На 85-годишна возраст почина Мате Мишо Ковач, еден од најголемите музички икони на овие простори, чиј глас, харизма и песни бележат повеќе од шест децении.
Човекот кој продаде неверојатни 20 милиони плочи и стана вистински синоним за емоција, засекогаш ги затвори очите во својот дом во Сплит.
Веста за неговото заминување предизвика вистински бран на тага кај неговите бројни обожаватели, но и кај колегите од музичката сцена кои со неверување и солзи се простуваат од легендата.
Пољуд пееше во еден глас: Стадионот се прости од својот идол
Колку Мишо значеше за народот и за својата Далмација најдобро покажа сцената од сплитскиот стадион Пољуд. Веднаш по завршувањето на фудбалскиот натпревар на Хајдук, преку официјалниот разглас беше објавена тажната вест, а целиот стадион ги крена шаловите во вис.
Повеќе од десетици илјади навивачи во еден глас, со огромно скрушено срце и солзи во очите ги запеаја неговите легендарни рефрени „Noćas ćemo zemlji ko’ materi reći“ и „Ja ne mogu drugo nego da ga volin“. Тоа беше испраќање какво што само крал може да доживее – песна која се спои со небото.
Простување низ солзи: Колегите скршени од болка
Музичката елита со емотивни пораки се простува од човекот кој не беше само пејач, туку глас на неколку генерации:
Нина Бадриќ: „Мишо Ковач стана легенда уште за време на својот живот, а така ќе остане и во времињата кои се пред нас. Тој беше еден од најомилените музички великани, личност со исклучителна кариера и харизма и со сигурност една од најголемите музички ѕвезди на овие простори некогаш. Остави богато музичко наследство и песни кои засекогаш ќе се пеат. Сочувство до семејството…“
Нено Белан: „Отиде еден од најголемите. Но Мишо не беше само обичен пејач, тој беше глас кој ги одбележа нашите животи и младоста на генерации луѓе. Неговите песни ќе живеат уште многу долго, а неговата трага во музиката е едноставно неизбришлива. Ова е огромна загуба за сите нас.“
Живот полн со слава, но и со тешки трагедии
Зад сјајот на рефлекторите и преполните арени каде што беше доволно само да ја крене раката за публиката сама да ги пее неговите песни, Мишо во себе носеше огромна тага.
Најтешкиот удар го доживеа во 1992 година кога под неразјаснети околности во Загреб загина неговиот 16-годишен син Еди. По таа трагедија, Мишо се соочи со тешка депресија, се разведе од тогашната сопруга Анита Батурина, а подоцна се бореше и да ја спаси својата ќерка Ивана од пеколот на зависностите, во што за среќа успеа. Својот мир и среќа во последните децении од животот ги пронајде покрај сопругата Лидија Пинтариќ, која му беше најголема поддршка до самиот крај.
Препознатливите мустаќи, кои станаа негов заштитен знак, ги пушти уште во далечната 1971 година по тешката сообраќајна несреќа кај Задар со цел да ја сокрие лузната на лицето.
Антологија која останува засекогаш
Гласот кој ги отпеа „Drugi joj raspliće kosu, a ja je volim“, „Ostala si uvijek ista“, „Ako me ostaviš“ и „Ti si pjesma moje duše“ сега замина во вечноста.
Со неговата смрт завршува едно големо, златно поглавје од балканската музичка историја, но неговиот дух ќе продолжи да живее низ секој пуштен рефрен, на секоја забава и на секој стадион каде што неговото име ќе се изговара со почит.
Нека му е вечна слава!