Колумни

Поклон до земја за Лина – Пишува Роберт Димитриевски

Подвигот во Вимблдон е вистинска спортска бајка, во која само избраните како Ѓорческа успеваат да се издигнат над сите објективни околности против нив

4 минути за читање

Лина Ѓорческа ги има сите можни причини на овој свет за да биде горда на себе и на својот успех. Не само што не се посрамоти против ланската финалистка на Вимблдон и шеста носителка годинава Аманда Анисимова, туку со освоените пет гема, од кои три во првиот сет, но и со покажаната класа во одделни моменти од мечот покажа потенцијал далеку над 222. место на ВТА-листата. Спасената меч-топка при 1-5 во вториот сет и освоениот гем со три врзани поени на свој сервис против двократната вицешампионка на гренслемите се показ и доказ за карактерот на македонската тениска кралица.

Дуелот со Американката со руско потекло е шлагот на тортата и за Лина, и за македонските тенис и спорт воопшто. Со избореното учество во главната конкуренција во сингл на еден од четирите најголеми тениски турнири во сезоната како прв Македонец кому тоа му пошло од рака, Ѓорческа уште отсега ја заслужи наградата за спортистка на Македонија за 2026 година.

На Вимблдон имаат оставено трага и Александар Китинов, и Калин Ивановски, обајцата стигнувајќи до третото коло – првиот во двојки во 2001 година, а вториот меѓу јуниорите во 2021 година – но со своите 31 година и 330 дена, тетовката е највозрасниот дебитант на еден гренслем по 1971 година! Благодарејќи на трите победи во квалификациите, последната над 20. носителка Лучија Бронѕети од Италија, пред две години 46. женски рекет во светот, препуштајќи ѝ само три гема!

Лина е највисоко рангираниот македонски тенисер во сингл некогаш, и во машка, и во женска конкуренција – пред девет години беше 170. на ВТА-листата. Во кариерата има освоено 15 турнири индивидуално и уште 47 во двојки, кадешто во 2017 година се искачи на 116. место во светот.

Импресивни бројки со кои деновиве се гордее и Македонија, иако таа има само симболичен придонес што најчесто се сведува на тапкање по рамо и еуфорија, како деновиве, без поконкретна поддршка за спортистката што ја стави на тениската мапа и поради која многумина во светот првпат дознаа за македонската држава. Сè што има постигнато во супер скапиот спорт, кој некои го нарекуваат аристократски зошто само богати можат да си ги дозволат патните трошоци, сместувањето, опремата, а такви се по педесетина најдобри светски тенисер(к)и, е прво лично нејзина заслуга, а потоа и на тренерот Димитар Лабудовиќ и на нејзиниот татко Владимир Ѓорчески.

Судбината сакаше одбојкарската легенда на Македонија, цели 18 години нејзин личен возач од Тетово до Скопје на тренинг, главен финансиер и најголем поддржувач каков што само родителот може да биде, да не го дочека врвот на кариерата на ќерка си. Но, некаде од небото и популарниот Ципа, со 48 настапи за СФРЈ и прв капитен на македонската репрезентација, чиј дрес го носеше пет години, некогашен одбојкар на Барселона и на Арис покрај на Работнички, Вардар и Југохром, бездруго се радува за подвигот на своето чедо.

Има и зошто. Лина им ги стопли срцата на Македонците низ целиот свет со круната на својата максимална посветеност на животната определба што ги прослави и неа, и земјата од која доаѓа. Вистинска спортска бајка, во која само избраните како Ѓорческа, со срце како планина и со верба во сопствените капацитети, успеваат да се издигнат над сите објективни околности против нив. Од неа можат многу да научат сите што ги прават првите чекори во белиот спорт, но и сите што се соочуваат со слични пречки во животот воопшто.

Во време кога врвните спортисти се создаваат буквално во лабораторија, со сета можна придружна логистика, блесокот на новата спортска хероина на Македонија изгледа и романтично, и мотивирачки, но и отрезнувачки. Каде ли ќе ѝ беше крајот ако навреме ја добиеше потребната поддршка е легитимно прашање што се наметнува додека (не)знајни почнуваат да се туркаат за споделување дел од нејзината слава.

Од жарот во нејзините очи додека ги чекаше сервисите на Анисимова, пак, станува јасно дека таа нема да се задоволи со историјата што ја испиша во Вимблдон. За среќа и радост на растечката армија нејзини фанови во Македонија и меѓу Македонците каде и да се.

