На официјалната интернет-страница на Армијата на Република Македонија е истакнато: Денес припадниците на Командата за обука и доктрини (КОД) на Армијата на Република Македонија го одбележаа патрониот празник на касарната „Алексо Демниевски Бауман“.
По повод патронатот делегација од КОД и делегации од институции од општина Велес положија свежо цвеќе пред бистата на Алексо Демниевски Бауман, која се наоѓа во кругот на касарната и пред бистата која се наоѓа во градот Велес.
Командантот на КОД бригаден генерал Лулзим Нуредини во својот говор се наврати на богатата воена историја на Алексо Демниевски Бауман. „Денес, кога работиме и дејствуваме во оваа касарна, која го носи името на Алексо Демниевски Бауман, треба да се потсетиме на неговиот непоколеблив дух. Неговата борба за слобода треба да ни биде водилка за посветена работа, за чување на веќе воспоставеното и за постигнување повисоки резултати. Нека ни биде неговото име вечно вдахновение за нас, за идните поколенија и за сите, кои веруваат во слободата, правдата и достоинството на човекот.“ – нагласи генералот Нуредини.
Патронатот беше одбележан и со историски час за животот и делото на Алексо Демниевски Бауман, кој беше претставен од страна на ученик од ООУ „Васил Главинов“ од Велес. Беа претставени и лични биографски документи, предадени во наследство на касарната. Одбележувањето заврши со уметничка програма од страна КУД „Коле Неделковски“ од Велес – се истакнува на интернет-страницата на Армијата на Република Македонија
Бауман: Шпанската борба ја поистоветувам со македонската борба, а борбата против меѓународниот фашизам и како борба против македонските поробувачи!
Инаку, Алексо Демниевски – Бауман (Велес, 10 септември 1905 – Белград, 5 септември 1961) е македонски комунист, учесник во Шпанската граѓанска војна (1936-1939) и учесник во НОБ од 1944 година. Од 1926 година е член на КПЈ. Во втората половина на 1928 година е испратен во СССР, каде што се запишува на Школата за националните малцинства на Западот. Во 1932 година ја завршува школата, а во 1934-1935 година поминува и одредена обука во Црвената армија. Во септември 1936 година, по одлука на КПЈ, заминува за Југославија, каде што требало да го преземе раководењето со Покраинскиот комитет за Македонија. Но, во Виена, по 20-тина денови чекање, му е соопштено дека каналот за префрлање во Југославија е провален. Потоа наместо за Македонија Демниевски решава да замине за Шпанија.
Шпанската граѓанска војна од 1936 до 1939 година беше школа и мегдан за многу македонски револуционери. Меѓу припадниците на интернационални бригади од 55 земји, кои што се бореа за одбрана на Републиката имаше и 137 Македонци, од кои дури 65 ги положија своите животи против воведувањето на диктатурата на Франциско Франко. Меѓу македонските борци се најде и велешанецот Алексо Демниевски – Бауман. Уште во Шпанија тој зборувал за ослободувањето на Македонија. „Тука се борам затоа што шпанската борба ја поистоветувам со македонската борба. Борбата против меѓународниот фашизам ја сметам и како борба против македонските поробувачи!“ – им велеше Бауман на своите соборци во рововите на Гвадалахара и Сарагоса, каде што најмногу војуваше и каде што раководеше со воени групации.Тој целиот свој живот го посветил на борбата за слобода на поробени народи.
И без една нога Алексо Демниевски Бауман го предводеше 15-тиот Македонски корпус на Сремскиот фронт!
Додека Бауман е во Шпанија, во Македонија како резултат на честите провали е обезглавена Комунистичката партија. Јосип Броз Тито прави напори да се врати Демниевски во Македонија и да застане на чело на македонското комунистичко движење. Сепак до тоа не доаѓа и Демниевски останува во Шпанија. Во август 1938 е ранет во борбите на Арагонскиот фронт и му е исечена ногата.
Кон крајот на 1944 година се враќа во Југославија. На 1 јануари 1945 година Демниевски е поставен како политички комесар и командант на Петнаесеттиот македонски корпус, кој имал повеќе од 20 илјади борци. Учествува во борбите на Сремскиот фронт. Неговиот корпус на 13 април 1945 година дава големи жртви и придонес во ослободувањето на градовите во Хрватска и Словенија: Винковци, Славонска Пожега, Славонски Брод, Загреб и Цеље. По ослободувањето на земјата врши воени функции и станува генерал-потполковник на ЈНА. Умира на денешен ден, на 5 септември 1961 година во Белград.