Замина – колку нереално. Таа не може да замине. Таа победи сè што овој проклет живот ѝ стави на патот. И трњето, и ударите, и љубовите, и понижувањата, и клоцањето, и заканите… Таа стануваше истрајно и еластично, удираше шлаканици кога требаше – вербални, се разбира – па дури и на својата болест, вистински. Ја соборуваше на под, ја клоцаше и повторно стануваше. Моја Ведрана. Љубов наша – хероина без влакна на долгиот јазик. Вештерка која со перото фрлаше магии што ги впиваше секоја хартија. Кога сè започна, жената ми се јави лута како куче. Не беше лута на болеста, не беше лута на тој тумор.
Не.
Беше лута затоа што жените во болницата имаа пластични перници.
– Севе, спијат на пластични перници од кои се потат, можеме ли да набавиме перници за болницата? Ми е жал за жените – ми рече.
– Ведрана, како сте вие, треба ли нешто? – ја прашав едвај задржувајќи ги солзите што само течеа.
– Ништо, Севе, само и понатаму еби им мајката на сите – пишува Северина во своето емотивно збогување од својата пријателка, писателката Ведрана Рудан.
Во еден момент ХЗЗО одбил да го покрие трошокот за некое нејзино лекување. Сакав да организираме акција за собирање средства.
Ми забрани. Без можност да се расправаш со неа.
Перниците веднаш ги купивме, заедно со навлаките, и ги доставивме.
Само тоа ѝ беше важно.
И тоа како медицинските сестри во болниците паѓаат од умор.
Страдаше во себе, а нам продолжуваше да ни се дава себеси.
Мене секогаш ми се јавуваше по моите глупости:
– Мала, пак ќе пишувам за тебе! Нема да победат злосторниците…
Девојко наша во прегратката на метастазите, болката за тебе престана.
За нас започнува.
Не знаеше како да се прости со Славенка, која замина во јуни.
Така и јас се мачам како да се простам со тебе кога не сакам проштално збогум…
Сакам уште да се смеам со тебе, иако ти тоа толку неволно го правеше.
Имаше и право.
Кај нас ништо не е смешно…
Во еден од последните разговори ми кажа дека си објавила книга и дека не можеш така „ракосана“ да ја промовираш.
– Јас ќе ја промовирам – реков и ја понесов со себе на патувањето.
Ја отворив првата страница, а насловот на тој дел беше „Северина, Тито, јахта и јас“…
А внатре напишала:
– …да имав јас таков филм, ќе го пуштав секој ден пред вестите.
Па кој не би ја обожавал?
Ете, купете ја таа книга, добро ќе ве насмее.
Ме сакаше.
Но, кога еднаш на крајот од разговорот ѝ реков: „Те сакам“, таа ми одговори:
– Само немој ти да ме сакаш, види како завршија тие кутри луѓе што ти си ги сакала…
Па кој не би ја обожавал?