Натаму, покрај другото, Јаневски истакнува: А Димитров и Османи се расправаат чиј протокол бил подобар. Рамен е на армагедон колапсот од нивното време, од времето на нивниот гуру Зоран Заев, кому и натаму влакно не му фали од главата за сите злосторства што ги стори врз Македонија, За да се исправи тоа ќе треба време. Многу, многу време, кое ние го немаме. Но, што е – тука е! На Македонија и треба нова матрица. Матрица во човековиот ум, која нема само да бара, туку ќе биде подготвена и да даде. Ако треба да поднесе и жртва за оној кој веќе поднел или поднесува жртва. Така како што тоа го правеле многумина во историјата. Македонија е на крстопат. Владата има веќе две години од мандатот и сега е моментот за конечен пресврт во државата. Да се тргне кон „да се биде или не“. И при тоа ќе има денови, кои се мачни. Судбината, ваква или онаква, никого не штеди. Ова се денови на пресврт. Денови кога се гледа кому таа му дала се, но и кои се тие, што ѝ забиле нож во грб. Кои работеле и работат против неа. Кои Ја предаваат, ја кодошат, кои ѝ кројат црни сценарија на Македонија.
А, има други кои молкум биле со својата Македонија, ја сакале, ваква или онаква, и тогаш кога изгледало дека таа ги предала, ги оставила да крпат од први до први, да се мачат со осакатеното здравство, да трпат за лекови, да го топат геврекот во чај со старата кесичка која вчера само до половина била ставена во врелата вода, наместо со јогурт… но тие останале со својата Македонија. Е, на тие луѓе, за тие луѓе, вреди да се истрае до крај. За да се поништат претходните седум години. Да се помножат со нула. Да се решат предавствата. Тие од седумте години, но богами ги има дузина и од пред тоа. Предавства од дома, заедно со тие од надвор.
И за тие луѓе, оваа држава треба да се спастри. Да се расчисти со разните инсталации кај Савески, да се расчисти со оние инсталации, кои се научени дека оваа држава постои за нив, и дека тие од неа треба само да земат, да добијат, но не и да дадат. И да се почне од ново. Од нула. Без оние кои малтретирале кога ни било најтешко и без оние кои извршиле предавство, кои ни свртеле грб исто така кога ни било најтешко. Ова се моменти кога е потребна „Песочната бура“ на Американците во Ирак, или советските каќуши од Втората светска војна. За да може конечно да здивне оваа држава, која некогаш, како територија била за два ипол пати поголема, заклучува Дарко Јаневски во својата колумна.