Колумни

Ова се опасни времиња – да ги збиеме редовите

Противник сум на параноја и гледање опасност од сите страни, ама во исто време сигурен сум дека не смееме да се однесуваме индиферентно и да се залажуваме со илузии дека сме премногу мали и неважни па со самото тоа и безбедни во вртлогот на промените кои се случуваат на светската сцена

3 минути за читање

Пишува Драган Милосављевиќ

Живееме во опасен свет во кој законот на послилниот добива примат над сите други закони и правила. Во неговата најотворена форма. Допрва ќе гледаме секакви работи кои до неодамна беа речиси незамисливи, односно наивно мислевме дека се останати длабоко во минатото. Брзината со која се одвиваат ја оневозможува неопходната временска дистанца за адекватно и објективно анализирање. Да не зборуваме за недостатокот од точни информации ниту за веќе слученото, а камоли за она шо допрва треба да се случи. Дали постојат договори меѓу големите сили? Дали тие договори воопшто ќе се почитуваат, кога веќе на никој не му е гајле за претходно превземените обврски преку ООН и слични, очигледно истрошени меѓународни организации? На кого може да му се верува во искрените намери? Кој што точно сака и како мисли да ги оствари своите цели?

Противник сум на параноја и гледање опасност од сите страни, ама во исто време сигурен сум дека не смееме да се однесуваме индиферентно и да се залажуваме со илузии дека сме премногу мали и неважни па со самото тоа и безбедни во вртлогот на промените кои се случуваат на светската сцена.

Можеби е непопулрано или наивно ова што го велам, ама неопходно е да ги збиеме редовите, да создадеме национално единство како никогаш досега, да се организираме и дисциплинираме. Не да паѓаме во некакава воена психоза, туку едноставно да ја разбереме сериозноста на моментот и да се однесуваме одговорно. Нема простор за грешки. Тие им се дозволени само на оние што имаат огромна територија и население, плус стратешко оружје, а ние не сме баш во таква позиција. Треба да се пресмета секој чекор пред да се направи, треба десет пати да се измери пред да се исече. Дипломатијата мора да ја зачува ладнокрвноста по секоја цена. Власта мора да има план за сите сценарија, од најдоброто до најлошото за нас. Опозицијата, макар и ваква, мора да ја разбере сопствената одговорност и да дава доприност кон општото добро. Медиумите, универзитетите, Академијата, невладините организации треба да се надминат себеси и да се впрегнат во систематско создавање идеи, услови, решенија за секакви околности во кои може да се најде државата.

Украина, Венецуела, Гренланд, Сирија, Колумбија навистина се далеку и ќе си останат далеку, но зошто да ризикуваме и да бленеме малодушно, кога можеме да се организираме и да создадеме досега невидено единство околу идејата за опстанок на заедничкиот дом? Користа е огромна во секој случај. Ако дојде до ломови во регионот или му паднеме во очи на некој сериозен предатор сплотеноста ќе создаде цврстина за отпор и одбрана. Ако не се случи ништо, во најмала рака веќе создадената заедничка енергија ќе ни овозможи услови за побрз развој и напредок. Јасно дека таа не се создава преку ноќ, потребно е време и пред се волја, упорна, нескршлива волја од засегнатите. А засегнати сме сите зар не? Па кога е веќе така, ајде да направиме нешто паметно. Па нека се чудат соседите, нека се збунат големите. Нека и ние еднаш бидеме добар пример.

 

Поврзани теми:

топ|колумна|Драган Милосављевиќ|светски поредок|збиени редови

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Војдан Чернодрински: Никогаш да не се заборави македонскиот јазик на нашите прадедовци и на кој ќе зборуваат и сите идни поколенија во Македонија!

Македонскиот драматург Војдан Чернодрински среде Софија пред 125 години ја изведе „Македонска крвава свадба“, својата прва драма на македонски јазик, за кој денес таа иста Софија вели дека „не постои“, или дека „е достапен јазик“, или го прикажува со брутални фалсификати како да е „дијалект на бугарскиот јазик“! Премиерно изведена во главниот град на Бугарија во 1900 година, „Македонска крвава свадба“ стана симбол на македонската борба за национална афирмација и културна самобитност на македонскиот народ, но и трајно сведоштво за постоењето и творечките дострели на македонскиот јазик. Војдан Георгиев Чернодрински е првиот македонски драмски автор, во чии дела прозвучува македонскиот јазик. Неговата заложба за почитување на македонскиот јазик ја практикувал и во неговата театарска група.  Сите негови драмски дела обработуваат теми и проблеми од секојдневниот живот на Македонците и борбата за слобода. Со своите патриотски ставови за македонскиот јазик и идентитет здобил големи симпатии кај македонскиот народ. Денес се навршуваат 75 години од смртта на Војдан Поп Георгиев Чернодрински, кој се вложи себеси и своето творештво во служба на македонската кауза, на македонскиот јазик и идентитет.  

