Колумни

Професорката да ви каже: Зошто Македонија ги поддржа САД за Венецуела

Ние сме си уште во филмот на демек “неврзаните”, на митот за моќната ЈУ која сите ги вртела на мал прст

Коментари и реторички прашања: Е зошто сме се “истрчале” да ја поддржиме САД за Венецуела, уште повеќе, оти други држави вака-така, ич муабет за Кина и Русија? Кој е нашиот интерес во тоа? Нели се така загрозени други “послаби држави”? Ма, еве, следно, ќе го “присвојат” и Гренланд.

 

За тоа и за неколку други работи, мои контракоментари :

 

Може да и се случи само на земја чиј грозен режим е спонзор на нарко-картели, кои се цели крими-војски, многу повеќе од мафии, мислам дека се нема престава. Тие роварат по САД и внесуваат дрога од која потоа умираат стотици илјадници амер.граѓани годишно, па вршат шверц и со луѓе за нелегална имиграција, сосе и како мулиња за дрога, за проституција, сосе и детска/педофилска и сл.

 

Друг бизнис им е и нелегално внесување оружје за крими активности во САД. Јасно, и ова со низа разорни последици по земјата, тероризираат по гранични градови и населби, а сеʼ повеќе по цели делови од градови и население повнатре во САД, пукаат, убиваат, сечат прсти и други делови од тело, ма глави и трудни женски стомаци, ако не се соработува со нив или ако се соработува со власта, пресметки со и меѓу дилери, што сеʼ не.

 

И како да е тоа малку, режимот дозволува тренинг-кампови за терор-организации спонзорирани од држави чија официјална политика е “Маг бар Америка” ( “Смрт на Америка”) – Иран, значи, тренинг-кампови на спозорушите на Иран, првенствено, Хезболах, но и Хамас, а дел од тие потоа се обидуваат да влезат во САД со истите шверц врски и да градат терор-мрежа, да вршат терористички напади и да креираат низа други безбедносно смртоносни закани (организирање други такви ќелии, индоктринација, регрутација).

Еве, најавија судење, сеʼ ќе им извадат.

 

Оти се “послаба земја” ок е сето тоа да прави? Оти тоа го прави врз “посилна земја”, па уште на САД , а не врз Кина, Русија, па досега мераци и сеири, а сите знаат, а некои и буцкаат и помагаат? Не треба многу да нагаѓаме што они би направиле, далеку повеќе од едно вакво ин-аут, а и има слични примери за како Русија и Кина се справуваат.

 

А очекувано е Русија и Кина вака да глумат “загрижени”, режимот на Венецуела им е пајташ за ослабување на САД, за роварење по западна хемисфера, за пристап и контрола на нафтените ресурси и понудата/побарувачката/цените. Секако не за доброто на еврозападното граѓанство, каде, за дезориентираните, и ние припаѓаме.

 

По памет на некои од овие други геополитички актери, зошто, на пример, Венецуела да произведува повеќе (тоа “социјалистичкиот режим” им ги има урнисано капацитетите по национализацијата) и тоа да биде мотор за благосостојбата на економиите на сета западна хемисфера, но и пошироко, кога можат тие да бидат позависни од руски и арапски извори, вклучително и Европа, со сеʼ што тоа подразбира ( иако, Русија, кај и да е, ќе мора да се прибере кон геополитичкиот запад), а и зошто Кина да не може да се понуди “да помогне” и да си се инсталира? Си знаат они убаво што е добро за нив, работата е дали ние си знаеме за нас?

 

Уште повеќе, затоа што не нашле , па зашле, како вели нашата народна мудрост. Ние сите по Европа сме си налегнати на тоа дека сите други по светот, па уште (наводно) “послаби”, се добри актери, кои го берат и нашето гајле и добро, а не само своето, а и дека многу од работите што ги земаме здраво за готово, сосе и редовните ни удопства, ма, ич не се во директна зависност од тоа што го обезбедува САД во големата слика и баш поради, метафорички кажано, заветрината на крилјата на американскиот орел.

 

Европјаните/евро елитите, за жал, ич да не се мерило за ова, они се однесуваат како “секој ден да е празник”, ма “годишен одмор од историјата”, а и експерти само да попуваат, а веќе сериозно не си ги вршат основните државни функции за заштита и благосостојба на сопственото граѓанство, што ич не оди на добро (има и во САД тоа, но, засебна приказна). Меѓу другото, затоа и победи Трамп и има сеʼ повеќе таков растечки политички ефект и за во Европа. Всушност, и Европа треба пронто да се прешалта и да почне подрастично за такви шверц- канали кои го разоруваат нашиот европски дом одвнатре, секој ден сеʼ повеќе. Соочување ќе има со таквите проблеми , прашањето е со каква драстичност и цена ќе биде, ако и натаму се става на игнор. Патемно, за тоа и ние тука треба дебело да му ја мислиме, нашата земја е канал и логистика на такви групации, дури си ги имаме такви браќа и сестри, сосе инфилтрирани и во државните структури, за ептен онака одвнатре да работат за антиевро и антизападни интереси, а во корист на други геополитички актери, некои не само конкурентски за превласт во светски размери, туку за наше цивилизациско уништување, ма за, аш, скрос да не снема.

