Колумни

Како Македонски Телеком (не)свесно го урива македонскиот идентитет – Колумна

Културна слепило или корпоративна неодговорност? А1 Македонија го спасува „Охридско лето“ од баханалиите на Македонски Телеком

Веќе втора година, по повеќе од три децении успешно партнерство, Македонски Телеком е без финансиско и партнерското учество во „Охридско лето“, најзначајната и најтрајната македонска културна манифестација со 66-годишна традиција.

Овој потег предизвика загриженост кај културната јавност, особено во моменти кога фестивалот со успех продолжува да ја промовира македонската култура и идентитет на меѓународната сцена.

На местото на долгогодишниот партнер влезе А1 Македонија, која веќе втора година по ред го поддржува фестивалот, градејќи „културна врска“ со традицијата, македонските автори и уметници. Компанијата ја нагласува својата посветеност на вредностите што траат и инспирираат низ генерации, со што ја презема улогата на еден од главните поддржувачи на настанот што Охрид го претвора во сцена на врвна музика, театар и уметност.

Долгогодишно пријателство кое заврши со разочарување

Македонски Телеком беше горд на своето повеќедецениско пријателство со „Охридско лето“, истакнувајќи дека фестивалот е еден од најголемите промотори на националната култура. Во минатото, компанијата се претставуваше како најголем и најзначаен партнер, кој ја согледува целосната вредност на манифестацијата за земјата. Соработката се протегаше низ десетлетија, со заеднички настани, работилници и промоции.

Меѓутоа, лани соработката заврши со драматично намалување на средствата. Според извори блиски до организацијата, поддршката од „националниот телеком“ падна на ниво кое е далеку под очекувањата и потребите за еден ваков комплексен меѓународен фестивал. Ова не е само финансиски удар за „Охридско лето“ – тоа е удар врз симболот на македонската културна традиција.

Отсуство на општествена одговорност

Во време кога компаниите се обидуваат да градат имиџ преку општествена одговорност, повлекувањето на Македонски Телеком од „Охридско лето“ поставува сериозни прашања за нивните приоритети. Додека Телеком продолжува да инвестира во различни проекти – некои од нив спорни или сомнителни од аспект на долгорочна општествена вредност – отсуството од најпрестижната национална културна манифестација е повеќе од очигледно.

„Охридско лето“ не е обичен фестивал. Тоа е национална промоција на Македонија, на нејзината култура, историја и идентитет. Настаните во античкиот театар, црквата „Св. Софија“ и другите сцени привлекуваат уметници и публика од целиот свет, ја зајакнуваат туристичката понуда на Охрид (дел од УНЕСКО) и ја афирмираат македонската уметност глобално. Отсуството на „националниот телеком“ од ваква платформа испраќа порака дека компанијата не ги препознава или не ги цени овие стратешки важни вредности.

Оваа одлука не го навредува само фестивалот со 66-годишна традиција, туку и целата македонска културна сцена. Во услови на ограничени државни средства за култура, улогата на големите компании е клучна. Намалувањето на поддршката покажува дека Телеком, и покрај својата позиција на пазарот, не размислува доволно за долгорочниот придонес кон националниот идентитет и духовното богатство.

Јавноста реагира

Културните работници, уметници и граѓани изразуваат разочарување од одлуката на Македонски Телеком. Многумина потсетуваат дека вистинската општествена одговорност не се мери со спонзорирање на популарни, но минувачки проекти, туку со поддршка на институции и манифестации кои ја градат идентитетската слика на нацијата.

„Охридско лето“ продолжува и оваа година под покровителство на претседателката на државата, со богата програма која вклучува оперски гала, театарски премиери, меѓународни оркестри и домашни уметници. Фестивалот останува жив и покрај финансиските предизвици, но прашањето останува: зошто националниот телекомуникациски оператор не е дел од најважната културна приказна на Македонија?

Дали антимакедонската корпоративна политика на Македонски телеком е резултат на личните и бизнис афинитети на генералниот директор Горан Марковиќ кој нема ништо против поддршка на српските бендови а не го поддржува Охридско лето е прашање на кое треба да одговори Марковиќ и неговиот тим но факт е дека овој однос е срамен за Македонија. За бизнис конекциите на Марковиќ со српски фирми ќе пишувам дополнително.

Апсурдно е компанијата да има историја на поддршка на на популарни српски изведувачи и други регионални ѕвезди што ја отвара дилемата дали Марковиќ освен бизнис има и друга агенда кога удира на Охридско лето како врвен македонски национален проект.

Телеком често се појавува како спонзор или официјален партнер на концерти во Скопје (Борис Трајковски, Арена, или отворени простори), особено за комерцијално успешни регионални турнеи.

Српската фолк/поп/рок сцена има голема публика во Македонија, и сигурно тоа е дел од нивната маркетинг стратегија но кога се работи за „Охридско лето“ мора да постои постои јасна разлика во приоритетите.

