Колумни

Алхемичарот Али и Бадентер – Пишува Роберт Димитриевски

Лидерот на ДУИ пред Конгресот требало да сврати во Државниот завод за индустриска сопственост за да си ги патентира идеите

4 минути за читање

Што на бабата ѝ било мило, тоа ѝ се сонило. Ете така „баба“ Али ја замислува демократијата.

Влада да се формирала со Бадентерово мнозинство, за да имала двоен легитимитет и реално да ги претставувала сите заедници, ќе посака лидерот на ДУИ од партискиот конгрес.

Со Бадентер да се одлучувало и во Уставниот суд, односно законите усвоени со Бадентерово мнозинство да не можело да бидат поништени од судот задолжен за заштита на највисокиот законодавен акт без исто такво мнозинство.

И трето, почесниот доктор на Државниот универзитет во Тетово бара децентрализација и трансформација на локалната самоуправа, со крајна цел финансиска независност на општините.

Пред да дојде на Конгресот, Ахмети требало да сврати до Државниот завод за индустриска сопственост. Вакви генијални идеи какви што изложи пред највисокиот орган на партијата од Мала Речица заслужуваат да бидат заштитетни. За да мора да (му) плати некој друг што би дошол на идеја да ги употреби.

Каде се чуло и видело во унитарна држава Влада да се формира со двојно мнозинство? Демек, требало да имаш мнозинство пратеници во Собранието, но и мнозинство кај припадниците не немнозинските заедници меѓу народните претставници?!

Бог да чува и голман да брани! Ако така се избираше влада, ич да не се оди на избори. Нека се договорат „племенските поглавици“ и завршена работа. Нема потреба од скапи предизборни кампањи, избирачки одбори и надоместоци за нив, државна изборна комисија, управни судови за решавање по евентуални жалби за изборниот процес.

Со еден удар две муви ќе се отепаат. И волкот (Али) сит, и овците (буџетот) на број. Просто к’о грав. Само треба да ти текне…

Чуму ѝ е на Македонија и Уставен суд? Она што „поглавиците“ ќе го изгласаат како закон во Парламентот со Бадентер, ќе се исклеса во камен и – крај на приказната. А бе ако сакаат ќе донесат закон и дека Сонцето се врти околу Земјата, а не обратно, што им можеш? Само да е со Бадентерово мнозинство и можеш да им плукнеш под прозорец.

Ингениозно му е на Алита и она со финансиската независност на општините. Нема што централната власт да прибира даноци и на локално ниво, општините сами ќе си ги собираат и трошат парите. И толку многу ќе насоберат што ќе градат и автопати, брани, железнички тунели, болници, стадиони и што уште не. А бе и полиција, и војска, и здравство, и образование, и култура, и спорт ќе си финансираат, што ќе ти е држава?

А потоа некои општини ќе си се спојат, ќе се окрупне територијата и оп – Илирида?! Или Јужно Косово, Источна Албанија, сеедно. Без испукан куршум. Во оазата на мирот, разбира се. Нели Али?

Не е можно? Па и не е. Единствената политичка понуда дваесет и кусур години некому да му биде само и исклучиво да игра на националистичка карта. Едно те исто од 2001 наваму.

Никаква економска програма, од која фајде би имале и неалбанците. Никакви предлози за заштита на животната средина или за решавање на проблемот со аерозагадувањето, иако проба да глуми и „зелен“ не толку одамна. Никакви идеи за подобрување на состојбите во судството, во енергетиката или во сообраќајот, на пример.

Арно ама, не поминува веќе имитирањето големоалбанство кај Албанците. И тие, како и Македонците и сите останати во оваа држава, фатија џаде оттука по белиот свет токму поради продавањето магла и удирањето „у грудима јуначкима“ на разни алиевци и слични нему.

