Планот на Рама и Вучиќ е новите земји да добијат дел од придобивките од Унијата, но не и еврокомесар, пратеници во Европскиот парламент и право на вето. Со тоа, Вучиќ и Рама ѝ нудат на ЕУ модел на „делумна интеграција“, со кој кандидатите би се приближиле до европскиот систем без да влезат веднаш во целосната институционална архитектура на Унијата.
Двајцата лидери аргументираат дека ваквиот пристап би можел да го оживее замрзнатиот процес на проширување и да ја засили стабилноста на Западниот Балкан. Тие сметаат дека одложувањето на проширувањето додека ЕУ прво не ги среди своите внатрешни реформи го поткопува кредибилитетот на целиот процес и ја слабее реформската мотивација во регионот. Во нивната порака Западниот Балкан се претставува како нова геополитичка линија на која Унијата мора да инвестира ако сака да ја зачува сопствената сила.
Предлогот доаѓа во момент кога европскиот пат на двете држави е во различна фаза. Албанија веќе ги отвори сите шест кластери од пристапните преговори и надежно гледа кон 2027 година како можна цел за нивно заокружување. Србија еврокандидат од 2012 година, но преговорите ѝ се заглавени од и 2021 година. Главните забелешки кон Србија се поврзани со владеењето на правото, слободата на медиумите, борбата против корупцијата и неусогласеноста со надворешната политика на ЕУ кон Русија.
Заедничката иницијатива на Вучиќ и Рама е нивно настојување да се убеди Брисел дека проширувањето може да се движи и без да се отвори веднаш целото прашање за институционалната рамнотежа во Унијата.