Недозволиво е класичната култура и „Охридско лето“ како висока уметност и дел од националниот идентитет да нема поддршка а комерцијалните поп/рок концерти вклучувајќи српски изведувачи, да имаат редовна и видлива поддршка.

Не сум истражил детално но можам да се кладам на слепо дека Српскиот телеком во Белград не дал ни денар за македонски бендови.

А1 Македонија – новата културна врска

Времето ќе покаже дали повлекувањето на Телеком е привремено или стратешко откажување од културните приоритети. Засега, „Охридско лето“ добива нов партнер во А1 Македонија, кој со своите постапки покажува дека културата не е трошок, туку инвестиција во иднината.

За разлика од повлекувањето на Телеком, А1 Македонија ја покажува вистинската содржина на општествената одговорност. Компанијата не само што ја презема поддршката, туку активно промовира македонски автори, соработува со Националниот џез оркестар и други институции, и ја позиционира својата поддршка како инвестиција во вредности што траат. Ова е пример како корпоративниот сектор може да биде вистински партнер на културата, а не само спонзор на хартија.

Колумна на Александар Георгиевски

Најнови вести од: Колумни

Кристина Крамер, врвниот светски амбасадор на македонскиот идентитет и јазична самобитност: Македонскиот јазик има своја историја и корени!

Проф. д-р Кристина Крамер, врвна македонистка од Канада, е добитник на годинашната најголема награда за македонистика „Воздејства“ како највисоко признание за нејзиниот извонреден и долгогодишен придонес во афирмацијата, изучувањето и претставувањето на македонскиот јазик, литература и култура во светот. Ова престижно признание, кое традиционално го доделува Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ (УКИМ), на 20 август 2026 година ѝ го врачи на Крамер ректорката Биљана Ангелова на свеченото отворање на 59-тата Летна школа на Меѓународниот семинар за македонски јазик, литература и култура во Охрид. Наградата „Воздејства“ симболично го заокружува нејзиниот статус како еден од најважните современи странски македонисти. Македонските и македонистичките воздејства на Кристина Крамер траат веќе 40 години без прекин и продолжуваат со безмалку ист интензитет. Крамер е неуморен амбасадор на македонската книжевност, преведувајќи капитални дела од автори како Лидија Димковска, Гоце Смилевски, Луан Старова. За преводот на поезијата на Ацо Шопов ја освои и меѓународната награда „Драги“ во 2025 година. Канадската македонистка е и вистински светски амбасадор на македонскиот народ и неговиот македонски идентитет, на македонскиот јазик.

Лазо Ангеловски, ѕверски усмртен од грчката војска на 19.8.1948: Народ не се уништува со еден одземен живот, туку закрепнува со духот на маченикот!

„Не, јас не сум Евангелидис Лазарос, туку Ангеловски Лазо. Ние не сме Грци, туку Македонци. Јас верувам во мојот народ… Me убедувате дека не постои таков народ, но, ете, погледнете од Лерин кон север… Тие таму живеат и се радуваат на својата извојувана слобода!“ – со овие зборови му одговорил Лазо Ангеловски, револуционерот и деец за слободата на Македонците во Егејска Македонија, на началникот на затворот во Лерин во август 1948 година. Иследникот барал од претепаниот Лазо, уште незалекуван од добиените рани, да се откаже од своите револуционерни и македонски идеали. Му нудел дека ќе се спаси така. Лазо остро му се спротивставил: „Народ не умира, ниту се уништува со еден одземен живот, туку тој народ од духот на маченикот сѐ повеќе закрепнува!“ Лазо Ангеловски станува легенда на маченик мeѓy месното население во егејскиот дел на Македонија и идеал за храброст на идните македонски поколенија, запишал историчарот Христо Ивановски во својот научен труд за Ангеловски. Денес навршуваат 78 години од херојската смрт на овој велик Македонец, ѕверски усмртен од грчките монархофашисти на 19 август 1948 година.

Лант, водечкиот светски македонист и автор на македонската граматика од 1952, ја „бетонира“ вистината за самобитноста на македонскиот јазик и народ!

Уште пред седум децении американскиот македонист Хорас Лант целосно ги поби сите негаторски тези дека некој го „измислил македонскиот јазик во 1944/1945 година“ по своја „милост“, како што „трубат“ Бугарите денес низ Европа. Во текот на својот научен престој во Македонија и врз основа на систематската анализа на фонологијата, морфологијата и синтаксата на македонскиот јазик Лант потоа ја пишува својата знаменита „Граматика на македонскиот книжевен јазик („A Grammar of the Macedonian Literary Language“), која е објавена во Скопје во 1952 година. Ова дело претставува прва целосна научна граматика на современиот македонски литературен јазик, напишана според западни лингвистички стандарди и наменета за меѓународната научна јавност. Оваа граматика го разгоре гневот на бугарските националисти, кои го сметаа македонскиот јазик како „западен дијалект на бугарскиот јазик“. Лант почина на 11 август 2010 година. Денешното навршување на 16-тата годишнина од неговата смрт е соодветна пригода за должно осврнување кон неговото македонистичко дело, кое е од исклучително значење за македонскиот народ.

