Во споменатата анализа се истакнува: На 27 декември во црквата „Свети Стефан“ во Истанбул, во литургијата на бугарскиот патријарх Даниил во сослужување со цариградскиот патријарх Вартоломеј не е спомената Македонска православна црква – Охридска архиепископија, туку „Православна црква на Северна Македонија“. Поглаварот на МПЦ – ОА Архиепископот Македонски и Охридски Стефан е вака споменат, туку како што е признаен од БПЦ – како архиепископ на „Православната црква на Северна Македонија“. Треба да се потсети дека БПЦ го признава автокефалниот статус на „Православната црква во Северна Македонија“, а не на Македонска православна црква – Охридска архиепископија.
Македонската православна црква–Охридска архиепископија е повеќе од зборови – тоа е идентитетска формула, духовна и историска декларација што ја обединува националната самобитност со вековната легитимација. Во него се спојуваат два столба: македонската државност и македонската традиција, како и македонската национална афирмација и македонската историска континуитетност. Секое негово селективно користење, секое изоставање дел од оваа целина, значи селективно признавање на македонскиот идентитет – признавање на сегашноста, но не и на минатото; потврда на народот, но не и на неговата духовна матрица.
Селективното именување е идентитетска редукција – не постои половично признавање на македонскиот духовен идентитет
Македонската православна црква–Охридска архиепископија повторно се најде во центарот на вниманието на православниот свет, отворајќи нова и чувствителна дебата за симболиката, историската димензија и духовната тежина. Ова име не е само административна ознака, туку во себе носи вековна меморија, наследство на една од најстарите и најзначајни црковни институции на Балканот, почнувајќи со ранохристијанскиот период, а особено со традицијата од времето на средновековната Охридска архиепископија – духовен и културен светилник за целиот православен исток. Според аналитичарите, ваквото селективно именување е далеку повеќе од обична формалност. Придавката „македонска“ не е само географска или административна одредница, туку таа носи во себе силна национална афирмација – ги потврдува посебноста и самостојноста на македонскиот народ и е спој на црквата со државата, културниот идентитет и историската борба за признавање. Таа станува мост меѓу духовното и политичкото, симбол на вековниот стремеж на Македонците да имаат сопствена црковна институција што ќе ја одразува нивната национална посебност.
Изразот „Охридска архиепископија“ ја надминува современата национална рамка и ја внесува црквата во пошироката историска и цивилизациска традиција. Таа ја легитимира преку континуитетот со една од најстарите и највлијателни институции на словенското христијанство – духовен центар што во минатото ги ширел верата, културата и писменоста низ целиот Балкан и пошироко. Во оваа титула се содржани векови на духовна автономија, канонска авторитетност и културна светлина, што ја прави неразделен дел од европското и православното наследство. Во канонската перспектива, целосното прифаќање на името е чин на признавање на континуитетот – националниот, духовниот и историскиот. Името е како мост: национална афирмација и духовна непрестајност. Токму затоа, името во целост се гледа како идентитетска формула – не само како административна ознака, туку и како духовна декларација. Тоа е мост, што ја поврзува Македонија со нејзиното минато и ја внесува во поширокиот православен контекст, каде што Охридската архиепископија се памети како еден од најсветлите столбови на словенското христијанство. – се заклучува во анализата објавена во весникот „Нова Македонија“.