Митрополитот Теодосиј Гологанов, деец за автокефалноста на МПЦ-ОА и борец против бугарско-грчките напади врз црковниот и национален идентитет на македонскиот народ

Денес, кога го прославуваме големиот православен христијански празник Божиќ – Рождеството Христово во манастирите и црквите на Македонската православна црква како наследничка на древните Охридска архиепископија и Јустинијана Прима, ова е соодветна пригода за повторно навраќање кон црковно-националните дејци, кои се вложија себеси и својата дејност за возобновувањето на автокефалноста на денешната Македонска православна црква – Охридска црква и на црковно-народните традиции на македонскиот народ. Еден од тие дејци е и митрополитот Скопски Теодосиј Гологанов, роден со световното име Васил Гологанов, токму на Божиќ, на 7 јануари 1846 година во селото Трлис во Серско, во Егејскиот дел на Македонија, денес во Грција. Наша дури и своевидна национална должност е да го чуваме Гологанов засекогаш во своето колективно национално паметење како народ, да ги чуваме личноста и дејноста на овој духовник, македонски национален деец, црковен писател и борец за обновување на Охридската архиепископија и за создавање самостојна македонска национална држава. Ова дотолку повеќе што дури и во „слободната светска енциклопедија“ Википедија на англиски јазик за него се напишани дрски и примитивни фалсификати дека, наводно, бил „бугарска религиозна фигура“ и оти „учествувал во борбата за автономна Бугарска црква“!

Хрон ја објави „Народноста на македонските Словени“ 135 години пред Тито „да ги створи македонскиот јазик и народ“, што е бугарски фалсификат!

Австрискиот лингвист и македонист од чешко потекло Карл Хрон ја објави својата научна студија со наслов „Народноста на македонските Словени“ („Dаѕ Volksthum der Slaven Makedoniens“) во 1890 година во Виена, во тогашното Астроунгарско царство, цели 135 години пред „Тито да ги измисли Македонците како народ“ и пред „да им го создаде со наредба новоизмислениот македонски јазик“, како што тврди официјална Софија во своите фалсификати, депонирани и во ЕУ. Карл Хрон во својата студија со несоборлива научна објективност ќе ги образложи и ќе ги докаже самобитноста  и развојот на македонскиот народ и македонскиот јазик. Студијата на Карл Хрон „Народноста на македонските Словени“е своевиден пишан споменик за етничката и јазична засебност на македонскиот народ и таа допрва ќе задобива уште поголема важност за него во борбата за конечно и вистинско решавање на македонското национално и јазично прашање.

Оставнината на Марко Цепенков „втора македонска Библија“ и автентично сведоштво за македонскиот идентитет и јазик, за животот на нашите предци

Марко Костов Цепенков (Прилеп, 7 ноември 1829, Ореовец, Прилепско – 29 декември 1920, Софија) е најголем и најзначаен собирач на македонски народни умотворби, кои имаат непроценливо значење за македонската фолклористика, за етнографијата, за лингвистиката, за националната историја, за правото и за моралот на Македонците. Денес се навршуваат 105 години од неговата смрт. Неговото дело е издадено во 10 томови и е повеќепати преобјавувано во Македонија. На научниот собир по повод 190-те години од раѓањето и 100-те години од смртта на Цепенков, кој го организираа Македонската академија на науки и уметности и Институтот за фолклор „Марко Цепенков“ на 4.11.2020 година, проф.д-р Ермис Лафазановски, тогаш како директор на Институтот за фолклор, истакна: „Во денешната меѓународна политичка ситуација, во која се наоѓаме, собраните материјали на Марко Цепенков сведочат за нашиот македонски идентитет, јазик и култура. Неговата оставнина ние, Македонците, денес може да ја наречеме наша втора Библија. Како поинаку да се нарече неговото импозантно собирачко дело, во кое сме запишани сите ние, заедно со нашите предци и нашите идни поколенија? Во кое е запишано создавањето на нашиот свет и луѓето во него, нашите соништа.“
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top