А што прават Европјаните? Ај ќе глумиме лудило со нови Шенген-бирократии, па мигрантски центри од шупло во празно и други проекции на сеопшта слабост, небаре, животно кое крвари, а се знае како е со (тие по) “законот на џунглата” ако им сигнализираш слабост. Ама, ние си проживеавме на грбот на жртвите и кумулираното творештво на генерациите пред нас, ќе си позираме сите “мис на светот”, за сеʼ тоа другото нека му ја мислат децата, внукот, внуката…

 

И нека не се глуми лудило за нафтата, ни под точка разно не смее да се дозволи таков ресурс на западната хемисфера да биде под туѓа капа, а не на самиот Запад, па уште во услови кога си во позиција на над/моќ да браниш. Да биде поголемо полноглавството, САД си имаат домашни извори и резерви колку сакаш, ако мора сеʼ да се активира, ако дојде дотаму чеканот-наковалната, повеќе е за економијата и благосостојба на целината на геополитичкиот Запад, сосе и за Европа, за европските економии, компании, социјални држави и граѓанство.

 

И, не, не сме ние “како другите”, нашата насушна живеачка и добросостојба, ма самото постоење на државата, е во директна зависност од добрата живеачка и благосостојба на САД. Како се вели, не дај боже, ним да им се затемни и малку, нас тука каков мрак ќе не покрие. Тоа е алфа и омега на нашиот егзистенцијален интерес. Секоја друга алтернатива е само од лошо-полошо за нас, без оглед што некои сакаат да не намамат на друго, како полесен плен за нив.

И треба да сфатиме, овој меѓународно-правен поредок е инсталиран од САД и пост-ВСВ ефектуира значителен мир и просперитет, како никогаш претходно во историјата. Но, тоа не значи дека на сите во светот им е по кејф или дека се пронаоѓаат во вредностите врз кои е заснован или дека го почитуваат, тоа ние сме само во тој филм. Напротив, речиси две третини од планетата баш ги “заболе”, ма и туѓи им се, а некои би сакале да биде светот по нивни вредности и правни поредоци. Кина сигурно би построила по свое, а за т.н муслимански свет не постои друг повисок правен поредок од шеријатот, а овој “инфиделскиот” на Америте е за присуство и рушење однатре, тоа му е “слабоста”, зошто да не ја експлоатираат максимално за субверзија? Секако, по нивни математики, сеʼ додека Амери се тоа што се, ќе мора да го “трпат” еврозападот како водечки, со истовремено “вредно работење” да го срушат, што, патем, не се прави воено, најмалку така, оти , нели, воено е силен таргетираниот за жртва, туку на сите други можни начини, дел имплицирани и тука.

 

Да не заборавам, некои спомнуваат Гренланд во коментари, ма Трамп ќе го присвојувал, сето по иста матрица на мозгање. Тие што пишуваат тоа, дали знаат дека САД и сега имаат воена база таму и дека токму таа го “грее” Гренланд за Данците и за народот таму? Зошто не се сфаќа од прва дека Данска, како мала земја и далеку од таму, не го може тоа? Данците сами тоа го сфаќаат, затоа и амер.база таму. Тоа го сфаќаат и во Исланд (немаат свои вооружени сили, туку амер база во Кефлавик, членство во НАТО, ај да ве видам сега), да не ги редам сите други по свет, неспоредливо во подобра позиција од нас, сеʼ даваат Амери да им бидат сместени, сосе и со воена база, ма богати држави, а држави-протекторати.

Ама ние сме си уште во филмот на демек “неврзаните”, ма митот за моќната ЈУ која сите ги вртела на мал прст и по инерција не можеме да намалиме на умислени суверенистички его -себепроекции, далеку од што ни е силата, која, патемно, треба да ја чуваме за таму и тоа што се брои, сосе и инфлаторно со прикачување за единствените кои докажано и во континуитет не бројат за живи низ цела нивна и наша историја и кои, за наша среќна ѕвезда, имаат суверен мускул без конкуренција на планетата.

