Натаму весникот истакнува: Драганов е роден на денешен ден, на 13 февруари во 1857 година во семејство на бугарски колонисти во градот Комрат, тогаш во Руската империја, а денес во Молдавија. Бидејќи бил Бугарин по националност, бугарската црква (Егзархијата), го повикува Драганов да работи како професор во Солунската машка гимназија, заради ширење бугарска пропаганда меѓу учениците-Македонци, кои учеле во Солун. Неговата задача била да ја продолжи бугаризацијата на македонското население. Драганов работи во Солун од 1885 до 1887 година. Кога дошол во Солун бил приврзаник на бугарскиот став за Македонците, односно пораснал со лажната бугарска историја, со која бил школуван, дека Македонците се Бугари. Но, за време на предавањата Драганов почнал да го истражува македонскиот идентитет и барал од своите ученици – Македонци, да му носат и да му запишуваат песни, раскази, преданија од сите делови на етничка Македонија. Покрај тоа, и самиот собирал етнографски материјали од разни краишта на Македонија. Составил обемен зборник на фолклорни материјали, кој му овозможил да ги проучува, како што истакнал, „особеностите на македонските говори во споредба со бугарските говори“.
После двегодишните обемни етнографски и лингвистички истражувања во Македонија, Драганов ќе изгради сопствен став за етничкото потекло и културниот идентитет на Македонците. Врз основа на обемниот изворен јазичен и етнографски материјал Драганов заклучува дека Македонија е посебна етнографска целина на Балканот и оти македонските говори (дијалекти) се дел од посебен македонски јазик, а Македонците се посебен балкански народ. Поради ваквите негови ставови, кои биле во директен судир со бугарската пропаганда, Бугарите веднаш го враќаат Драганов дома. Потоа преку бројни написи и предавања тој ќе ги постави темелите на македонистиката во Русија. Своите согледувања за етнојазичната посебност ги изнесува и во книгата со наслов „Македония и македонците. I: Македонски славянски сборник / Петър Драганов“, објавена во Санкт Петербург, во Русија, во 1894 година.
Одговорот од Драганов на „очајните свињари“ дека „не бугарофилствувал“ и оти го „продал бугарското дело“
Како доследен македонолог и основоположник на македонистиката во Русија, афирматор на македонската национална свест, на македонскиот јазик и литература, на македонскиот фолклор и етнографија и на македонската историја и култура на крајот од 19 и почетокот на 20 век, Драганов им упатил жестока порака-одговор на сите, како што ги нарекол, „свињари“, кои жестоко го напаѓале. „Србите и особено Бугарите го презираат ова македонско наречје, а мене ме напаѓаат, затоа што не се однесувам со почит и верба кон нивните големи политички идеи и оти препорачувам некаква посебна македонска литература… Но, тие свињари не знаат дека литературата токму на македонското наречје, колку и да е мала, во секој случај е факт и не ја измислив јас. Па зарем јас го отпечатив зборникот на Миладиновци (не е важно што Хрватите во Загреб го нарекоа ‘блгарски’, со глупавото и неумесно Ѫ)? Зарем јас ги измислив јазикот и тенденциите на Пулевски, Шапкарев, А. Ресенецот, Партение Дебарски?“ – навел во своите записи Драганов.
Како одговор на нападите и дека го „продал бугарското дело“, Драганов возвратил дека „многу го сака македонското наречје“: „Некои бугарски автори со егзархиските пропагандисти во Македонија констатираа дека јас, како чист Бугарин по потекло, малку, или недоволно бугарофилствувам… некои дури и заклучија дека лошо се однесувам како Бугарин и оти сум го продал бугарското дело. Голем дел од тоа што веќе го имам отпечатено за македонското наречје… и што уште имам намера да отпечатам за тој предмет, јасно покажува дека многу го сакам тоа наречје, му пожелувам, спротивно на српските и на бугарските желби, долготрајност и литературен развој.“
Така Бугаринот Драганов ја запознал и ја засведочил во Европа и Балканот етнокултурната и јазичната посебност на македонскиот народ, Тој ја афирмирал неуморно таа македонска засебност посебно во рускиот печат, пишувајќи за македонскиот јазик, за народното творештво и за етнографијата. Историчарот Блаже Ристовски во своите истражувања нагласува: „Неговите статии предизвикаа вонредно внимание во науката и во политиката од втората половина на XIX век и го изнесоа македонскиот проблем на европско научно ниво.“ Според него, „Македонско-словенскиот зборник’ на Драганов е е прв (и единствен) труд, што го претставува македонското поетско народно творештво под македонското национално име и толкувано од македонско национално гледиште – сѐ до Рациновите ’Македонско-народноослободителни песни‘ од 1943 година“!
Петар Данилович Драганов починал на 7 февруари во 1928 година во Комрат. Блаже Ристовски, Гане Тодоровски, Манол Пандевски и други историчари, лингвисти и научници од различни профили со своите истражувања придонесоа да се сфати големината на неговата личност и значењето на неговото дело за нас, Македонците, за нашето минато, за нашата современост и нашата иднина. – се заклучува во статијата на „Нова Македонија“.