8 август 2001 беше и остана црн македонски ден за Горан Миноски, Дарко Вељаноски, Сашо Китаноски, Веби Рушидоски, Бранко Секулоски, Пеце Секулоски, Љубе Грујоски, Нане Наумоски, Ердован Шабаноски и Марко Деспотоски, кои загинаа кај Карпалак, не затоа што сакаа да војуваат, туку зашто беа патриоти и татковината им беше поважна од животот, порача претседателката Гордана Сиљановска-Давкова на 25 години од масакрот кај Карпалак.
,,8 август 2001 година беше и остана тегобен ден за преживеаните, роднините на жртвите, за ранетите, за прилепчани, но и за сите нас.
25 години потоа, овој сончев, а сепак тмурен ден ме потсети на неодамнешната средба со неколкумина живи соборци и сведоци на Карпалачката трагедија, кои ги споделија со мене тешките, незаборавни спомени, што станаа и мои, но и ми укажаа на различната примена на законските гаранции во поглед на финансиската и медицинската поддршка, како и на потребата од поголема грижа за нивните деца”, напиша Сиљановска-Давкова.
Таа вели дека не можеме да ги вратиме десетмината херои, но можеме да им се оддолжиме на нивните најблиски и најдраги, овозможувајќи им достоинствен живот, каков што заслужуваат и каков што им посакуваа погинатите.
,,Мора да се запрашаме: дали сторителите се соочија со правото и правдата, дали соодветно го санкциониравме насилството, дали навистина и конечно се збогувавме со употребата на сила, или сѐ уште ја охрабруваме, толерирајќи ја?
Денеска нашите мисли и срца се со Вас, пожртвувани бранители, но очекувам да сториме повеќе!
Вечна Ви слава!”, порача претседателката на тегобниот ден.