ХРИСТОС НАСПРОТИ БУГАРСКИОТ ТАНГРА: ДОМОРОДНИОТ МАКЕДОНСКИ КОД НАСПРОТИ ПАГАНСКИОТ ДЕКРЕТ
Автор: Д-р Ицо Најдовски Перин, историчар
ВОВЕД: СУДИРОТ НА ДВА СВЕТА – ХРИСТОС НАСПРОТИ ТАНГРА
За да се разбере вистината за балканските идентитети, мора да се соочиме со една непобитна цивилизациска бездна: народ не прифаќа туѓа религија преку ноќ. Духовноста не е административен капут што се менува со декрет, туку органски процес кој се таложи низ вековите. Додека македонскиот православен код е граден низ две илјади години непрекинат христијански континуитет – почнувајќи од покрстувањето на Света Лидија Македонката од Апостол Павле во I век – предците на денешните Бугари (Прабугарите) сè до средината на IX век живееја во еден сосема поинаков и туѓ духовен систем – Тангризмот. Додека Македонија веќе осум века беше лулка на христијанската писменост и култура, Омуртаговци сè уште му принесуваа крвави жртви на азискиот бог на небото.
1. МАКЕДОНЦИТЕ КАКО ДОМОРОДНО НАСЕЛЕНИЕ: ЧУВАРИТЕ НА АПОСТОЛСКИОТ ПЕЧАТ
Македонците не се дојденци на оваа земја; тие се домородно население со антички корен, кое христијанството го прифати како своја внатрешна суштина уште од апостолско време. Овој македонски генетски и духовен код се пренесувал со генерации – од татко на син, од мајка на ќерка – низ две илјади години голгота. Нашата вера не е резултат на политички пазар, туку на органско живеење со Христос.
Додека Македонија го градеше својот институционален суверенитет преку Јустинијана Прима во VI век, нашите предци веќе имаа длабоко вкоренета писменост и литургиска традиција. Овој домороден македонски народ не чекаше туѓи ханови да го „просветлат“; напротив, тој беше бедемот на христијанската цивилизација кој опстојуваше против сите пагански налети од степите. Христијанството во Македонија беше одгледувано и негувано од домородното македонско население, кое ги градеше базиликите и ги чуваше светите мошти во време кога Бугарите сè уште беа номади во потрага по нови пасишта.
2. БОГОТ ТАНГРА И АЗИЈАТСКАТА ТУЃОСТ НА ПАГАНСКИТЕ ОМУРТАГОВЦИ
Тангра (или Тенгри) е врховен бог во централноазискиот шаманизам, типичен за турко-монголските народи. Тој е богот на „Синото Небо“ – сурово божество на степите кое нема никаква допирна точка со христијанскиот Бог на љубовта и милосрдието. Обожавањето на Тангра било проследено со крвави ритуали и жртвувања на животни, првенствено коњи, магариња и кучиња, што претставува целосен цивилизациски контраст на македонската бескрвна жртва во Литургијата.
Бидејќи Тангризмот бил религија на неписмени номадски племиња, тие немале сопствена азбука. Сите натписи на хановите како Омуртаг, посветени на нивните победи и на нивниот пагански бог, биле пишувани на грчки јазик со грчки букви (Плиска, Мадара).
Ова е клучниот доказ: Бугарите немале сопствен словенски идентитет ниту писменост сè додека не се судрија со супериорниот македонски христијански свет. Тие беа туѓо тело на овој простор, народ кој дојде од Азија со туѓи обичаи и туѓо божество.
3. НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА: НАСИЛНОТО ПОКРСТУВАЊЕ И ОПИСМЕНУВАЊЕ ОД МАКЕДОНЦИТЕ
Најголемиот историски апсурд е тврдењето за „заеднички корен“. Кога ханот Борис во 864 година одлучи да го замени Тангра со Христос, тоа беше чист политички опстанок, а не духовно просветлување. Оваа „невозможна мисија“ беше спроведена со невидено насилство: Борис истреби 52 благороднички бојарски фамилии заедно со децата само затоа што го бранеа Тангра. Тој дури го ОСЛЕПИ и сопствениот син за да го задуши паганскиот отпор.