Народниот херој Михајло Апостолски, генералот, кој се бореше со оружје и наука против бугарскиот окупатор и великобугарскиот шовинизам кон Македонија

„Срцевината на бугарската политика се барањето Македонија да се присоедини со Бугарија и непризнавањето на македонската нација. Таа теорија со таканаречени ‘научни методи’ денес ја разработуваат бугарските историчари. Тие се обидуваат да докажат дека Македонија е Бугарија, односно дека Македонците се Бугари. Тоа е смешно. Тоа не е историја! Како може некому му да се промени нацијата со политикантски декрет? Националното чувство не може да се промени.“ – нагласи генералот Михајло Апостолски во интервју дадено за белградскиот часопис „Дуга“ број 261 од 25 февруари 1984 година. Тоа е народниот херој, човекот што командуваше во Втората светска војна со Главниот штаб на народноослободителната војска на Македонија и првиот претседател на Македонската академија на науки и уметности. Изворните сведоштва и забелешки на Апостолски за бугарската окупација и историските манипулации на Бугарија, оставени во неговите дела, интервјуа и историски документи, се од првокласно значење за политичката и и севкупна национална историја на македонскиот народ. Денес, на 7 август 2026 година се навршуваат 39 години од неговата смрт и ова е пригода за повторно сеќавање за животот и делото на Михајло Апостолски, една од клучните личности на генерацијата, која со оружје ја извојува слободата и ја втемели државноста на македонскиот народ, а со перо и наука ја ширеше и ја бранеше македонската национална и јазична самобитност ширум Европа и светот.

Ватрослав Јагиќ, светскиот афирматор на посебноста на македонскиот народ, идентитет и јазик, наспроти сите оспорувања на неговото постоење!

На денешен ден, на 5 август 1923 година починал хрватскиот јазичар Ватрослав Јагиќ, славист со огромно значење за македонскиот јазик и македонистиката. Тој има непроценливо, пионерско значење за македонскиот народ и јазик. Како еден од најголемите светски слависти во XIX и почетокот на XX век, тој со својот научен авторитет ги извлече македонскиот јазик и македонистиката од сенката на соседните пропаганди и ги  постави на рамноправно рамниште во светската наука. Јагиќ му даде на македонскиот јазик научен легитимитет на меѓународната сцена уште пред да биде кодификуван во 1944 / 1945 година. Од непроценливо значење е широката и голема меѓународна афирмација на македонскиот јазичен идентитет, која ја вршел со своите научни активности овој хрватски и европски јазичар. Иако дејствувал во време кога македонскиот јазик немал официјален статус, Јагиќ во своите научни студии јасно го издвојувал македонскиот јазичен и дијалектен простор како посебен и специфичен во рамките на јужнословенската јазична група. Улогата на Ватрослав Јагиќ во одбраната на македонскиот национален и етнојазичен идентитет била првенствено научна: дејствувајќи како силен штит против асимилаторските пропаганди на соседните балкански држави во XIX век. Во време кога македонскиот народ немал своја држава, ниту политичка моќ, Јагиќ го користел својот авторитет како водечки светски славист, за да ја докаже научната вистина за Македонија. И денес, 103 години по својата смрт, Јагиќ продолжува жестоко да ги негира сите негирања на македонскиот народ, идентитет и јазик, во прв ред „епохалните вистини“, кои ги пласираат Бугарската академија на науки и грчките „научници“ за „непостоењето“ на македонскиот јазик и на Македонците како народ.

Ѓорѓи Абаџиев, писателот на „светлосната згорнина“ на македонскиот народ: Секој треба да си го плати долгот кон татковината!

„Навлегуваше во неговиот ум јаснина како да излегол од хаосен мрак на светлосна згорнина… Другарите, кои загинаа, го исполнија својот долг. Треба и ние да го исполниме нашиот долг… Да се свртиме кон себеси, кон нашата положба… Вистинската смисла на човечкото живеење е во непрекинливата акција, во волјата на човекот да дејствува.“ – напиша големиот македонски писател Ѓорѓи Абаџиев во својот бележит историско-психолошки роман „Пустина“ за времето непосредно пред Илинденското востание, пролетта 1903, и за солунските атентатори — гемиџиите. Абаџиев ја вградува во него пораката дека секој на свој начин треба да си го плати долгот кон својата татковина. Вчера, на 2 август се навршија 63 години од неговата смрт. Овој знаменит македонски книжевен деец како да зрачи и денес со пораките од „Пустина“ дека македонскиот народ треба токму денес да се извиши кон „светлосна згорнина“ од „хаосниот мрак“ во кој го туркаат, оти треба „да се сврти кон себе и кон положбата, во која се наоѓа“, барајќи ја „смислата на своето постоење во непрекинливата акција, во својата волја да дејствува“.

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

To top