Натаму Стојановски истакнува: Со тие законски измени се предвидуваше минималната плата повеќе да не биде дел од формулата за пресметка на платите на административните службеници и покрај тоа што истото беше дел од колективниот договор, кој тогаш го потпишаа ССМ и владата на СДС! Тоа ќе значеше дека секое идно зголемување на минималната плата нема автоматски да се одразува врз останатите плати во јавниот сектор. Или да кажеме појасно – прекин на линеарниот раст и слабеење на заштитниот механизам за работниците.
Дополнително, последните измени на текстот тогаш не беа ставени ниту на ЕНЕР. Синдикатите тогаш јасно посочија дека првпат се запознале со предлог-законот од веб-страницата на Собранието. Немаше вистинска јавна расправа. Немаше суштински социјален дијалог преку Економско-социјалниот совет. Кој реагираше тогаш ? Тогашното раководство на ССМ дојде во Собранието. Заедно со нас, како тогаш опозициска ВМРО-ДПМНЕ, поднесовме амандмани и го спречивме донесувањето на тој закон.
Не дозволивме минималната плата да биде исфрлена од формулата. Не дозволивме платите да станат одвоени од реалниот раст на минималната плата. Токму затоа денеска платите растат секогаш кога расте минималната плата. Тоа е факт. Тогаш поднесовме над 40 амандмани! Еден од тие суштински амандмани беше токму предлог на ССМ – минималната плата и понатаму да биде дел од пресметката, со што линеарно би се зголемувале и другите примања. Ние и сега сме доследни.
Затоа прашањето денес е едноставно: зошто се премолчува што се случуваше во 2024 година? Зошто денес Трендафилов не го кажува тоа? Зошто не се кажува дека токму со заедничка акција го заштитивме принципот минималната плата да остане основа за пресметка? Ние тогаш не дозволивме набрзина, со европско знаменце и скратена постапка, да се протне решение што ќе ги чини работниците. Денес, како власт, продолжуваме да го почитуваме истиот принцип – системски, институционално и со јасни правила.
Разликата е очигледна. Кога сме во опозиција – спречуваме штета. Кога сме на власт – обезбедуваме системски раст. Работниците заслужуваат стабилност, предвидливост и целосна вистина. Не селективна меморија, не дневна политика.