Македонија

Основач на „Зелен хуман град“: Формирање партија е конечно предавство на изворните идеали

Потврдено предвидување за предавство по 4 години пасивно, неинвентивно, генеричко, млако, бирократско, неамбициозно, кукавичко „делување“

4 минути за читање

Иво Босилков е поранешен новинар, по професија политиколог и комуниколог, доктор на политички науки и професор по политичка комуникација на Универзитетот во Амстердам. Тој со години се занимава и со општествен активизам, а себеси се опишува како муниципалист.

Босилков е еден од основачите на граѓанската платформа „Зелен хуман град“, која потоа ја напушти по локалните избори во 2021 година. Платформата сега собира потписи за да прерасне во политичка партија и во таа форма да настапи на претстојните локални избори кои ќе се одржат во октомври.

Своите ставови во врска со „Зелен хуман град“ и напорите тој да се трансформира во партија, Босилков ги изнесува во обраќање за Слободен Печат чии делови пренесуваме:

 

„Го основав „Зелен хуман град“ (ЗХГ) заедно со Драгана Велковска и Горјан Јовановски затоа што сфатив дека клучен предуслов за зацелување на ова болно општество е реимагинација на самата идеја за тоа што значи политика. Според идеологијата на муниципализам врз која ЗХГ беше формиран, таа реимагинација подразбира отфрлање на фокусот на фиктивните (етно)национални прашања и повторно поврзување на урбаната заедница преку радикална локализација на политиката.

 

 

Мојата визија за ЗХГ беше враќање на процесот на одлучување кај обичните луѓе, фрустрирани од сопствената импотентност да влијаат на околината, дезориентирани од лажните приоритети кои им ги сервира системот наречен централизирана држава-нација (од типот на ЕУ, НАТО и слични „сулуди“ агенди), и затруени од толкувањето на политиката како конфликт за воспоставување доминација над „другите“.

 

Со оглед на тоа што олицетворението на ова толкување и примарните агенти на овој систем се партиите, начинот за остварување на оваа парадигматска промена во пракса беше едноставна: сè што прават тие, ние ќе го правиме спротивното! Ова беше мојата едноставна стратегија за остварување на горенаведената визија – жестока дискурсивна и практична делегитимизација на општоприфатениот менталитет на трупање моќ и пари кај елитни центри, како лоцираниот корен на материјалната, духовна и интелектуална корупција, која незапирливо метастазира и води кон пропаст.

 

Се случи спротивното. Пред скоро четири години, вечерта на локалните избори во октомври 2021, по успешната „грасрутс“-кампања без ниеден потрошен денар народни или спонзорски пари, од блиска соработничка во ЗХГ добив порака: „Ќе доаѓаш да ги чекаме резултатите заедно со екипата?“. „Не“, кратко одговорив. Следуваше непријатна пауза, и потоа познатите три точки додека соговорникот пишува.

 

„Знаеш, поради ваквиот твој однос организацијата не ја следи твојата визија за нејзиниот развој. Не може да не бидеш дел од групната динамика и да очекуваш дека некој таму ќе ти верува“.

 

Но, како што често велиме во научниот жаргон, корелација не е каузација. Другарката погрешно го имаше разбрано причинско-последичниот однос, и во однос на конкретната ситуација, и за пошироката слика. Во однос на првото, причината што во тој момент не се придружив на „екипата“ беше што двајцата останати коосновачи на ЗХГ, кои тој ден станаа советници во Град Скопје, одлучиле дека „изборниот штаб“ ќе се наоѓа во просториите на т.н. Зелен институт, предводен од никој друг, туку екслидерката на ДОМ, Лилјана Поповска.

 

Фактот што ЗХГ во ваков клучен момент се вгнезди во седиштето на овој ноторен системски паразит и псевдоекологист беше симболична потврда дека Драгана и Горјан едноставно или немаат капацитет да го сфатат, или уште пострашно, немаат желба да го направат тоа што е потребно за еден ден да дојдеме до целта – длабока и суштинска промена во општество чиј фундаментален проблем е партизираноста. Во тој момент сфатив дека нивниот ЗХГ нема никогаш да стане нешто повеќе од само нова маргинална зелена пајтон-партија – ДОМ со друго име. Токму тоа е пошироката слика, која никогаш не беше сфатена ниту од политичките актери внатре во организацијата, ниту од нејзините гласачи.

 

Ако првите не можеа или не сакаа, време е вториве да разберат дека моменталната трансформација на ЗХГ во де јуре партија (по четири години де факто функционирање во таа форма во институциите) е конечното предавство на сите негови изворни идеали. Моите предвидувања за каузалните процеси кои ќе доведат до тоа предавство, за жал и формално се потврдија со ставањето печат на четири години пасивно, неинвентивно, генеричко, млако, бирократско, неамбициозно, кукавичко „делување“, типично за НВО-изираните зелени партии на денешницата, и срамно во услови на незапаметен колапс на општеството и животната средина.