 

 

 

 

 

 

 

 

Поврзани теми:

топ|колумна|Роберт Димитриевски|Лина Ѓорческа|Вимблдон

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Пренесувањето на моштите на Гоце Делчев и наводните на Самуил – огледало на бугарската политика кон Македонија, од добрососедство до историски ревизионизам!

Државната и политичката свест на Бугарија за 80 години се развиваше во негативна насока: од држава, која во 1946 година официјално ја признаваше македонската национална самобитност, идентитет, држава, јазик и историја, до држава-членка на ЕУ, која денес во 2026 година практикува историски ревизионизам кон Македонија, стремежи да ја „прекрои“ нејзината автентична национална историја. Но и стремежи за бугаризирање на македонскиот идентитет и јазик. Официјална Софија денес прибегнува кон вета и блокади на македонската евроинтеграција во обид да ги оствари своите асимилаторски цели и стремежи. Двата столба на македонскиот идентитет и државност се под опсада: Цар Самоил, како македонски државотворен столб на средновековието, и Гоце Делчев, како столб на современата државност и идентитет на македонскиот народ. Toa сe двете клучни точки, кои Софија упорно се обидува да ги бугаризира. Стратегијата не е насочена само кон одделни историски периоди, туку кон целосно растурање и поништување на континуитетот на македонскиот идентитет и државотворните стремежи и традиции на македонскиот народ од минатите векови до денес.

Бугарите „јуришаат“ на „Самуил, владетелот на бугарската држава“, но за врвни светски научници тој е „македонски цар“ на „македонска држава“! (3)

Продолжуваат и денес, на 7 октомври 2026 посети и поклонувања на Бугари пред саркофагот со „посмртните останки на нивниот највелики бугарски владетел Самуил “ во Софија. Продолжува со тоа и и градењето на националниот идентитет, средновековната бугарска државност и на историјата на Бугарите на сметка на македонскиот идентитет и историја, на македонската државност, чиј еден од темелните столбови е и Самуил. Тој е споменат нималку случајно и во државотворниот „Манифест од Првото заседание на АСНОМ до македонскиот народ“ од 2 август 1944 година.

Бугарија го „киднапира“ македонскиот цар Самоил, за да ги пополни „дупките“ во идентитетот на Бугарите и на својата средновековна државност!

Пропагандниот циркус на 3 октомври 2026 година кога македонската, европската и светската јавност гледаа во Софија масовни сцени со пренесувањето на „посмртните останки на бугарскиот цар Самоил во саканата татковина Бугарија“, на 6 октомври веќе задобива нови димензии: денешното поклонение пред наводните посмртни останки на средновековниот владетел претставува забрзување и кревање на највисоко рамниште на градењето на националниот идентитет и на историјата на Бугарите. Ова е длабоко и добро осмислена операција на идентитетски, историски и национален инженеринг, заснован врз масовно присвојување на идентитетски елементи на македонскиот народ и автентичната македонска историја. Градење преку крадење – од македонскиот за бугарскиот идентитет!

Остри реакции во Бугарија и Грција околу „спектаклот“ „Враќањето на бугарскиот цар Самуил во татковината“ (2)

Пропагандниот циркус „Враќањето на посмртните останки на бугарскиот цар Самуил во татковината Бугарија“, кој без никакво сомневање има за цел да го поттикне создавањето на „заедничката историја на Македонија со Бугарија“, односно бугаризирањето на автентичната македонска национална историја, наидува на негативни и критички реакции токму во Бугарија и Грција – двете држави, кои го приредуваат овој „спектакл“ и „лошососедско“ политичко поигрување со сѐ уште научно непотврдените мошти – дали и навистина му припаѓаат на инаку македонскиот цар Самуил.

Пропагандниот циркус „Враќање на моштите на бугарскиот цар Самуил“ на Радев, Каракачанов, Јотова – пренасочување на вниманието на јавноста (1)

На 23 дена до одржувањето на изборите за нов претседател на Бугарија бугарските политичари, предводени од сѐ помалку популарниот премиер Румен Радев, организираат пропаганден циркус „Враќање на коските на бугарскиот владетел Самоил во татковината“. Во бугарската јавност и меѓу тамошни експерти ова наидува на тешка иронија, остри критики и коментари дека е „уште една бугарска трагикомедија“, „операција заради одвлекување на вниманието на гневната јавност и населението од економските неуспеси на владата и Радев лично“, но и како „предизборна пропаганда“ и „претстава за јавноста“ во екот на предизборната кампања спроти изборите за нов шеф на бугарската држава, закажани за 25 октомври 2026 година. Во бугарската јавност и на тамошните општествени мрежи веќе кружат негативни и зајадливи коментари во стилот „бугарскиот народ гладува и нема пари за леб и да плаќа сметки, а власта прави циркуси со коски“, „народот сака да купи месо без коски, а тие нам ни нудат коски, кои се за во музеј“ и „покрај коските, кога ќе му го земете и духот на Самоил, кога ќе го донесете и него во Бугарија“?!

