. Автор е на книгите Планините и далечините (раскази, 1953), Витли во поројот (раскази, 1956), И ѕвездите паѓаат сами (роман, 1957), Белата долина (роман, 1962), Буни (триптих: Меч и Исихија два романа, драма, 1980), Распаќа (раскази, 1985), Архимандрит Анатолиј Зографски (монографија, 1988), Или смрт (тетралогија: Глужд, Јас Георги Николов Делчев, Полноќна чета, Кобно место, роман 1989), Жедна месечина (роман 1997), Апостол војвода (монодрама, 1998). Ги напишал драмите: Немирна рудина, Столбови за небото, Клада, Вампир в село.

Пишува сценарија за повеќе документарни и играни филмови, меѓу кои и за „До победата и по неа“ (воен филм, 1966). За сценариото на овој филм Симон Дракул е награден со Златна арена на тогаш реноминираниот Пулски филмски фестивал. Дракул е автор и на сценариото на „Македонска сага“ (мелодрама филм, 1993). Потписник е на шесте тома документи под заеднички наслов: Руската дипломатска и општествена мисла и Македонија. Во неговата преведувачка работа преовладува интересот за руските класици. Самиот тој како особено значајни ги вбројува преводите од руски јазик на: Војна и мир од Л.Н.Толстој, Разорана целина од М.Шолохов, Бедни луѓе од Ф.Достоевски, Зајдисонце од И.Бабељ, Изгореница од В.Аксјонов и др. Добитник е на наградите Рациново признание за проза и Кирил Пејчиновиќ за превод, кко и на низа други признанија и награди за своето бележито прозно и севкупно творештво, со кое засекогаш ќе зазема високо место во македонската книжевност, но и во колективната национална меморија на македонскиот народ.

 

 

Поврзани теми:

творештво|Симон Дракул|актуелно|Македонија

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Ова се опасни времиња – да ги збиеме редовите

Противник сум на параноја и гледање опасност од сите страни, ама во исто време сигурен сум дека не смееме да се однесуваме индиферентно и да се залажуваме со илузии дека сме премногу мали и неважни па со самото тоа и безбедни во вртлогот на промените кои се случуваат на светската сцена

Војдан Чернодрински: Никогаш да не се заборави македонскиот јазик на нашите прадедовци и на кој ќе зборуваат и сите идни поколенија во Македонија!

Македонскиот драматург Војдан Чернодрински среде Софија пред 125 години ја изведе „Македонска крвава свадба“, својата прва драма на македонски јазик, за кој денес таа иста Софија вели дека „не постои“, или дека „е достапен јазик“, или го прикажува со брутални фалсификати како да е „дијалект на бугарскиот јазик“! Премиерно изведена во главниот град на Бугарија во 1900 година, „Македонска крвава свадба“ стана симбол на македонската борба за национална афирмација и културна самобитност на македонскиот народ, но и трајно сведоштво за постоењето и творечките дострели на македонскиот јазик. Војдан Георгиев Чернодрински е првиот македонски драмски автор, во чии дела прозвучува македонскиот јазик. Неговата заложба за почитување на македонскиот јазик ја практикувал и во неговата театарска група.  Сите негови драмски дела обработуваат теми и проблеми од секојдневниот живот на Македонците и борбата за слобода. Со своите патриотски ставови за македонскиот јазик и идентитет здобил големи симпатии кај македонскиот народ. Денес се навршуваат 75 години од смртта на Војдан Поп Георгиев Чернодрински, кој се вложи себеси и своето творештво во служба на македонската кауза, на македонскиот јазик и идентитет.  

Митрополитот Теодосиј Гологанов, деец за автокефалноста на МПЦ-ОА и борец против бугарско-грчките напади врз црковниот и национален идентитет на македонскиот народ

Денес, кога го прославуваме големиот православен христијански празник Божиќ – Рождеството Христово во манастирите и црквите на Македонската православна црква како наследничка на древните Охридска архиепископија и Јустинијана Прима, ова е соодветна пригода за повторно навраќање кон црковно-националните дејци, кои се вложија себеси и својата дејност за возобновувањето на автокефалноста на денешната Македонска православна црква – Охридска црква и на црковно-народните традиции на македонскиот народ. Еден од тие дејци е и митрополитот Скопски Теодосиј Гологанов, роден со световното име Васил Гологанов, токму на Божиќ, на 7 јануари 1846 година во селото Трлис во Серско, во Егејскиот дел на Македонија, денес во Грција. Наша дури и своевидна национална должност е да го чуваме Гологанов засекогаш во своето колективно национално паметење како народ, да ги чуваме личноста и дејноста на овој духовник, македонски национален деец, црковен писател и борец за обновување на Охридската архиепископија и за создавање самостојна македонска национална држава. Ова дотолку повеќе што дури и во „слободната светска енциклопедија“ Википедија на англиски јазик за него се напишани дрски и примитивни фалсификати дека, наводно, бил „бугарска религиозна фигура“ и оти „учествувал во борбата за автономна Бугарска црква“!

Хрон ја објави „Народноста на македонските Словени“ 135 години пред Тито „да ги створи македонскиот јазик и народ“, што е бугарски фалсификат!

Австрискиот лингвист и македонист од чешко потекло Карл Хрон ја објави својата научна студија со наслов „Народноста на македонските Словени“ („Dаѕ Volksthum der Slaven Makedoniens“) во 1890 година во Виена, во тогашното Астроунгарско царство, цели 135 години пред „Тито да ги измисли Македонците како народ“ и пред „да им го создаде со наредба новоизмислениот македонски јазик“, како што тврди официјална Софија во своите фалсификати, депонирани и во ЕУ. Карл Хрон во својата студија со несоборлива научна објективност ќе ги образложи и ќе ги докаже самобитноста  и развојот на македонскиот народ и македонскиот јазик. Студијата на Карл Хрон „Народноста на македонските Словени“е своевиден пишан споменик за етничката и јазична засебност на македонскиот народ и таа допрва ќе задобива уште поголема важност за него во борбата за конечно и вистинско решавање на македонското национално и јазично прашање.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top