Колумни

Поклон до земја за Лина – Пишува Роберт Димитриевски

Подвигот во Вимблдон е вистинска спортска бајка, во која само избраните како Ѓорческа успеваат да се издигнат над сите објективни околности против нив

4 минути за читање

Лина Ѓорческа ги има сите можни причини на овој свет за да биде горда на себе и на својот успех. Не само што не се посрамоти против ланската финалистка на Вимблдон и шеста носителка годинава Аманда Анисимова, туку со освоените пет гема, од кои три во првиот сет, но и со покажаната класа во одделни моменти од мечот покажа потенцијал далеку над 222. место на ВТА-листата. Спасената меч-топка при 1-5 во вториот сет и освоениот гем со три врзани поени на свој сервис против двократната вицешампионка на гренслемите се показ и доказ за карактерот на македонската тениска кралица.

Дуелот со Американката со руско потекло е шлагот на тортата и за Лина, и за македонските тенис и спорт воопшто. Со избореното учество во главната конкуренција во сингл на еден од четирите најголеми тениски турнири во сезоната како прв Македонец кому тоа му пошло од рака, Ѓорческа уште отсега ја заслужи наградата за спортистка на Македонија за 2026 година.

На Вимблдон имаат оставено трага и Александар Китинов, и Калин Ивановски, обајцата стигнувајќи до третото коло – првиот во двојки во 2001 година, а вториот меѓу јуниорите во 2021 година – но со своите 31 година и 330 дена, тетовката е највозрасниот дебитант на еден гренслем по 1971 година! Благодарејќи на трите победи во квалификациите, последната над 20. носителка Лучија Бронѕети од Италија, пред две години 46. женски рекет во светот, препуштајќи ѝ само три гема!

Лина е највисоко рангираниот македонски тенисер во сингл некогаш, и во машка, и во женска конкуренција – пред девет години беше 170. на ВТА-листата. Во кариерата има освоено 15 турнири индивидуално и уште 47 во двојки, кадешто во 2017 година се искачи на 116. место во светот.

Импресивни бројки со кои деновиве се гордее и Македонија, иако таа има само симболичен придонес што најчесто се сведува на тапкање по рамо и еуфорија, како деновиве, без поконкретна поддршка за спортистката што ја стави на тениската мапа и поради која многумина во светот првпат дознаа за македонската држава. Сè што има постигнато во супер скапиот спорт, кој некои го нарекуваат аристократски зошто само богати можат да си ги дозволат патните трошоци, сместувањето, опремата, а такви се по педесетина најдобри светски тенисер(к)и, е прво лично нејзина заслуга, а потоа и на тренерот Димитар Лабудовиќ и на нејзиниот татко Владимир Ѓорчески.

Судбината сакаше одбојкарската легенда на Македонија, цели 18 години нејзин личен возач од Тетово до Скопје на тренинг, главен финансиер и најголем поддржувач каков што само родителот може да биде, да не го дочека врвот на кариерата на ќерка си. Но, некаде од небото и популарниот Ципа, со 48 настапи за СФРЈ и прв капитен на македонската репрезентација, чиј дрес го носеше пет години, некогашен одбојкар на Барселона и на Арис покрај на Работнички, Вардар и Југохром, бездруго се радува за подвигот на своето чедо.

Има и зошто. Лина им ги стопли срцата на Македонците низ целиот свет со круната на својата максимална посветеност на животната определба што ги прослави и неа, и земјата од која доаѓа. Вистинска спортска бајка, во која само избраните како Ѓорческа, со срце како планина и со верба во сопствените капацитети, успеваат да се издигнат над сите објективни околности против нив. Од неа можат многу да научат сите што ги прават првите чекори во белиот спорт, но и сите што се соочуваат со слични пречки во животот воопшто.

Во време кога врвните спортисти се создаваат буквално во лабораторија, со сета можна придружна логистика, блесокот на новата спортска хероина на Македонија изгледа и романтично, и мотивирачки, но и отрезнувачки. Каде ли ќе ѝ беше крајот ако навреме ја добиеше потребната поддршка е легитимно прашање што се наметнува додека (не)знајни почнуваат да се туркаат за споделување дел од нејзината слава.

Од жарот во нејзините очи додека ги чекаше сервисите на Анисимова, пак, станува јасно дека таа нема да се задоволи со историјата што ја испиша во Вимблдон. За среќа и радост на растечката армија нејзини фанови во Македонија и меѓу Македонците каде и да се.

