Како што ескалира војната во Иран, така се зголемуваат и стравувањата дека некој би можел да го таргетира највредниот ресурс во регионот – водата.
Постои растечка загрижености дека постројките за десалинизација, неопходни за животот во пустинските земји, би можеле да станат цели во конфликтот, пишува Си-Ен-Ен.
Земјите од Заливот, вклучувајќи ги и ОАЕ, се многу зависни од десалинизацијата – процесот на претворање на морската вода во вода за пиење. Технологијата овозможува луксузни терени за голф, водни паркови и скијачки центри во средината на пустината, но исто така претставува растечка стратешка слабост.
Бахреинските власти објавија во неделата дека ирански дрон оштетил постројка за десалинизација, иако снабдувањето со вода не било прекинато. Нападот се случи откако иранскиот министер за надворешни работи, Абас Арагчи, ги обвини САД за напад врз постројка на иранскиот остров Кешм, што го нарече „опасен потег“ што погоди 30 села. САД негираа каква било вмешаност.
Одмазничките напади на Иран ја истакнуваат опасноста за стотиците постројки за десалинизација во Заливот, кои снабдуваат вода за пиење за околу 100 милиони луѓе.
Додека Иран сè уште добива поголем дел од својата вода од реки и подземни води, Заливот има многу малку природни слатководни ресурси. Некои земји, како што се Кувајт, Оман и Бахреин, зависат од десалинизацијата за речиси целата вода за пиење.
Нафтата и гасот го трансформираа Заливот, претворајќи ги ретко населените држави во богати нации со сјајни градови за само неколку децении.
Но, клучен дел од приказната, честопати занемарен, е улогата на десалинизацијата. Токму ова исто фосилно гориво овозможи демографски бум во пустинските земји без значајни реки.
Десалинизацијата е скап и енергетски интензивен процес што ги отстранува солта, минералите и нечистотиите од морската вода, или со загревање или со туркање низ мембрани под висок притисок.
Земјите од Заливот станаа „кралства на солена вода“, вели Мајкл Кристофер Лоу од Универзитетот во Јута, и вели дека „Тие се глобални суперсили во производството на вештачка морска вода напојувана од фосилни горива“.
Зависноста драстично се зголеми: за Кувајт и Оман таа е околу 90%, за Бахреин 85%, а за Саудиска Арабија околу 70%. Големите градови како Абу Даби, Дубаи, Доха, Кувајт Сити и Џеда денес се речиси целосно зависни од десалинизирана вода.
„Нивните економии, па дури и краткорочниот опстанок на нивното население, во голема мера зависат од безбедноста на тие објекти“, рече Надер Хабиби, професор по економија на Универзитетот Брандеис.
Нападот врз клучната цивилна инфраструктура е спротивен на меѓународното право. Координиран напад врз постројките за десалинизација би бил „провокативна ескалација“.
Сепак, постои преседан.
За време на Заливската војна во 1991 година, Ирак намерно фрли стотици милиони барели нафта во Персискиот Залив, контаминирајќи ја водата што ја користат постројките за десалинизација.
Потоа Кувајт мораше да побара помош од Турција, Саудиска Арабија и други земји за да обезбеди снабдување со флаширана вода.
Во изминатата деценија се забележа „значајна ерозија на нормите“ околу нападите врз водоводната инфраструктура>
Русија изврши повеќе од 100 напади врз украинската водоводна инфраструктура, а Израел уништи водоводна и санитарна инфраструктура во Газа.
Ова „за жал стана тренд“, рече Марва Дауди, професорка по меѓународни односи на Универзитетот Џорџтаун.
„Водата се придружи на долгиот список на цели и оружје за војна“. Експертите стравуваат дека реципрочните напади би можеле да го охрабрат Иран да започне координиран напад, особено затоа што би можел да ги смета нападите врз инфраструктурата како начин да се оштети Заливот и да се охрабри регионот да лобира за крај на војната.