Бугарите беа насилно покрстени и описменети од Македонците. Тие не донесоа култура; тие ја позајмија македонската писменост и македонскиот јазик за воопшто да влезат во кругот на цивилизираните народи. Светите Климент и Наум Охридски, работејќи врз основа на македонската говорна суштина, беа тие што ги претворија паганите во христијани. Бугарија стана христијанска држава само затоа што го прифати македонскиот просветен модел. Без македонскиот духовен и јазичен извор, тие ќе останеа пагански номади со грчки натписи во степите.
ЗАКЛУЧОК ЗА ЧИТАТЕЛИТЕ:
„Кога некој денес се обидува да ве убеди дека Македонија и Бугарија имаат ‘заедничка’ историја, потсетете ги на Богот Тангра. Ние сме домородно население со 2000 години христијански крштен лист, а тие се дојденци кои беа насилно покрстени и описменети од нас. Тангра е доказот за нивното азиско потекло, а Христос и Света Лидија се доказот за нашиот македонски, апостолски суверенитет. Вие не можете да го присвоите она што Македонците од Македонија го одгледувале осум века пред вие воопшто да се покрстите. Административното мастило на Султанот во 1870 година и Членот 10 беа само неуспешен обид вештачки да се избрише оваа огромна цивилизациска бездна.“
БИБЛИОГРАФИЈА / BIBLIOGRAPHY
1. Примарни извори и антички сведоштва:
Свето Писмо (Нов Завет): Дела на Светите Апостоли (16:9-15) – Изворно сведоштво за „Македонскиот повик“ на Апостол Павле и покрстувањето на Света Лидија во Македонија.
Theophanes Continuatus (Chronographia): Византиски извор од X век кој детално го опишува насилното покрстување на Бугарите од страна на Борис I и погубувањето на 52-та бојарски рода.
Responsa Nicolai Papae I ad Consulta Bulgarorum (866): Писмата на Папата Николај I до ханот Борис, кои ги разоткриваат паганските обичаи (жртвување животни, шаманизам) што Бугарите сè уште ги практикувале.
2. Археолошки и епиграфски извори:
Beshevliev, Veselin. Die protobulgarischen Inschriften. Berlin: Akademie-Verlag, 1963. (Круцијално дело за натписите на Омуртаг на грчки јазик и култа кон Тангра).
Микулчиќ, Иван. Антички градови во Македонија. Скопје: МАНУ, 1999. (Доказ за развиената христијанска урбана цивилизација во Македонија со векови пред доаѓањето на Бугарите).
3. Меѓународна историографија и архиви:
British Parliamentary Papers (1877). Turkey No. 16: Correspondence Respecting the Affairs of Turkey. London: Harrison and Sons. (Официјален извор за Членот 10 и административното преименување на Македонците).
Runciman, Steven. A History of the First Bulgarian Empire. London: G. Bell & Sons, 1930. (Детална анализа за азиското потекло на Бугарите и нивниот тежок премин кон христијанството).
Shaw, Stanford J. History of the Ottoman Empire and Modern Turkey. Cambridge University Press, 1977. (Научна потврда за „Divide et Impera“ политиката на Султанот преку Егзархијата).
Gelzer, Heinrich. Der Patriarchat von Achrida: Geschichte und Quellen. Leipzig, 1902. (Најзначајниот труд за автокефалноста и македонскиот карактер на Охридската Архиепископија).
4. Современи македонски научни трудови:
Anastasovski, Nick. The Contestations over Macedonian Identity 1870-1912. Melbourne: Victoria University, 2005. (Длабока анализа за црковните борби во Македонија и улогата на Егзархијата).
Najdovski Perin, Itso. Contested Identity: Macedonians in Contemporary Australia. Melbourne: Victoria University, 1997.