 

 

 

 

 

 

 

 

Поврзани теми:

топ|колумна|Роберт Димитриевски|Лина Ѓорческа|Вимблдон

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Народниот херој Михајло Апостолски, генералот, кој се бореше со оружје и наука против бугарскиот окупатор и великобугарскиот шовинизам кон Македонија

„Срцевината на бугарската политика се барањето Македонија да се присоедини со Бугарија и непризнавањето на македонската нација. Таа теорија со таканаречени ‘научни методи’ денес ја разработуваат бугарските историчари. Тие се обидуваат да докажат дека Македонија е Бугарија, односно дека Македонците се Бугари. Тоа е смешно. Тоа не е историја! Како може некому му да се промени нацијата со политикантски декрет? Националното чувство не може да се промени.“ – нагласи генералот Михајло Апостолски во интервју дадено за белградскиот часопис „Дуга“ број 261 од 25 февруари 1984 година. Тоа е народниот херој, човекот што командуваше во Втората светска војна со Главниот штаб на народноослободителната војска на Македонија и првиот претседател на Македонската академија на науки и уметности. Изворните сведоштва и забелешки на Апостолски за бугарската окупација и историските манипулации на Бугарија, оставени во неговите дела, интервјуа и историски документи, се од првокласно значење за политичката и и севкупна национална историја на македонскиот народ. Денес, на 7 август 2026 година се навршуваат 39 години од неговата смрт и ова е пригода за повторно сеќавање за животот и делото на Михајло Апостолски, една од клучните личности на генерацијата, која со оружје ја извојува слободата и ја втемели државноста на македонскиот народ, а со перо и наука ја ширеше и ја бранеше македонската национална и јазична самобитност ширум Европа и светот.

Ватрослав Јагиќ, светскиот афирматор на посебноста на македонскиот народ, идентитет и јазик, наспроти сите оспорувања на неговото постоење!

На денешен ден, на 5 август 1923 година починал хрватскиот јазичар Ватрослав Јагиќ, славист со огромно значење за македонскиот јазик и македонистиката. Тој има непроценливо, пионерско значење за македонскиот народ и јазик. Како еден од најголемите светски слависти во XIX и почетокот на XX век, тој со својот научен авторитет ги извлече македонскиот јазик и македонистиката од сенката на соседните пропаганди и ги  постави на рамноправно рамниште во светската наука. Јагиќ му даде на македонскиот јазик научен легитимитет на меѓународната сцена уште пред да биде кодификуван во 1944 / 1945 година. Од непроценливо значење е широката и голема меѓународна афирмација на македонскиот јазичен идентитет, која ја вршел со своите научни активности овој хрватски и европски јазичар. Иако дејствувал во време кога македонскиот јазик немал официјален статус, Јагиќ во своите научни студии јасно го издвојувал македонскиот јазичен и дијалектен простор како посебен и специфичен во рамките на јужнословенската јазична група. Улогата на Ватрослав Јагиќ во одбраната на македонскиот национален и етнојазичен идентитет била првенствено научна: дејствувајќи како силен штит против асимилаторските пропаганди на соседните балкански држави во XIX век. Во време кога македонскиот народ немал своја држава, ниту политичка моќ, Јагиќ го користел својот авторитет како водечки светски славист, за да ја докаже научната вистина за Македонија. И денес, 103 години по својата смрт, Јагиќ продолжува жестоко да ги негира сите негирања на македонскиот народ, идентитет и јазик, во прв ред „епохалните вистини“, кои ги пласираат Бугарската академија на науки и грчките „научници“ за „непостоењето“ на македонскиот јазик и на Македонците како народ.

Ѓорѓи Абаџиев, писателот на „светлосната згорнина“ на македонскиот народ: Секој треба да си го плати долгот кон татковината!

„Навлегуваше во неговиот ум јаснина како да излегол од хаосен мрак на светлосна згорнина… Другарите, кои загинаа, го исполнија својот долг. Треба и ние да го исполниме нашиот долг… Да се свртиме кон себеси, кон нашата положба… Вистинската смисла на човечкото живеење е во непрекинливата акција, во волјата на човекот да дејствува.“ – напиша големиот македонски писател Ѓорѓи Абаџиев во својот бележит историско-психолошки роман „Пустина“ за времето непосредно пред Илинденското востание, пролетта 1903, и за солунските атентатори — гемиџиите. Абаџиев ја вградува во него пораката дека секој на свој начин треба да си го плати долгот кон својата татковина. Вчера, на 2 август се навршија 63 години од неговата смрт. Овој знаменит македонски книжевен деец како да зрачи и денес со пораките од „Пустина“ дека македонскиот народ треба токму денес да се извиши кон „светлосна згорнина“ од „хаосниот мрак“ во кој го туркаат, оти треба „да се сврти кон себе и кон положбата, во која се наоѓа“, барајќи ја „смислата на своето постоење во непрекинливата акција, во својата волја да дејствува“.

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.

Повикот на Мисирков за безгранична љубов кон Македонија и постојано работење за нејзините интереси – најсилно оружје за зачувување на македонскиот идентитет и јазик (1)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме како народ, заради нашиот опстој во сегашниве геополитички вителни и драматично разбранувани мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за опстојот и идниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top