Колумни

Се продава ли вера за вечера ако немаш вера, прашува Чилиманов за состојбите во СДСМ

Деновиве гледаме дека дури и ботовите на Бихаќка се поделени

4 минути за читање

Во колумна за Република новинарот и политички аналитичар Цветин Чилиманов дава анализа на состојбите во СДСМ но и во албанскиот блок.

 

На почеток Чилиманов поставува иронично прашање за СДСМ на кој самиот одговара користејќи неколку важни поенти.

 

,,Дали можеш да продадеш вера за вечера ако немаш вера? Оваа дилема ме мачи по последната рунда делби и фракционерство во СДСМ, кога Венко-Заевистичкото крило ја употреби оваа архаична изрека за да го искара политичкиот аналитичар Петар Арсовски дека ја продал партијата. Според соопштението, Пеѓа ја продал својата социјал-демократска вера за вечера во гурманскиот сокак крај хотелот Лимак каде што се одржа собирот на ушемените незадоволни ес-де-есовци.

Триумвиратот Заев, Фрчко и Филипче мислеа дека ги надминаа фракционерствата во партијата по заминувањето на пола од кумановското крило и други ЗНАМ функционери, а потоа и на Шилегов и Деспотовски (чиј пребег навести дека и Шекеринска има замешано прсти во делбите во „државотворната“ партија. Не е сосем точно дека Филипче ги преброде овие проблеми бидејќи поради нив партијата падна на историски најниско ниво на локалните избори на кои остана со дузина градоначалници, а во меѓувреме со половина од нив се испокара. Филипче сепак се тешеше дека СДСМ го достигнале дното, а дека сега било ред на ВМРО да почне да паѓа во анкетите. Но овие влажни соништа, во кои не знаеме дали сериозно и самиот верува или ги шири за колку-толку одржување на внатрепартискиот морал, се распрснаа деновиве со новиот, уште посериозен раскол во партијата. Поранешни видни функционери од неколку фракции, дали од крилото на Црвенковски, дали на Шекеринска, дали на Пендаровски, па дури и Тачевисти, јавно се собраа да му порачаат на муртинското крило дека нивното време на управување со партијата заврши.

Согласно новата пропагандна тактика на СДСМ, водена од таткото и синот Фрчкоски, секое фракционерство и поинакво мислење мора да се сузбива со максимален медиумски напад – еретиците се прогласуваат за продадени, корумпирани политичари уценувани од власта (како се најдоа толку корумпирани во анти-корупциската партија?), се упатуваат со закани за исклучување од партија (кои Филипче потоа на негов срам не може да ги реализира) и се пуштаат партиските ботови да плукаат по непослушните (иако деновиве гледаме дека дури и ботовите им се поделени). Така и дојде до објавувањето партиски соопштенија против Петар Арсовски, и веќе легендарното обвинување дека „ја продал верата за вечера“, пишува Чилиманов.

Без никаква намера да го брани Арсовски, Чилиманов чија лична желба за поделбите во СДСМ е да траат што е можно подолго и ако може сите страни да изгубат, се осврнува на социјал-демократската вера и кој и кога и за што ја продал.

,,СДСМ се наследници на комунистичкото-социјалистичкото движење, односно на работничкото движење. Гледате работници кај нив денес? Левицата го девастираше македонското село да го ослабне конзервативното јадро на Македонија и да ги натера селаните да бидат закрепостени работници (врзани за државни работни места на милост и немилост на партијата, без сопствен имот), а потоа во 1990ите ја девастираа и македонската индустрија, уништувајќи огромен дел од работничката класа. Денес работниците (фабрички или индивидуалните мајстори и занаетчии) се најверните гласачи на десницата – феномен кој може да се забележи и во многу други држави, а левицата е партија на високата јавна администрација, студентите и невладиниот сектор и на етничките малцинства (иако СДСМ ги губат студентите во полза на порадикалните леви партии, а етничките малцинства не само што не ги владеат туку видовме и како им стануваат потчинети кога се во коалиција)”, пишува Чилиманов во својата колумна.

 

Ако се потврдат шпекулациите дека и Шекеринска е вклучена во внатрепартискиот пуч, лесно може да се случи меѓународната поддршка – доколку дојде до такво нешто – да биде насочена против Заев и Филипче, анализира Чилиманов во колумната за Република.

Поврзани теми:

актуелно|избор|СДСМ|вера за вечера

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Лант, водечкиот светски македонист и автор на македонската граматика од 1952, ја „бетонира“ вистината за самобитноста на македонскиот јазик и народ!

Уште пред седум децении американскиот македонист Хорас Лант целосно ги поби сите негаторски тези дека некој го „измислил македонскиот јазик во 1944/1945 година“ по своја „милост“, како што „трубат“ Бугарите денес низ Европа. Во текот на својот научен престој во Македонија и врз основа на систематската анализа на фонологијата, морфологијата и синтаксата на македонскиот јазик Лант потоа ја пишува својата знаменита „Граматика на македонскиот книжевен јазик („A Grammar of the Macedonian Literary Language“), која е објавена во Скопје во 1952 година. Ова дело претставува прва целосна научна граматика на современиот македонски литературен јазик, напишана според западни лингвистички стандарди и наменета за меѓународната научна јавност. Оваа граматика го разгоре гневот на бугарските националисти, кои го сметаа македонскиот јазик како „западен дијалект на бугарскиот јазик“. Лант почина на 11 август 2010 година. Денешното навршување на 16-тата годишнина од неговата смрт е соодветна пригода за должно осврнување кон неговото македонистичко дело, кое е од исклучително значење за македонскиот народ.