Целото обраќање на Босилово во Слободен Печат 

Фото: Принт скрин Фејсбук профил на Иво Босилков

Поврзани теми:

предавство|Зелен хуман град|основач|Иво босилков|топ|партија

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Македонија

Неуспешните обиди на Бугарите да ги спречат Кажимјеж Фелешко и други полски македонисти во меѓународната афирмација на самобитноста на македонскиот јазик

Денес, на 3 јули 2026 година се навршуваат 25 години од смртта на истакнатиот полски славист и македонист Кажимјеж Фелешко, еден од големата низа полски македонисти, кој има дадено драгоцен придонес кон меѓународните студии на македонскиот јазик, третиран како засебен јазик во семејството на јужнословенските јазици. Оваа годишнина е повод за осврнувањето на научното творештво негово, но и на цела една голема низа други исто така истакнати полски македонисти, кои повеќе децении во континуитет се вклучени во студиите за македонскиот јазик, во македонистиката во Полска, а со тоа и во широката меѓународна афирмација за македонскиот јазик. Во овој контекст е посебно за истакнување и една од најголемите полски македонистки и членка на Македонската академија на науки и уметности Зузана Тополинска, која во 2020 година ќе изнесе шокантно сведоштво во интервју за „360 степени“ дека Бугарите ѝ нуделе дури и пари да се откаже од македонистиката и македонскиот јазик. „Бугарите се циркус, поради својата несигурност во врска со поради македонскиот јазик!“ – ќе каже академик Тополинска во тоа свое интервју. Во 2005 година професорката Лилјана Минова – Ѓуркова ќе изнесе уште еден вџашувачки момент: при доделувањето на почесниот докторат на науки на Станислав Гајда, полски филолог и македонист, од страна на Универзитетот УКИМ, Бугарите им упатувале и ултиматуми не само на група македонски македонисти, туку и на самиот Гајда, „да се откажат од Македонците и македонските дијалекти во Бугарија“! Ова Ѓуркова го напишала во соодветно полско списание во статија посветена на доделувањето на почесниот докторат на науки на Гајда, инаку полски филолог-македонист, како и член на Полската академија на науки.    

Ошлис: Македонецот Наум Охридски е европски просветител, но и дипломат, а Европа ако ја изгуби Македонија, набргу ќе се изгуби и саматата себеси! (3)

Големиот германски македонист проф.д-р Волф Ошлис силно ја застапува македонската историска перспектива и нагласува дека дејноста и традицијата на Свети Наум Охридски е дел од македонското јазично-културно и просветителско наследство. Во своите истапувања на Меѓународниот семинар за македонски јазик и култура во Охрид во изминатите години Ошлис ја ја аргументирал повеќе пати својата констатација дека Наум е еден од основноположниците на македонската култура, јазик, религија и наука, без никаква врска со други народи во Балканот. Во својот научен труд со наслов „Македонецот Наум Охридски и Германецот Регино фон Прим како европски дипломати“ Ошлис, дури, го означува македонскиот просветител и како еден од првите и тоа врвни европски дипломати, поради развиените контакти, што ги имал со тогашните владетели и видните личности од нивните царски дворови, во рамки на своето учество во тогашната Моравска мисија на македонските и сесловенски просветители Кирил и Методиј, започната во 863 година меѓу народите во Средна Европа.

„СДК“: На „Маркова нога“ ќе се обнови спомен-плочата за седумте младинци од Лерин, ѕверски убиени на 17.1.1944 од бугарскиот фашистички окупатор

„На седумте младинци борци од Лерин, ѕверски убиени на 17 јануари 1944 година од бугарскиот фашистички окупатор“, пишува на спомен-плочата на граничниот премин Маркова Нога. Повторното отворање на граничниот премин Маркова Нога во Преспа ќе нема само политичко, и економско начење. Преминот ќе биде и место за историско сеќавање бидејќи непосредно до него, на македонската страна, се наоѓа спомен-плочата за седумте младинци од Лерин кои беа измачувани и убиени од фашистичките сили за време на Втората светска војна, објави информативниот портал „СДК“.

Монах Амвросиј: Свети Наум ја градеше душата на древниот македонски народ, кој стои со својот идентитет во темелите на европската цивилизација! (2)

„Во тишината на бреговите на Охридското Езеро манастирот ‘Свети Наум’ со векови ја чува духовната светлина на македонскиот народ.  За да ја разбереме духовната мисија на манастирот ‘Свети Наум’ денес мораме да погледнеме во длабочината на нашиот историски и духовен континуитет. Кога Свети Наум го основал овој манастир во 905 година на брегот на Охридското Езеро, тој не градел само ѕидови, туку ја градел душата на еден народ. Ова свето место не е само нем споменик од минатото, туку жива лулка, во која пулсираат македонскиот идентитет и нашата национална меморија. Манастирот ‘Свети Наум’ е жива историска енциклопедија, во која е впишан целиот македонски национален и духовен код. Овде не се вкрстувале само патиштата на обичните луѓе, туку овде се кршеле копјата на најголемите империи, а манастирот секогаш останувал исправен како светилник на нашата самобитност. Затоа, манастирот ‘Свети Наум’ не е само историја. Тој е жив доказ дека еден народ, што го изградил својот идентитет врз писменост, вера и манастирска непокорност, никогаш не може да биде избришан од мапата на светот!“ – нагласува во интервју за „Нова Македонија“ монахот Амвросиј, жител на ова свето место и моментно студент на Московската духовна академија.
Сите вести од Македонија

Најнови вести

To top