Натаму, покрај другото, Кекеновски истакнува: Основниот проблем на сегашниот лидер на СДСМ, Венко Филипче, не е само неговата политичка и лична блискост со Зоран Заев, туку фактот што и по преземањето на партијата не успеа да изгради сопствен, јасно препознатлив политички и идеолошки идентитет. Значаен дел од членството тешко може во него да препознае идеолошки водач способен да ја врати партијата кон нејзините изворни вредности.
Дополнителен политички товар претставува неговата постојана лична и политичка блискост со Зоран Заев. Таа не произлегува само од фактот што Заев го избра за советник, министер и еден од своите најблиски соработници, туку е јавно видлива и преку нивните приватни дружења и заеднички појавувања, вклучително и присуството на приватна забава во Дубаи. Сериозен проблем е кога лидерот на една длабоко поразена партија треба да ја убеди јавноста дека нов почеток е неговата постојана блискост со човекот, чиј начин на владеење и кадровска политика се меѓу причините за кризата. Филипче досега не покажа дека сака да се еманципира од политичкото наследство на Заев. Не направи убедлив кадровски пресврт, не понуди поинаков идеолошки правец и не се дистанцираше од моделот во кој личната лојалност и припадноста кон тесниот владејачки круг беа поважни од внатрепартиската демократија и јавниот авторитет.
Врз неговиот кредибилитет дополнително тежи трагедијата во тетовската модуларна болница, која се случи додека тој беше министер за здравство и во која животот го загубија 14 лица. Филипче не беше обвинет во конкретниот судски процес и не е судски прогласен за виновен, поради што не може без докази да му се припишува кривична одговорност. Затоа Филипче влегува во битката за спас на СДСМ не како неоптоварен реформатор, туку како поранешен висок функционер врз чиј мандат сè уште лежат сериозни неодговорени прашања. Наместо да претставува убедлив раскин со старите практики, тој во очите на значаен дел од јавноста и членството останува политички наследник на Заев и чувар на континуитетот со моделот што ја доведе партијата до сегашната состојба.
Борба за сопственост врз урнатините
Денешната пресметка во СДСМ е борба за сопственост врз урнатините меѓу групи, што сакаат да докажат дека токму тие имаат право да управуваат со преостанатата партиска инфраструктура: членството, имотот, финансиите, општинските организации, пратеничките места и можноста еден ден повторно да се учествува во власта. Во таа борба речиси никој не зборува за работникот, земјоделецот, младите што се иселуваат, пензионерите, малите претприемачи, животниот стандард и другите суштински социјални и економски проблеми. Партија што себеси се нарекува социјалдемократска, а нема јасни одговори и решенија за социјалните разлики, експлоатацијата на трудот, монополите, сиромаштијата, веќе не е идеолошка партија. Таа е само изборна машина што чека нов лидер и нова можност за власт.
Во сегашната состојба и со сегашниот начин на размислување – СДСМ нема шанса. Тоа не значи дека во Македонија нема простор за силна социјалдемократска партија. Оваа партија не може да се обнови со замена на едно лице со друго, додека зад нив остануваат истите мрежи, истите покровители, истите навики и истата политичка неодговорност.За да преживее, СДСМ би морал да направи целосен организациски, морален и идеолошки пресврт: да се ослободи од надворешните и неформалните центри на влијание, да обезбеди вистинска внатрепартиска демократија, да ја отвори партијата за нови и кредибилни луѓе и јавно да ја признае сопствената одговорност за грешките направени во периодот од 2017 до 2024 година.
Пред сè, би морал повторно да стане социјалдемократска партија, а не здружение на поранешни и сегашни функционери.СДСМ не беше победен само од ВМРО-ДПМНЕ. Најмногу беше победен од самиот себе во моментот кога идејата ја замени со лидер, лидерот со тесен круг, тесниот круг со мрежа на интереси, а политичката визија со борба за наследување на партијата. Додека не го разбере тоа, секој нов претседател ќе биде само нов управник на истата политичка урнатина, заклучува Јове Кекеновски во својата колумна.