Вечниот град на Босфорот, Истанбул, познат по своите бројни знаменитости, за туристите нуди и едно поинакво и подлабоко доживување, а тоа е откривањето на неговите скриени маала, заедно со нивните автентични приказни. Најинтересни се населбите Једикуле и Саматја, лоцирани во должина на историските градски ѕидини. Во минатото во нив живееле императори, а подоцна и различни верски заедници, па посетителите можат да ги видат трагите од сите тие цивилизации, какви што се космополитските улици, старите продавници, историските вили, но и традиционалните турски таверни. Тврдината Једикуле, што всушност означува седум кули, е лоцирана во Историскиот полуостров, кој се смета за еден од културно најбогатите делови на градот. Таа датира од 5 век, а била изградена за време на Источното Римско Царство, како одбрана од напади врз градот, а подоцна, за време на османлискиот период, била проширена со нови ѕидини и порти. Од нив најатрактивна е Златната порта, чија намена била да ги пречекува императорите кои се враќале од победничките походи.
Меѓу седумте кули се и занданата, оружарницата и ризницата, а од сите нив се ужива во панорамски поглед кон Мраморното Море и Историскиот Полуостров. Меѓу Једикуле и Саматја се наоѓа Црквата „Св. Константин и Елена“, грчко-православна црква позната по својата елегантна камбанарија. Во нејзина близина се и остатоците од манастирот „Студиос“ кој подоцна бил претворен во џамија наречена Имрахор, што говори за источно-римското и османлиското наследство на ова подрачје. Саматја, пак, е интересна по својот историски плоштад, познат од популарните турски серии. Улиците во населбата се полни со книжарници со половни книги, ресторани, слаткарници, како и историски дрвени куќи, од кои добар дел се обновени и претворени во кафулиња, каде може да се ужива во филџан турско кафе.
На границата меѓу Једикуле и Саматја се наоѓа Црквата на железничарите, позната и како Саматјанска црква, која денес ја користи сириската заедница, а е поврзана со железничарите од доцниот османлиски период. Во истото маало е сместена и една од најстарите ерменски цркви во Истанбул, како и Црквата „Св. Мемас“, кои најдобро го отсликуваат мултикултурниот карактер на Саматја. Оваа населба порано била мало рибарско село, и токму од таа традиција потекнува и храната која се служи во бројните турски таверни. Главно тоа е свежа риба во комбинација со турска ракија, како и вегетаријанското „ќофте“ од наут и карамелизиран кромид, често со компир или брашно. Во Истанбул вреди да се видат и историските болници што некогаш биле центри на лекување, а и денес продолжуваат со својата работа.
Една од нив е Баликли Рум болницата, која денес е призната како жив музеј и културно наследство, но и покрај тоа активно згрижува пациенти од Туркије и од странство. Во нејзината градина се наоѓа црквата „Аја Хараламбос“, изградена во 18 век за духовните потреби на пациентите и персоналот, а е посветена на Свети Хараламбос, кој живеел во 2 век и во православната традиција се почитува како заштитник од епидемии. Црквата има симболично значење како „духовен штит“ на болницата, бидејќи е основана во време на разорна чума, и со време станала симбол на надеж и заштита во тешките денови.