Во својата јавна исповед Цеце Милковска раскажува за средбата со претседателката Гордана Сиљановска-Давкова и за нејзината лична проказна.
Мојата приказна стигна до Претседателката на Република Македонија и Врховен командант на Армијата, г-ѓа Гордана Сиљановска-Давкова, не преку системот, партија, влијание или однапред отворена врата. Сама ме препозна. А јас сама го изодев патот до тој момент. Сè започна со еден искрен и содржаен говор, пишува Милковска во својата исповед.
,,Претседателката прво го слушна мојот говор.
А потоа, на институционалната средба, не го гледаше веќе само говорникот — го виде човекот зад зборовите и целиот пат што стои зад нив. Пред неа беа искуството, земјите во кои работев, одговорностите што ги носев, сертификатите, признанијата и резултатите. Еден говор ја отвори вратата. Средбата ја откри целата приказна.
Тогаш веќе не стоеше само човекот од говорот. Стоеше цел еден изоден пат. Со години можеш да работиш, да се образуваш и да создаваш резултати, а дома да останеш невидлив. Имаше период кога пред мене често имаше некој друг — со предност и веќе отворена врата.
А понекогаш пред знаењето, искуството и професионалниот капацитет стоеше нешто толку површно, но толку силно присутно во нашето општество — физичкиот изглед”, пишува Милковска која објаснува дека во општество во кое изгледот знае да биде првата проценка, а знаењето и искуството дури подоцна да добијат шанса да бидат видени, човек лесно може да биде сведен на она што се гледа на прв поглед.
,,А јас отсекогаш сум знаела дека човекот не се мери со својата висина, изглед или надворешност, туку со она што го носи во себе и со она што умее да го создаде.
И тоа ме натера да заминам.
Не затоа што немав што да дадам дома, туку затоа што сакав да бидам вреднувана според она што го знам, можам и го работам. И го изградив својот пат.
Ирак. Авганистан. Кувајт. Години работа, одговорност, образование, усовршувања, сертификати, признанија и доверба — стекнати со сопствен труд.
Без партиска книшка. Без покровителство. Без однапред обезбедена позиција.
Со години ја носев Македонија со себе — преку своето име, професионалноста и начинот на кој ја вршев секоја доверена работа. Затоа денес има тежина што матичната држава конечно го запозна професионалниот и човечкиот капитал што еден нејзин граѓанин го создавал надвор од нејзините граници.
Боли кога сопствената држава не знае што има во својот човек. А вчера, тој човек беше виден.
Зад институционалната функција на Претседател и Врховен командант, видов жена со знаење, човечност и достоинство — човек кој сакаше да ја запознае приказната зад зборовите. И можеби затоа ова не беше само средба. Беше момент во кој она што долго време било невидливо дома, конечно доби простор да биде видено.
И фактите остануваат: Години меѓународно професионално искуство. Образование, сертификати и признанија. Доверба и одговорности стекнати надвор.
Години во кои ја носев Македонија со себе. Еден говор што стигна до Претседателката. И два приеми од Кабинетот во рок од една недела. За некого можеби само две средби.
За мене — значаен успех за еден „ничии“ граѓанин.
За човек кој никогаш не бил ничиј партиски кадар, ничиј избор или ничиј протеже. Само свој — со своето име, знаење, труд и истрајност. Тоа не го доживувам како привилегија.
Го доживувам како тивка потврда дека и човек без врски може да стигне до вистинската врата — кога зад него стојат години работа. Животот ме научи дека истрајноста, чесноста, моралниот интегритет и достоинството се вредности што човек ги носи каде и да оди. И затоа сум благодарна. Не затоа што некој ми го отвори патот. Туку затоа што конечно некој го виде патот што сама го изодев. Не како нечиј човек. Туку како свој човек. И тој пат конечно стигна дома. 🇲🇰 Нека знае Македонија за своите тивки борци — за луѓето кои со години се бореле сами за својот опстанок, за своето место и за својата иднина; за оние кои имале што да дадат, но немале кој да ги претстави; за оние на кои понекогаш не им е потребно ништо повеќе од поддршка, помош или едноставно човечко препознавање”, раскажува Милковска која вчера се сретна со претседателката Сиљановска-Давкова и ги коментира нејзините зборови.
,,Читајќи ги овие зборови, ја препознав и сопствената приказна.
Не затоа што е единствена, туку затоа што има луѓе со знаење, искуство и желба да ѝ дадат нешто на својата земја — а никогаш немале кој да ги претстави, препорача или да им ја отвори вратата.
Зад институционалната функција на Претседател и Врховен командант, јас видов жена со знаење, човечност и достоинство — човек кој сакаше да ја запознае приказната зад зборовите.
А вниманието со кое бев слушната, начинот на кој бев примена и институционалното гостопримство што го доживеав — најдобро го сведочат фотографиите.
Можеби затоа ова не беше само средба.
Беше момент во кој нешто што долго време било невидливо дома — конечно беше видено.
И слушнато”, објави Милковска.
Што објави вчера претседателката Гордана Сиљановска-Давкова.
Претседателката се сретна со граѓани во Народната канцеларија