Во колумната Мислими пишува: Со децении оваа земја е градена врз етничка поделба на власта, во привилегиите и пред сè во инвестициите. Албанските подрачја се третирани не како дел од државата, туку како туѓа територија. Премиерите доаѓале и си оделе, но неправдата останала иста: економско угнетување и систематско напуштање на подрачјата, каде што живеат Албанците. Денес за прв пат се гледа сигнал дека оваа длабока поделба може да заврши. Бидејќи оваа територија нема етнички сопственик, таа е територија на Македонија. И државата или инвестира подеднакво за сите, или не е држава за никого.
Македонија нема море и не живее од летен туризам. Но, има нешто, на што многу европски земји би ѝ позавиделе: тоа е Попова Шапка. Таа е природно богатство, кое може со сериозни вложувања да го смени местото на светската мапа на зимскиот туризам. Некогаш во поранешна Југославија овој центар пречекуваше илјадници странски туристи. Но денес Попова Шапка е оставена да пропадне, да се заборави и да се растури, да ги изгуби вредностите, кои ни ги дал Господ. Досега имало бескрајни ветувања. Поранешни состави на владата, поранешни министри и премиери, зборувале за странски инвестции, но реалноста беше нула. Немало инвестиции, ниту проекти, ниту волја. Имало само фотографии и писма, што беа носени од една канцеларија во друга.
Но, денес се поставува прашањето: дали премиерот Мицковски има храброст и волја да го возбнови Попова Шапка и да биде посилна, отколку Банско во Бугарија? Верувам денес дека ова може да се случи со премиерот Мицковски! Бидејќи при распределбата на капиталните инвестиции премиерот тој покажа нешто што ретко се гледа: распределбата на парите од унгарскиот кредит беше направена без трикови, без привилегии и уцени, туку таа распределба беше извршена според жител, исто за сите општини. Денес во Тетово, одам по асфалтирани улици и патишта, не како политичка услуга, туку како граѓанско право без разлика на етникум.
Премиерот Мицковски не само што инвестираше во асфалт или канализација во Тетово, туку и испрати порака дека државата може да функционира без етнички поделби, без граѓани од прв и втор ред, без привилегии на на општини македонски, или општини албански, туку како граѓани на Македонија. Затоа денес верувам дека премиерот Мицкоски не ја гледа Попова Шапка како албанска земја, ниту како земја на Тетово, ниту како странска земја, туку како земја на неговата држава. Бидејќи развојот на Попова Шапка не само што го воздигнува Тетово, или Албанците, туку ја воздигнува цела Македонија
Попова Шапка нема вера, нема нација и не познава поделба. Таа е тест за државата: или ќе остане симбол на старата неправда, или ќе стане симбол на нова, рамноправна и европска Македонија. На крајот на краиштата историјата нема да ги памети премиерите, кои само ветуваат. Историјата ги памети само премиерите кои градат, а токму премиерот Мицковски ќе може да се памети по инвестицијата во Попова Шапка. – заклучува Рами Мислими во својата колумна.