Натаму, покрај другото, Јанкуловски истакнува: Вака пишуваше Џорџ Сорос пред седум години во време на европските избори кога анти-ЕУ силите беа во пораст. Ги повикува оние кои сакаат да ги зачуваат вредностите на Унијата да се разбудат. Сорос ќе напише: „Европа месечари во заборав и нејзините луѓе треба да се разбудат пред да биде предоцна. Ако не го сторат тоа, Европската Унија ќе тргне по патот на Советскиот Сојуз во 1991 година“. Не толку одамна, Брисел изгледаше како нова „Москва“ и за политичари како Марин Ле Пен, Џереми Хант или Најџел Фараж. Ваквата споредба која изгледа како фантазмагорија ја навестил поранешниот претседател на СССР, Михаил Горбачов, кој еднаш рекол: „Најзагадочниот развој во политиката во текот на последната деценија е очигледната решеност на западноевропските лидери повторно да го создадат Советскиот Сојуз во Западна Европа“.
Седум години подоцна, со оглед на неодамнешниот развој на Европската Унија, ситуацијата со Унијата изгледа многу полоша од времето кога Сорос бараше да се разбуди. Изгледа дека посериозната закана за Европа доаѓа одвнатре, а не однадвор. Затоа не изненадува многу мемето што кружи веќе некое време во ЕУ – „ЕУССР“. Импликацијата е, секако, дека ЕУ почнува да личи на Советскиот Сојуз. Иако ова може да звучи како лоша шега на прв поглед, всушност, постојат многу заеднички точки меѓу Европската Унија и Советскиот Сојуз.
Европа почнува да страда од истата централизациска болест како и Советскиот Сојуз; со центар премногу некомпетентен и премногу незаинтересиран за навистина да ги претставува и брани интересите на европските народи. Малкумина денес би негирале дека ЕУ сега има и „номенклатура“ од советски тип; нова класа „еврократи“ кои исто така уживаат правен имунитет, високи плати и привилегии што ги одделуваат од општата популација. Со нив доаѓа и ароганцијата, корупцијата, административната неорганизираност и бирократската некомпетентност на ЕУ, кои се неизбежни со секој обид за централизирање на политичката моќ. Затоа, исто како и комунистичкиот експеримент што ја пропадна Русија, постои и можност идната „советизирана“ ЕУ да ја доживее истата судбина. Затоа е потребно итно да се дејствува сега, за да се запре понатамошната „советизација“ на Европската Унија и да се врати на едноставното почитување на принципите на четирите слободи.
Нормално, со стравот од можната „советизација“ на Унијата доаѓа и одбивањето да се прифати понатамошното ширење на Европската Унија, кое велат: доколку „продолжи неконтролирано и не запре, ќе ја распадне во исцрпеност Унијата, слично како доцниот Советски Сојуз“. Ништо охрабрувачко за нашиот пат кон Eвропската Унија. Сепак, реалноста е дека ЕУ не може и не смее да биде „новиот Советски Сојуз“, но опасноста демне. Европа, за која пишуваше Сорос и која бараше да се разбуди се уште спие. Крајно време е да се разбуди – секако подобро e да се разбуди со нас, отколку без нас, истакнува Звонимир Јанкуловски во својата колумна.