Народниот херој Михајло Апостолски, генералот, кој се бореше со оружје и наука против бугарскиот окупатор и великобугарскиот шовинизам кон Македонија

„Срцевината на бугарската политика се барањето Македонија да се присоедини со Бугарија и непризнавањето на македонската нација. Таа теорија со таканаречени ‘научни методи’ денес ја разработуваат бугарските историчари. Тие се обидуваат да докажат дека Македонија е Бугарија, односно дека Македонците се Бугари. Тоа е смешно. Тоа не е историја! Како може некому му да се промени нацијата со политикантски декрет? Националното чувство не може да се промени.“ – нагласи генералот Михајло Апостолски во интервју дадено за белградскиот часопис „Дуга“ број 261 од 25 февруари 1984 година. Тоа е народниот херој, човекот што командуваше во Втората светска војна со Главниот штаб на народноослободителната војска на Македонија и првиот претседател на Македонската академија на науки и уметности. Изворните сведоштва и забелешки на Апостолски за бугарската окупација и историските манипулации на Бугарија, оставени во неговите дела, интервјуа и историски документи, се од првокласно значење за политичката и и севкупна национална историја на македонскиот народ. Денес, на 7 август 2026 година се навршуваат 39 години од неговата смрт и ова е пригода за повторно сеќавање за животот и делото на Михајло Апостолски, една од клучните личности на генерацијата, која со оружје ја извојува слободата и ја втемели државноста на македонскиот народ, а со перо и наука ја ширеше и ја бранеше македонската национална и јазична самобитност ширум Европа и светот.

Ватрослав Јагиќ, светскиот афирматор на посебноста на македонскиот народ, идентитет и јазик, наспроти сите оспорувања на неговото постоење!

На денешен ден, на 5 август 1923 година починал хрватскиот јазичар Ватрослав Јагиќ, славист со огромно значење за македонскиот јазик и македонистиката. Тој има непроценливо, пионерско значење за македонскиот народ и јазик. Како еден од најголемите светски слависти во XIX и почетокот на XX век, тој со својот научен авторитет ги извлече македонскиот јазик и македонистиката од сенката на соседните пропаганди и ги  постави на рамноправно рамниште во светската наука. Јагиќ му даде на македонскиот јазик научен легитимитет на меѓународната сцена уште пред да биде кодификуван во 1944 / 1945 година. Од непроценливо значење е широката и голема меѓународна афирмација на македонскиот јазичен идентитет, која ја вршел со своите научни активности овој хрватски и европски јазичар. Иако дејствувал во време кога македонскиот јазик немал официјален статус, Јагиќ во своите научни студии јасно го издвојувал македонскиот јазичен и дијалектен простор како посебен и специфичен во рамките на јужнословенската јазична група. Улогата на Ватрослав Јагиќ во одбраната на македонскиот национален и етнојазичен идентитет била првенствено научна: дејствувајќи како силен штит против асимилаторските пропаганди на соседните балкански држави во XIX век. Во време кога македонскиот народ немал своја држава, ниту политичка моќ, Јагиќ го користел својот авторитет како водечки светски славист, за да ја докаже научната вистина за Македонија. И денес, 103 години по својата смрт, Јагиќ продолжува жестоко да ги негира сите негирања на македонскиот народ, идентитет и јазик, во прв ред „епохалните вистини“, кои ги пласираат Бугарската академија на науки и грчките „научници“ за „непостоењето“ на македонскиот јазик и на Македонците како народ.

Ѓорѓи Абаџиев, писателот на „светлосната згорнина“ на македонскиот народ: Секој треба да си го плати долгот кон татковината!

„Навлегуваше во неговиот ум јаснина како да излегол од хаосен мрак на светлосна згорнина… Другарите, кои загинаа, го исполнија својот долг. Треба и ние да го исполниме нашиот долг… Да се свртиме кон себеси, кон нашата положба… Вистинската смисла на човечкото живеење е во непрекинливата акција, во волјата на човекот да дејствува.“ – напиша големиот македонски писател Ѓорѓи Абаџиев во својот бележит историско-психолошки роман „Пустина“ за времето непосредно пред Илинденското востание, пролетта 1903, и за солунските атентатори — гемиџиите. Абаџиев ја вградува во него пораката дека секој на свој начин треба да си го плати долгот кон својата татковина. Вчера, на 2 август се навршија 63 години од неговата смрт. Овој знаменит македонски книжевен деец како да зрачи и денес со пораките од „Пустина“ дека македонскиот народ треба токму денес да се извиши кон „светлосна згорнина“ од „хаосниот мрак“ во кој го туркаат, оти треба „да се сврти кон себе и кон положбата, во која се наоѓа“, барајќи ја „смислата на своето постоење во непрекинливата акција, во својата волја да дејствува“.

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top