Вчерашната објава на црно-бела фотографија на министерот за локална самоуправа во владата на Христијан Мицкоски е последната шајка во црната кампања што СДСМ систематски, со години, ја води против лидерот на ВМРО-ДПМНЕ и претседател на Владата.
Во македонската политичка комуникација последните години постојано се појавува повторувачки визуелен мотив од страна на опозицискиот СДСМ, кој практично претставува објава на неформален некролог за Мицкоски од страна на Бихаќка.
Објавувањето на фотографии на премиерот Христијан Мицкоски во црно-бела техника, стилизирани на начин што асоцира на некролог или жална вест, е една од техниките што СДСМ ги користеше и во времето на Заев, а и сега под раководство на Филипче.
Ова не е случајна естетска одлука, туку дел од поширока стратегија на визуелна политичка комуникација. Иако и луѓе во СДСМ признаваат дека се работи за гадна техника што е нечовечка, СДСМ под раководство на Филипче и под директна контрола на Богданка Кузеска, која според партиски извори е гуруто на нечовечката кампања, не запира.
Една од целите на оваа техника е да се застрашат блиските на премиерот. Додека јавноста ни кога Филипче бешр министер не знаеше која му е жена или дете за семејатвото на Мицкоски СДСМ директно или индиректно ширеше негативни информации во повеќе наврати. Постојаното објавување на ,,умреници” за Мицкоски е насочено пред се кон неговото семејство кое очигледно според Филипче и Кузеска треба постојано да биде вознемирувано.
На Бихаќка не разбираат многу од политички ПР но добро знаат дека црно-белата фотографија во јавниот дискурс традиционално носи конотации на тага, крај или смрт. Во некролозите, и во овие неформалните на СДСМ, таа е симбол на крај на животот.
Кога опозицијата систематски ја применува некрофилијата врз премиерот, целта на пораката е повеќеслојна: политичка „смрт“ на авторитетот, морална дискредитација или сугестија дека нивната власт е веќе во фаза на умирање. Во контекст на постојаните обвинувања за корупција, криминални врски, изолација и неуспех во европските интеграции, црно-белата техника станува визуелен еквивалент на наративот „оваа власт е мртва“.
За жал, во СДСМ нема кој на Филипче да му каже дека некролошката кампања не му помага и е контрапродуктивна. Рејтинзите на партиите и лидерите, каде што Мицкоски е 7-8 пати попопуларен од Филипче, јасно покажуваат дека политичките умреници на Филипче имаат контраефект.
Посебен проблем за Филипче е тоа што тој, како доктор, треба да го слави и промовира животот, па дури и на своите најголеми политички непријатели. Но ова е тема за Лекарската комора, која ако сака може да се позанимава со ова однесување на Филипче, кој од спасител на животи се трансформира во човек што „умира“ живи луѓе.
Неговиот ментор Зоран Заев јавно велеше дека ќе јаде живи луѓе и буквално уништуваше стотици животи.
Ако оваа аналогија се пренесе на Филипче, и тој, ако еден ден дојде на власт, може да носи смрт наместо живот.
Политичкиот ефект е двоен. Од една страна, ваквите визуелни пораки се ефикасни во ерата на социјалните мрежи – брзи, емоционални, лесно споделиви и способни да предизвикаат силни реакции без долги објаснувања. Тие ја зајакнуваат поларизацијата и ја одржуваат опозициската база во состојба на постојана мобилизација. Од друга страна, ризикот е презаситеност и контраефект: постојаното „погребување“ на противникот може да делува како признание на сопствената слабост – дека наместо конкретна алтернатива и визија, СДСМ нуди само некрофилија.
На истиот начин, но многу поретко, СДСМ се однесувал и кон претседателката Гордана Сиљановска-Давкова и министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски.