Луѓето сакаат подобар живот, сеедно од која националност е тој што ги донесува одлуките. Како што мудро ќе заклучи и архитектот на модерна Кина, Денг Сијаопинг: „Не е важно дали мачката е црна или бела, сè додека фаќа глувци“. За да се сфати тоа не е потребно Бадентерово мнозинство…

 

 

 

 

 

 

 

Поврзани теми:

ДУИ|колумна|Роберт Димитриевски|али ахмети|Конгрес

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Претсмртниот завет на Антон Попов до сите македонски поколенија да го чуваат македонското име и никогаш да не отстапуваат од борбата за иднината на Македонија

На денешен ден, на 20 октомври 1915 година е роден непокорниот син на Македонија и македонскиот народ писателот Антон Попов. Неизмерна е важноста на неговите дела за градењето на македонската самосвест на македонскиот народ. Како бранител негов и на македонската кауза, во своите публицистички трудови, како што е знаменитата статија „Дали постои македонска нација“ Попов дава јасен, научно и историски образложен одговор за постоењето на македонскиот народ, со кој ги побива туѓите негаторски пропаганди. Попов постоеше и живееше, сонуваше и копнееше, дишеше и умре за саканата таковина Македонија, стрелан во Софија на 23 јули 1942 година од царборисовскиот фашистички режим на Бугарија.

Бистришки, 1934 – Тоевски, 2026: Зошто сме ние, Македонците, одделен народ? (4)

Одговорот на тоа прашање е од огромно геополитичко значење за Македонија и македонскиот народ и денес, на почетокот на 21 век. Авторот на овој текст чини напор сега, во 2026 година, да даде свој аргументиран одговор на истото прашање, кое си го постави пред себе Васил Ивановски – Бистришки во 1934 година. Македонците се навистина посебен народ во Балканот и Европа: својата „Македонска приказна“ тие си ја пишуваа самите низ бурните епохи на својата национална историја. Во таа историја се вградени сите државотворни стремежи на македонскиот народ, на кого никој никогаш ништо не му подарил, ниту држава, ниту фалсификувана историја како на „добрите соседи“. Напротив; толку многу му одзеле, но тој стои простум и натаму наспроти бурите на (не)времињата. Македонците со својот јазик и писменост, со својата духовност и култура, со својот идентитет и историја се длабоко во темелите на европската цивилизација.

Огромното значење на „Македонскиот манифест“ на Бистришки за посебноста на македонскиот народ сега кога се прогласува дека е бугарски и воздухот, што го дише! (3)

Статијата на Васил Ивановски – Бистришки со наслов „Зошто сме ние, Македонците, одделна нација?“, објавена во 1934 година, е еден од најзначајните и најтемелните историски документи во 20 век за афирмација на македонскиот национален идентитет и за правилното и целосно решавање на македонското прашање во Балканот. Македонски историчари аргументираат дека е таа текст од клучно значење за македонскиот народ, исто како и „За македонцките работи“ на Крсте Мисирков.

За Бугарите Васил Бистришки „талкал околу македонското прашање“, иако јасно се борел против бугаризацијата на Македонија и Македонците! (2)

„Бугарскиот, српскиот и грчкиот империјализам го одрекуваат постоењето на македонската нација. За да покажеме дека немаат никакво право над Македонија и да ја попречиме нивната асимилаторска политика, ние, Македонците треба високо да изјавиме дека не сме Срби, Грци, ниту Бугари, туку одделна македонска нација со свој јазик, национален карактер и историја.“ – истакнал Васил Ивановски-Бистришки (18.10.1906-1991) во неговата бележита статија „Зошто сме, ние Македонците, одделна нација?“, објавена во 1934 година. Оваа статија е едно од најтемелните докажувања на македонската национална посебност и идентитет, напишана од Македонец на почетокот на 20 век. Сто и дваесеттата година од раѓањето на овој значаен деец за етноидентитетската, јазична и историска засебност на македонскиот народ е пригода за должно навраќање кон неговото дело.

Васил Ивановски-Бистришки им одржа на Бугарите и Грците „лекција“ за постоењето на Македонците десет години пред „Тито да ги измисли“! (1)

„Бугарскиот, српскиот и грчкиот империјализам го одрекуваат постоењето на македонската нација. За да покажеме дека немаат никакво право над Македонија и да ја попречиме нивната асимилаторска политика,  ние, Македонците треба високо да изјавиме дека не сме Срби, Грци, ниту Бугари, туку одделна македонска нација со свој јазик, национален карактер и историја.“ – истакнал Васил Ивановски-Бистришки (18.10.1906-1991) во неговата бележита статија „Зошто сме, ние Македонците, одделна нација?“, објавена во 1934 година. Оваа статија е едно од најтемелните докажувања на македонската национална посебност и идентитет, напишана од Македонец на почетокот на 20 век. Сто и дваесеттата година од раѓањето на овој значаен деец за етноидентитетската, јазична и историска засебност на македонскиот народ е пригода за должно навраќање кон неговото дело.

