Милано, финансискиот мотор на Италија, сè поотворено се позиционира како европска алтернатива на Дубаи во трката за супербогатите. Но, за разлика од блискоисточниот модел на нула даноци, италијанскиот пристап е поинаков – и, според многумина, попривлечен за оние што бараат стабилност, а не само профит.
Привлечен даночен режим за странци
Клучниот адут е специјалниот даночен режим за странци, воведен во 2017 година со фиксен износ од 100.000 евра за приходи остварени надвор од Италија. Но, оваа бројка веќе е историја. Денес, за новите доселеници, данокот достигнува 300.000 евра годишно, додека за членовите на семејството се плаќа дополнителен паушал. И покрај зголемувањето, интересот не опаѓа – напротив.
Според анализи на лондонски Гардијан, токму оваа комбинација од предвидлив данок и европска правна сигурност е клучната причина поради која богатите го избираат Милано наместо Дубаи. За многумина, плаќањето 300.000 евра е прифатлива цена за пристап до европскиот пазар и стабилен правен систем.
Бројките го потврдуваат трендот. Во последните години, Италија бележи значителен прилив на милионери и милијардери, особено од Велика Британија по Брегзит. Дел од нив се селат поради зголемените даноци дома, но и поради неизвесноста во британскиот економски модел.
Милано нуди нешто што Дубаи тешко може да го реплицира – историска и културна тежина. Градот е светски центар на модата, дом на брендови како „Армани“, „Версаче“ и „Прада“, и место каде што се креираат глобалните трендови. Истовремено, неговата локација е стратешка – на дофат се Швајцарија, Алпите и Азурниот брег, што му дава дополнителна вредност за богатите семејства.
Но, овој бум има и своја темна страна. Пазарот на недвижности во Милано експлодира – во престижните делови цените пораснаа и за повеќе од 20% во краток период. За локалното население, особено средната класа, центарот на градот станува сè понедостапен.
Социјалните разлики се продлабочуваат
Критичарите предупредуваат дека Милано ризикува да стане „европски Дубаи“ – град во кој богатството диктира сè, а социјалните разлики се продлабочуваат. Ова веќе е дел од политичката и јавната дебата во Италија.
Од друга страна, поддржувачите на политиката велат дека приливот на богат капитал носи конкретни бенефити – инвестиции, нови работни места и оживување на економијата. За Италија, која долго време се бори со слаб раст, ова е шанса што тешко се игнорира.
Трката веќе е почната
Во суштина, Милано нуди порафиниран модел од Дубаи – не нула даноци, туку предвидливи правила, институции и квалитет на живот. Прашањето е дали овој баланс може да се одржи.
Трката веќе е почната. Милано не станува Дубаи – туку се обидува да биде негова европска верзија. Но, дали ќе ја задржи својата душа додека ги привлекува најбогатите во светот, останува отворено прашање.