Траката што со децении се одвиваше во позадина на геополитиката, сега излегува на виделина. Кина покажува брз напредок во вселенската технологија, додека САД ја заоструваат својата реторика за претстојната битка за превласт во Вселената. Само во последните пет години, Кина ја лансираше Тиангонг, модерна орбитална лабораторија која се натпреварува со застарената Меѓународна вселенска станица, а исто така ги достави и првите примероци од почвата од другата страна на Месечината, подвиг што ниедна друга земја не го повторила.
Најавата дека Кина планира да изгради трајна населба на Месечината до 2040 година предизвика непосредна реакција од американските конгресемни, кои прогласија нова вселенска трка. Напнатоста е дополнително зголемена од фактот дека вселенскиот сектор на Кина е во голема мера таен, што го отежнува проценувањето кој има предност.
Оваа година би можела да означи драматичен пресврт, бидејќи јужниот пол на Месечината станува главна дестинација за двете нации. Регионот е клучен и за американските и за кинеските амбиции бидејќи научниците веруваат дека содржи воден мраз. Овој ресурс би можел да се претвори во ракетно гориво, воздух за дишење или вода за пиење, што сето тоа би било од суштинско значење за одржување на вонземска населба. И САД и Кина планираат да испратат роботски истражувачи таму подоцна оваа година, отворајќи го патот за пристигнување на луѓето.
Предчовечки мисии
САД се потпираат на приватниот сектор за развој на евтини роботски лендери. Лендерот „Грифин“, развиен од „Астроботик Технолоџи“, треба да слета на јужниот пол на Месечината кон крајот на 2026 година. Мисијата финансирана од НАСА ќе се обиде да успее таму каде што два претходни лендери од друга американска компанија не успеаја, откако се превртеа додека се обидуваа да слетаат на исклучително опасен терен.
Кина, од друга страна, планира да ја лансира својата роботска мисија „Чанге-7“ уште овој месец. Комплексниот потфат ќе користи четири различни роботски возила – орбитер, лендер, ровер и мобилен лендер – за собирање податоци на координиран начин. Мисијата вклучува алатки за дупчење и директна анализа на водниот мраз, нешто што САД ќе го обидат со роботски мисии дури следната година.
„Доколку успешно го лоцираме водениот мраз на Месечината, тоа би можело значително да ги намали трошоците и времето потребно за транспорт на вода од Земјата. Тоа би го олеснило воспоставувањето човечка база за долгорочни активности на Месечината и би овозможило понатамошно истражување на Марс или длабоката вселена“, рече Танг Јухуа, заменик-главен дизајнер на мисијата Чанге-7, во интервју за државните медиуми во 2025 година.
Претстојните активности на Јужниот Пол, со многу малку меѓународно право што ги регулира, ја зголемуваат тензијата. Динамиката потсетува на Студената војна, кога слетувањето на Месечината на НАСА послужи како демонстрација на моќта и супериорноста на западната технологија.
Но, влоговите сега се повисоки, смета Клејтон Своуп, заменик-директор на Проектот за безбедност на воздухопловството во Центарот за стратешки и меѓународни студии. Целта повеќе не е само да се посети Месечината, туку да се создадат услови за трајни човечки населби.
„Ќе бидат потребни генерации за да се спроведе оваа долгорочна визија“, рече Своуп. „Но, во мојата глава, тоа е сценарио каде што луѓето се раѓаат, умираат, имаат семејства, а децата растат на место различно од Земјата. Повеќе е како град отколку експедиција на Јужниот Пол.“ Доколку таква иднина се материјализира, додаде Своуп, тој се надева дека овие вонземски колонии ќе бидат регулирани од правила што ги одразуваат западните идеали и демократските принципи. Отворено прашање е дали Кина би се согласила со ова.
Вселенските амбиции на Кина доаѓаат директно од врвот. Кинескиот лидер Си Џинпинг го нарече претворањето на земјата во вселенска сила „вечен сон“ и ја вплете амбицијата во својата поширока визија за национално подмладување.
„Темпото на истражување на вселената од страна на човекот е бесконечно“, рече Си во говорот во 2020 година. „Чекор по чекор, ќе се впуштите во ново патување на меѓуѕвездено истражување и ќе дадете нов придонес во градењето силна воздухопловна нација.“
Имињата што се користат во вселенската програма на Кина, исто така, алудираат на длабокото културно значење на Месечината. Лунарната програма е именувана по божицата Чанге од мит стар 4.000 години. Целите на програмата не се само научни, туку и „сон на кинеската нација илјадници години“, рече главниот научник на програмата, Оујанг Зијуан, во 2015 година.
Во поново време, земјата го насочи своето внимание кон испраќање на своите граѓани на Месечината. „Ќе вложиме максимални напори за да ја постигнеме целта за првото слетување на Месечината со човечки екипаж на Кина до 2030 година“, изјави во мај Џанг Џингбо, портпарол на Кинеската национална вселенска администрација.
Трката до 2030 година
Никој не стапнал на Месечината откако заврши програмата Аполо во 1972 година. Не е познато колку пари Кина троши на својата лунарна програма, но со оглед на темпото и прецизноста на нејзините роботски мисии, многу експерти веруваат дека земјата ќе ја постигне својата цел до 2030 година. „Еден од предизвиците со Кина е недостатокот на транспарентност“, изјави претходно за Си-Ен-Ен поранешниот администратор на НАСА, Џим Брајденстин.
„Но, она што го знаеме е дека тие ги постигнуваат целите што си ги поставиле.“ Брајденстин, исто така, рече дека верува оти следните луѓе што ќе одат на Месечината најверојатно ќе бидат таиконаути или кинески астронаути. Тоа ги загрижува американските законодавци. Иако сегашниот план на НАСА предвидува слетување на астронаути на Месечината до 2028 година, тој рок е одложен неколку пати.
Актуелниот администратор на НАСА, Џаред Исакман, призна дека Кина е „апсолутно сериозен конкурент“ во сите области. „Можам да ви кажам сега со сигурност дека Кинезите ќе можат да го направат она што Советите не можеа: да ги спуштат своите таиконаути на Месечината“, рече Исакман, но тој исто така јавно изјави дека е уверен дека Соединетите Држави ќе се соочат со предизвикот и ќе го исполнат рокот до 2028 година.
Американски предизвици и кинеска едноставност
САД постигнаа значителен напредок, особено со мисијата „Артемис Два“, која испрати четири астронаути околу Месечината во април. Сепак, НАСА сè уште нема возило за слетување на астронаути на површината. Враќањето на Месечината не е лесно бидејќи не можете само да ја повторите програмата „Аполо“. Синџирите на снабдување и фабриките што ги градеа ракетите и модулите повеќе не постојат.
Дополнително, слетувањето во близина на Јужниот пол е многу посложено и бара помоќни возила. НАСА се потпира на приватниот сектор, а „Спејс Екс“ и „Блу Ориџин“ развиваат лунарни лендери. Не е јасно дали нивните возила ќе бидат подготвени за тестирање следната година. Дури и ако го сторат тоа, тие се соочуваат со значајни инженерски предизвици, како што е полнењето гориво во орбитата, што никој досега не го пробал.