„Граматиката“ на Блаже Конески од 1952 – силен научен противудар кон бугарско-грчките негирања на македонскиот јазик!

„Корените на нашиот денешен литературен јазик се впиваат во наследството на писменоста, што од векови наваму носи во Македонија самобитно јазично обележје.“ – има напишано, покрај другото, еден од архитектите на македонскиот национален идентитет и на македонскиот јазик Блаже Конески во уводот на својата „Граматика на македонскиот литературен јазик“, објавена на 13 октомври 1952 година. Издавањето на ова дело е еден од најзначајните датуми не само во јазичната, туку и националната историја на македонскиот народ. Најголемиот пораз за негаторите на мајчиниот јазик на Македонците е фактот што „Граматиката“ добива веднаш меѓународен легитимитет од најугледните светски лингвистички умови и од светските славистички центри: таа е веднаш прифатена од водечките слависти во Франција (Андре Вајан), Русија, Германија и САД. Речиси истовремено со Конески и американскиот професор од Универзитетот Харвард Хорас Лант ја објавува својата прва македонска граматика на англиски јазик. Светската наука уште во 50-тите години од минатиот век ја затвори расправата, која денес сѐ посилно, но и сѐ почајно особено Грција и Бугарија се обидуваат повторно да ја отворат со политички фалсификати.

Моќната одбрана на Анатол Франс на Македонците во 1903 – европско „бетонирање“ на идентитетот наспроти бугарско-грчките оспорувања (1)

„Во Македонија турските војници и чиновници масакрираат селани и ги силуваат нивните ќерки и жени. Овие злосторства, извршени за срам на Европа, мора да бидат казнети од Европа. Загрижени сме за судбината на Ерменците и Македонците, не затоа што се христијани, туку затоа што се човечки суштества. Како гаранција за нивното спасение и заради воспоставување сеопшт мир, бараме целосно спроведување на Берлинскиот договор во однос на Ерменија и Македонија. “ – истакнал францускиот писател Анатол Франс во својот знаменит говор, одржан на 18 март 1903 година во Париз на собир, заради поддршка на Ерменија и Македонија. Со тоа уште пред 123 години во срцето на Франција и Европа овој великан на интелектуална Франција едновремено изнесува и моќна потврда на идентитетот на македонскиот народ. Но искажува и заложба за македонска државност и политичка самостојност согласно со Берлинскиот договор од 1878 година, особено во однос на Бугарија и Грција – денешните најжестоки негатори на Македонија и Македонците. Денес се навршуваат 102 години од смртта на овој бележит Француз – бескомпромисен борец и за македонската вистина среде Европа. Оваа годишнина е соодветен повод за ново навраќање кон неговото промакедонско дело, со кое тој трајно заслужува посебно место во колективното паметење на македонскиот народ. Чествувањето на Анатол Франс е чествување и на самите нас како народ со своја самобитност и македонски идентитет.

Пренесувањето на моштите на Гоце Делчев и наводните на Самуил – огледало на бугарската политика кон Македонија, од добрососедство до историски ревизионизам!

Државната и политичката свест на Бугарија за 80 години се развиваше во негативна насока: од држава, која во 1946 година официјално ја признаваше македонската национална самобитност, идентитет, држава, јазик и историја, до држава-членка на ЕУ, која денес во 2026 година практикува историски ревизионизам кон Македонија, стремежи да ја „прекрои“ нејзината автентична национална историја. Но и стремежи за бугаризирање на македонскиот идентитет и јазик. Официјална Софија денес прибегнува кон вета и блокади на македонската евроинтеграција во обид да ги оствари своите асимилаторски цели и стремежи. Двата столба на македонскиот идентитет и државност се под опсада: Цар Самоил, како македонски државотворен столб на средновековието, и Гоце Делчев, како столб на современата државност и идентитет на македонскиот народ. Toa сe двете клучни точки, кои Софија упорно се обидува да ги бугаризира. Стратегијата не е насочена само кон одделни историски периоди, туку кон целосно растурање и поништување на континуитетот на македонскиот идентитет и државотворните стремежи и традиции на македонскиот народ од минатите векови до денес.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top