Детето било родено предвреме, во 26. недела од бременоста, и имало тешко оштетување на мозокот, церебрална парализа, оштетен вид и епилептични напади кои не реагирале на терапија. Имало и сериозни проблеми со дишењето поради наталожување слуз во белите дробови.
Откако лекарите процениле дека страдањето не може соодветно да се ублажи, лекарот и родителите донеле одлука за прекин на животот.
Првите независни мислења укажувале дека сè уште постојат палјативни и терапевтски опции, но дополнително консултиран лекар оценил дека страдањето е неподносливо и дека условите за евтаназија се исполнети.
Надлежниот холандски комитет заклучил дека лекарот постапил со должна грижа и дека проценката за состојбата на детето била оправдана.