Заветот на Анте Поповски до Македонците да ги зачуваат Македонија и македонскиoт јазик и неговите пораки до Европа

„Јазикот на еден народ е негов златен штит, негова татковина и најголема духовна вредност. Пеев уверен дека она што го пеам на ниеден друг јазик не може да се испее освен на јазикот на големата судбина на Македонците. Тие, чија адреса е запишана во Библијата, кријат некоја тајна за иднината на светот: зашто тие се сеќавање на свеста, на вековите кои одминале. Оган – кој не згаснува.“ – има напишано за македонскиот јазик и народ великиот поет на македонската кауза Анте Поповски. Тој почина на денешен ден, на 1 октомври 2003 година. Оваа 23-та годишнина од неговата смрт е соодветен повод за ново навраќање кон творештвото на овој волшебник на македонската поетска реч и кон неговите вонвременски пораки, кои еднакво силно одекнуваат и денес

Мисирков: Македонците да имаат македонско гледиште, одделувајќи ги своите интереси од интересите на Бугарија – „лошиот демон за Македонија“!

„Бугарската надворешна политика е главниот извор на сите наши несреќи. Затоа не може и да се зборува за некакви арнотии од Бугарија за Македонија. … Македонци! Време е да се убедиме оти лошиот демон за Македонија не е никој друг освен Бугарија. Ете зошто треба час поскоро да си ги одделиме нашите интереси од бугарските..“ – нагласува авторот на „За македонцките работи“ Крсте Мисирков во својот реферат со наслов „Имат ли се нужда од македонцки национални научно-литературни другарства?“, кој го изнесува на денешен ден, на 28 септември 1903 година во Македонското научно-литературно другарство „Св. Климент“ во Санкт Петербург (тогаш Петроград). Тогаш идеологот на македонизмот Крсте Мисирков најдиректно ја формулирал идејата дека македонското прашање мора да има сопствен македонски глас. Истапувајќи на денешен ден пред 123 години како национален мислител од највисок ранг тој се залага Македонија да не биде предмет на туѓи политики, а Македонците сами да ја одредуваат сопствената национална и политичка позиција на Балканот – вонвременски завет и предупредување од исклучително значење во ова „евроинтеграциско време-невреме“ за македонскиот народ.

За Лант е „глупаво прогласувањето на македонскиот како бугарски јазик“ – дали Костадинов го стори тоа како кандидат за претседател на Бугарија?!

„Бугарските научници, кои тврдат дека концептот на македонскиот јазик бил непознат пред Втората светска војна, или кои продолжуваат да тврдат дека македонскиот јазик не постои, изгледаат не само нечесно, туку и смешно и глупаво! Грчките  научници, кои изнесуваат слични тврдења, покажуваат арогантно незнаење за своите словенски соседи!“ – има констатирано авторот на „Граматиката на македонскиот книжевен јазик“ американскиот славист Хорас Лант во научна статија во 1984 година реагирајќи на постојаните негирање на постоењето и самобитноста на македонскиот јазик. Лант е роден на 12 септември 1918, а починал на 11 август 2010 година. Навршувањето на 108-та годишнина од раѓањето на овој светски признат лингвист е повод да се осврнеме од гледна точка на неговите македонистички истражувања на политичкиот театар, кој го приреди во бугарскиот парламент Костадин Костадинов, лидерот на бугарската ултрадесничарска и националистичка партија „Преродба“. Како пратеник Костадинов поднесе иницијатива македонскиот јазик да биде прогласен и да биде третиран како бугарски јазик. Кажаното од Лант важи денес во целосна мера и за Костадинов: нечесна е и смешна и глупава оваа негова иницијатива за јазикот, кој сиот научен свет го познава и го признава како македонски јазик – идентитетски столб на македонскиот народ.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top