Налет што и тоа тогашното-ЈУ неразбрано како треба во таквиот историски контекст. Индија (Нехру) и Египет ( Насер), а и сите тогашни “неврзани” пајташи, ич не си биле “врзани” со други, комонвелти, протекторати, за свој интерес и безбедност, секако, за чии други? Ма на некои дури и сега им е топ да си бидат само со статус на територии (државноста подразбира и многу обврски), па кондоминиуми на држави, итн. Да не ни го бере гајлето некој друг по светот, како меѓународно право ( а сега секој “знае” тоа и “што пишувало во него”, ма и што надлежности имал Совет за безбедност врз државите, ма умислено за рамно на “држава над државите”, па уште и без абер кои сеʼ држави може да станат членки во него и кој-колку импут има во ООН -системот за да го биде воопшто, оф леле, каде со таков елементарен босотилок за преживување во светот) или како европско право, па уште за прашања на постоење на држави, нивен суверенитет, мир, безбедност, па сеʼ другото по ред? Ни од свое искуство ич не учиме.

 

Нејсе, “Трамп ќе го присвојувал Гренланд”, ама онака случајно игнор на контекстот на корзо на руски и кинески воени подморници и бродови. Што бараат таму? Оти се менува техниката и технологијата, а и климата, па му согледуваат потенцијал? И по памет на некои, Гренланд , исто во западна хемисфера, да се остави да биде за нечиј туѓ плен? Така нека си мислат тие што се граѓани на Кина и други, тие што се евро, белким треба за себе прво? Или, премногу индоктринирани за обратното, прво за “цел свет” и “другите”, па после за нас? Што убаво од нас, а другите така исто тераат? Ако следите, ни се фура дури и дека треба сите други да ги плачеме, дури и тие што апла зло ни мислат и планираат, само не себеси и своите. Ако лошо или трагедија неʼ задеси нас по Европа и Запад, одма имаш прозивки и мерења, кој колку сме жалеле, а најмалку сме требале за по наш двор да жалиме, па миц по миц, тоа да си го прифаќаме како нормално, со ќутенка, без отпор и заштита, ма и на игнор, сосе и за најдушмански напади и од најнепријателски актери, дома ни упаднати, а некои дури и туку-така пуштени да влезат.

 

Хипотетички, ако бидат нападнати, во најширока смисла, од кого Гренланд и Данска ќе бараат помош?

Да не беа САД таму, кој ќе се инсталира таму? За ресурси, навигации за авио и поморски сообраќај, метеорологија, итн. ? Ама, некои изгледа си мислат, сеʼ тоа самовилите, ние само отвори апликација на телефон, влези во самопослуга од пиле млеко и икс други работи за кои друг свет е подготвен да те “заколе” (сосе и без наводници!) за да ти го земе, да му се може. Ма, колку покомотно, толку помрзлива памет, поарогантно во наивноста на (демек) “посилниот” и “привилигираниот”, психички на ретардација на детска психологија за како е по светот.

 

Кумулативно, ептен змозгано, ма ок е тоа што режимот на Венецуела и други го повредуваат суверенитетот на САД, на Европа, ама, скраја, ако они реагираат и превземат нешто контра тоа, самоодбрана , самопомош , реторзија, итн. Е, ај погодете, што го движи тој порив, па какви мотиви, агенди, политики и идеологии? Уште поважно, што вам ви намерачуваат во сето тоа и кои ќе бидат последиците по вас од сето тоа, од државност и државно-правни режими под кои сакаат да ве врамат, под какви идеолошки и (гео)политички матрици, па сеʼ другото натаму? Не е и дека многу го кријат тоа, напротив, се кажува како целна агенда, само да “падне” тоа “сатаната Америка”, вие тука ќе им бидете прошетка низ парк.

 

Конечно, уште нешто за фамата со ресурсите што се шири. Не е само да ги имаш. Треба да знаеш дека ги имаш, еее, колку знаење, техника и технологија само за тоа треба. Сега нешто, нели, “сите знаат” какви резерви нафта имала Венецуела . Е како знаат, од кој сето тоа, како и од кого се дошло до тоа фамозно знаење? Па откога ќе узнаеш и лоцираш, ти треба уште бајаги друго знаење, техника, технологија и ресурси за сето тоа да почне да има било каква употребна вредност. Се има ли појма што сеʼ тоа подразбира, што сеʼ ти треба?

Може некој треба да седне и да проучи и како Венецуела со толку ресурси има толку сиромашен народ и најголем удел во светската популација на бегалци, чинам, 9 милиони, ефективно, третина од граѓанството? Што им се случило и на тие капацитети што некој друг им ги изградил, откога ги превзел режимот? На толку “пливање во нафта”, како тоа режимот се доведува во ситуација да стане нарко- држава, да шверцува нелегална имиграција во сите форми, сосе и најкрими, и да си дава златна земја на вересија кај режими, ни помалку ни повеќе, како на тој на Иран, како и на терор-групи како Хезболах (всушност, терор-армија, покапацитетна од многу евро армии, а и цела политичка структура) и Хамас?

