Колумни

Алхемичарот Али и Бадентер – Пишува Роберт Димитриевски

Лидерот на ДУИ пред Конгресот требало да сврати во Државниот завод за индустриска сопственост за да си ги патентира идеите

4 минути за читање

Што на бабата ѝ било мило, тоа ѝ се сонило. Ете така „баба“ Али ја замислува демократијата.

Влада да се формирала со Бадентерово мнозинство, за да имала двоен легитимитет и реално да ги претставувала сите заедници, ќе посака лидерот на ДУИ од партискиот конгрес.

Со Бадентер да се одлучувало и во Уставниот суд, односно законите усвоени со Бадентерово мнозинство да не можело да бидат поништени од судот задолжен за заштита на највисокиот законодавен акт без исто такво мнозинство.

И трето, почесниот доктор на Државниот универзитет во Тетово бара децентрализација и трансформација на локалната самоуправа, со крајна цел финансиска независност на општините.

Пред да дојде на Конгресот, Ахмети требало да сврати до Државниот завод за индустриска сопственост. Вакви генијални идеи какви што изложи пред највисокиот орган на партијата од Мала Речица заслужуваат да бидат заштитетни. За да мора да (му) плати некој друг што би дошол на идеја да ги употреби.

Каде се чуло и видело во унитарна држава Влада да се формира со двојно мнозинство? Демек, требало да имаш мнозинство пратеници во Собранието, но и мнозинство кај припадниците не немнозинските заедници меѓу народните претставници?!

Бог да чува и голман да брани! Ако така се избираше влада, ич да не се оди на избори. Нека се договорат „племенските поглавици“ и завршена работа. Нема потреба од скапи предизборни кампањи, избирачки одбори и надоместоци за нив, државна изборна комисија, управни судови за решавање по евентуални жалби за изборниот процес.

Со еден удар две муви ќе се отепаат. И волкот (Али) сит, и овците (буџетот) на број. Просто к’о грав. Само треба да ти текне…

Чуму ѝ е на Македонија и Уставен суд? Она што „поглавиците“ ќе го изгласаат како закон во Парламентот со Бадентер, ќе се исклеса во камен и – крај на приказната. А бе ако сакаат ќе донесат закон и дека Сонцето се врти околу Земјата, а не обратно, што им можеш? Само да е со Бадентерово мнозинство и можеш да им плукнеш под прозорец.

Ингениозно му е на Алита и она со финансиската независност на општините. Нема што централната власт да прибира даноци и на локално ниво, општините сами ќе си ги собираат и трошат парите. И толку многу ќе насоберат што ќе градат и автопати, брани, железнички тунели, болници, стадиони и што уште не. А бе и полиција, и војска, и здравство, и образование, и култура, и спорт ќе си финансираат, што ќе ти е држава?

А потоа некои општини ќе си се спојат, ќе се окрупне територијата и оп – Илирида?! Или Јужно Косово, Источна Албанија, сеедно. Без испукан куршум. Во оазата на мирот, разбира се. Нели Али?

Не е можно? Па и не е. Единствената политичка понуда дваесет и кусур години некому да му биде само и исклучиво да игра на националистичка карта. Едно те исто од 2001 наваму.

Никаква економска програма, од која фајде би имале и неалбанците. Никакви предлози за заштита на животната средина или за решавање на проблемот со аерозагадувањето, иако проба да глуми и „зелен“ не толку одамна. Никакви идеи за подобрување на состојбите во судството, во енергетиката или во сообраќајот, на пример.

Арно ама, не поминува веќе имитирањето големоалбанство кај Албанците. И тие, како и Македонците и сите останати во оваа држава, фатија џаде оттука по белиот свет токму поради продавањето магла и удирањето „у грудима јуначкима“ на разни алиевци и слични нему.

Луѓето сакаат подобар живот, сеедно од која националност е тој што ги донесува одлуките. Како што мудро ќе заклучи и архитектот на модерна Кина, Денг Сијаопинг: „Не е важно дали мачката е црна или бела, сè додека фаќа глувци“. За да се сфати тоа не е потребно Бадентерово мнозинство…

 

 

 

 

 

 

 

Поврзани теми:

Роберт Димитриевски|али ахмети|Конгрес|ДУИ|колумна

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Ѓорѓи Абаџиев, писателот на „светлосната згорнина“ на македонскиот народ: Секој треба да си го плати долгот кон татковината!

„Навлегуваше во неговиот ум јаснина како да излегол од хаосен мрак на светлосна згорнина… Другарите, кои загинаа, го исполнија својот долг. Треба и ние да го исполниме нашиот долг… Да се свртиме кон себеси, кон нашата положба… Вистинската смисла на човечкото живеење е во непрекинливата акција, во волјата на човекот да дејствува.“ – напиша големиот македонски писател Ѓорѓи Абаџиев во својот бележит историско-психолошки роман „Пустина“ за времето непосредно пред Илинденското востание, пролетта 1903, и за солунските атентатори — гемиџиите. Абаџиев ја вградува во него пораката дека секој на свој начин треба да си го плати долгот кон својата татковина. Вчера, на 2 август се навршија 63 години од неговата смрт. Овој знаменит македонски книжевен деец како да зрачи и денес со пораките од „Пустина“ дека македонскиот народ треба токму денес да се извиши кон „светлосна згорнина“ од „хаосниот мрак“ во кој го туркаат, оти треба „да се сврти кон себе и кон положбата, во која се наоѓа“, барајќи ја „смислата на своето постоење во непрекинливата акција, во својата волја да дејствува“.

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.

Повикот на Мисирков за безгранична љубов кон Македонија и постојано работење за нејзините интереси – најсилно оружје за зачувување на македонскиот идентитет и јазик (1)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме како народ, заради нашиот опстој во сегашниве геополитички вителни и драматично разбранувани мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за опстојот и идниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top