Идејата за класификација на напредните цивилизации врз основа на нивната способност да ја искористуваат енергијата постои уште од 1964 година, кога советскиот астроном Николај Кардашев ја претстави својата скала. Создадена во контекст на потрагата по вонземска интелигенција, Кардашевовата скала останува еден од највлијателните концепти во астробиологијата и футурологијата и денес.
Скалата ги дели цивилизациите во три главни типа според количеството енергија што можат да ја контролираат:
- Тип I – цивилизација која ја користи целокупната енергија достапна на нејзината матична планета, без разлика дали таа енергија потекнува од самата планета или од нејзината матична ѕвезда.
- Тип II – цивилизација која ја искористува целата енергија на својата ѕвезда (на пример, преку огромни структури како Дисоновата сфера).
- Тип III – цивилизација која ја контролира енергијата на цела галаксија и може да комуницира на меѓугалактички растојанија.
Според најновите проценки, човештвото моментално се наоѓа на скромното ниво од приближно 0,73 (Тип 0,73). Ова значи дека сѐ уште сме далеку од тоа да ја искористиме целата енергија на Земјата, а уште подалеку од контрола на енергијата на Сонцето или на Млечниот Пат.
Илон Маск често се повикува на оваа скала. Во неодамнешна објава на „X“ и во документи поврзани со SpaceX, тој истакна дека амбициите на неговата компанија за градење центри за податоци во вселената претставуваат „прв чекор кон достигнување цивилизација од втор степен според Кардашев“.
Овие центри за податоци би биле дел од огромна сателитска констелација за која SpaceX бара дозвола од американските регулатори. Маск верува дека преселувањето на дел од индустријата и компјутерските капацитети во вселената е логичен пат кон повисоко ниво на цивилизациски развој.
Експертите ја оценуваат Кардашевовата скала како корисна, но несовршена алатка. Некои критичари посочуваат дека напредните цивилизации можеби нема да се стремат кон максимална потрошувачка на енергија, туку кон поголема ефикасност и обработка на информации. Сепак, скалата и денес служи како важен рамковен модел за размислување за долгорочната иднина на човештвото.