Еден од најголемите христијански празници Успение на Пресвета Богородица – Голема Богородица, согласно со богатата македонска традиција, е повод за многубројните обичаи на македонскиот народ низ многуте векови на неговото постоење и битисување Мајката Божја меѓу Македонците ужива големо почитување и огромна верба во нејзините чуда. Секоја осма црква во Македонија ѝ е посветена на Пресвета Богородица, а секое петто семејство оваа светителка ја празнува како домашна слава.
Според пресметката на вкупниот број на цркви во Македонија, околу 235 цркви го носат името на Богородица, а повеќето од нив се посветени на нејзиното Успение, празник што се одбележува секоја година на 28 август според новиот календар, или на 15 август според стариот календар.
За Богородица има многу преданија, кои зборуваат за нејзините чуда, вклучувајќи ги и чудата во Македонија, поврзани со храмот во центарот на Скопје, за кои скопјани и денес зборуваат. Народот верува дека Богородица е заштитничка на леунките и на жените им помага при породувањето. Исто така и жените што немаат деца веруваат дека со милоста на Пресвета Богородица ќе добијат рожба поради што ги посетуваат нејзините цркви, изведуваат некои обичаи, се молат и принесуваат дарови.
Македонскиот народ со повеќе свечености, но и со народни собири, панаѓури и сл. што траеле и по неколку денови ги прославувал празниците на Пресвета Богородица како што се: Мала и Голема Богородица, Собор на Пресвета Богородица, Воведение на Пресвета Богородица (празник познат уште и под името Света Пречиста), Свето Благовештение, Богородичин појас, Покров на Пресвета Богородица, и сл.
Во 19 век една од најпродаваните и најчитани книги во Европа била токму книгата „Чудата на Пресвета Богородица“ од Јоаким Крчовски, печатена тогаш на македонски народен јазик, што го зборувале Македонците во овие краишта. Според професорот Димитар Пандев од Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“, „Чудата на Пресвета Богородица“ е најчитаната книга не само во Македонија туку и пошироко во 19 век, особено меѓу тогашното словенско население.
„Особено е значајно што оваа книга излегла токму на македонски народен јазик. Објавена е во Будим, со поддршка на македонските трговци, кои биле особено горди на оваа книга. Еден од нив со воодушевување ја чекал книгата да излезе од печатницата во Будим и направил свој запис за тоа, со кој го одбележал точниот датум на излегување на книгата, а тоа е 23 мај 1817 година. Оваа книга ќе доживее пет изданија во текот на 19 век, а ќе биде препишувана и рачно. Всушност, оваа книга е антологија на чудата на Пресвета Богородица.“ – укажува професорот Пандев.
„Нова Македонија“