Колумни

Капа долу за македонските ракометари – Пишува Роберт Димитриевски

Прикажаното во конкуренција на полуфиналистите од ланското СП, Данска и Португалија, плус Романија заслужува позитивна оценка

3 минути за читање

„Сите треба да бидеме среќни и задоволни“.

Оваа изјава од новиот спортски херој на Македонија, Ненад Костески, по триумфот над Романија токму со неговиот гол во последната секунда го дели впечатокот на најголемиот дел од македонските љубители на ракометот за настапот на „црвено-жолтите“ на 17. Европско првенство во Данска, Шведска и Норвешка. Победа, реми и пораз во конкуренција на полуфиналистите од минатогодишното Светско првенство, шампионот Данска и четвртопласираната Португалија, е биланс за почит.

А 14. место, три позиции подобро од пласманот на претходното ЕП, звучи уште подобро ако се има предвид дека зад избраниците на селекторот Кирил Лазаров завршија ракометни сили од калибарот на Холандија, Чешка, Австрија, Полска, Србија, Украина… Згора на тоа, една Данска, актуелен светски и олимписки првак, падна пред Португалија, од која Македонија не само што не загуби, туку со малку среќа во финишот можеше и да ја совлада.

Од прикажаното во Хернинг се чини дека ова беше максималниот дострел на македонските ракометари во дадените околности. Впрочем, и специјализираната вебстраница за ракомет „Хендбол планет“ им предвиде пласман на 16. место, грешејќи само за две позиции. Е токму тие две места повисоко од објективните проценки, колку и да изгледаат минорно, ја зголемуваат вредноста на деветтиот настап на Македонија на континенталниот ракометен собир.

По 17. место на ЕП 2024 и 15. место на мундијалот лани, ова 14. место е потврда за малото, но константно подобрување на големите натпреварувања. Но, она што повеќе радува е играта и односот кон националниот дрес. Македонија под Лазаров полека, но сигурно се доближува до модерните ракометни текови, игра брзо и комбинаторно во нападот, цврсто и со многу контакти во одбраната. Јаготка на шлагот е покажаниот карактер во камбекот од -5 против Португалците и во завршниот удар против Романците безмалку со звукот на сирената и само седум секунди по израмнувањето.

Оваа Македонија, дефинитивно, е на добар пат. Има, што се вели, и глава, и опашка. На овој шампионат „ги доби“ помладиот Костески, но и 19-годишниот пикер Ристевски, како и „плејмејкерот“ Ѓорѓиев, кој конечно излезе од сенката на Митев. Кузмановски се наметна како неспорен лидер, а Томовски само потврди дека не е случајно што брани во Германија. Должна почит и за останатите, а кај ќе им беше крајот на сите заедно ако ги имаа покрај себе и Манасков, и повредениот Лазаревски…

Поволните импресии, сепак, нема да значат ништо без многу подобра работа во македонските клубови, посебно со помладите ракометари, кои мора да добиваат (поголема) минутажа ако Македонија сака во иднина и исчекор кон повисоки пласмани на големите натпреварувања, а не само „уметнички впечаток“. Странските и искусните домашни ракометари во Суперлигата не значат по автоматизам и додадена вредност за своите екипи, па талентите бесконечно да греат клупа или да се откажат од играње ракомет. Последно, но не и најмалку важно, е надминувањето на „советскиот“ стил на игра со долги напади, бескрајни безопасни додавања од крило до крило и „влечење“ по теренот, за кое Лазаров постојано укажува.

Македонија има потенцијал, тоа го покажа и овој јануари, како оној во 2012 година, кога во Србија беше петта во Европа, но треба и мора да посакува и да се труди да постигне повеќе. Оти впечатоците бледеат, а се паметат само резултатите и пласманите.

 

 

Поврзани теми:

избор|Македонија|колумна|ЕП во ракомет

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.

Повикот на Мисирков за безгранична љубов кон Македонија и постојано работење за нејзините интереси – најсилно оружје за зачувување на македонскиот идентитет и јазик (1)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме како народ, заради нашиот опстој во сегашниве геополитички вителни и драматично разбранувани мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за опстојот и идниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top