 

Фејсбук статус на професорката Каролина Ристова Астеруд

Најнови вести од: Колумни

Кристина Крамер, врвниот светски амбасадор на македонскиот идентитет и јазична самобитност: Македонскиот јазик има своја историја и корени!

Проф. д-р Кристина Крамер, врвна македонистка од Канада, е добитник на годинашната најголема награда за македонистика „Воздејства“ како највисоко признание за нејзиниот извонреден и долгогодишен придонес во афирмацијата, изучувањето и претставувањето на македонскиот јазик, литература и култура во светот. Ова престижно признание, кое традиционално го доделува Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ (УКИМ), на 20 август 2026 година ѝ го врачи на Крамер ректорката Биљана Ангелова на свеченото отворање на 59-тата Летна школа на Меѓународниот семинар за македонски јазик, литература и култура во Охрид. Наградата „Воздејства“ симболично го заокружува нејзиниот статус како еден од најважните современи странски македонисти. Македонските и македонистичките воздејства на Кристина Крамер траат веќе 40 години без прекин и продолжуваат со безмалку ист интензитет. Крамер е неуморен амбасадор на македонската книжевност, преведувајќи капитални дела од автори како Лидија Димковска, Гоце Смилевски, Луан Старова. За преводот на поезијата на Ацо Шопов ја освои и меѓународната награда „Драги“ во 2025 година. Канадската македонистка е и вистински светски амбасадор на македонскиот народ и неговиот македонски идентитет, на македонскиот јазик.

Лазо Ангеловски, ѕверски усмртен од грчката војска на 19.8.1948: Народ не се уништува со еден одземен живот, туку закрепнува со духот на маченикот!

„Не, јас не сум Евангелидис Лазарос, туку Ангеловски Лазо. Ние не сме Грци, туку Македонци. Јас верувам во мојот народ… Me убедувате дека не постои таков народ, но, ете, погледнете од Лерин кон север… Тие таму живеат и се радуваат на својата извојувана слобода!“ – со овие зборови му одговорил Лазо Ангеловски, револуционерот и деец за слободата на Македонците во Егејска Македонија, на началникот на затворот во Лерин во август 1948 година. Иследникот барал од претепаниот Лазо, уште незалекуван од добиените рани, да се откаже од своите револуционерни и македонски идеали. Му нудел дека ќе се спаси така. Лазо остро му се спротивставил: „Народ не умира, ниту се уништува со еден одземен живот, туку тој народ од духот на маченикот сѐ повеќе закрепнува!“ Лазо Ангеловски станува легенда на маченик мeѓy месното население во егејскиот дел на Македонија и идеал за храброст на идните македонски поколенија, запишал историчарот Христо Ивановски во својот научен труд за Ангеловски. Денес навршуваат 78 години од херојската смрт на овој велик Македонец, ѕверски усмртен од грчките монархофашисти на 19 август 1948 година.

Лант, водечкиот светски македонист и автор на македонската граматика од 1952, ја „бетонира“ вистината за самобитноста на македонскиот јазик и народ!

Уште пред седум децении американскиот македонист Хорас Лант целосно ги поби сите негаторски тези дека некој го „измислил македонскиот јазик во 1944/1945 година“ по своја „милост“, како што „трубат“ Бугарите денес низ Европа. Во текот на својот научен престој во Македонија и врз основа на систематската анализа на фонологијата, морфологијата и синтаксата на македонскиот јазик Лант потоа ја пишува својата знаменита „Граматика на македонскиот книжевен јазик („A Grammar of the Macedonian Literary Language“), која е објавена во Скопје во 1952 година. Ова дело претставува прва целосна научна граматика на современиот македонски литературен јазик, напишана според западни лингвистички стандарди и наменета за меѓународната научна јавност. Оваа граматика го разгоре гневот на бугарските националисти, кои го сметаа македонскиот јазик како „западен дијалект на бугарскиот јазик“. Лант почина на 11 август 2010 година. Денешното навршување на 16-тата годишнина од неговата смрт е соодветна пригода за должно осврнување кон неговото македонистичко дело, кое е од исклучително значење за македонскиот народ.

Народниот херој Михајло Апостолски, генералот, кој се бореше со оружје и наука против бугарскиот окупатор и великобугарскиот шовинизам кон Македонија

„Срцевината на бугарската политика се барањето Македонија да се присоедини со Бугарија и непризнавањето на македонската нација. Таа теорија со таканаречени ‘научни методи’ денес ја разработуваат бугарските историчари. Тие се обидуваат да докажат дека Македонија е Бугарија, односно дека Македонците се Бугари. Тоа е смешно. Тоа не е историја! Како може некому му да се промени нацијата со политикантски декрет? Националното чувство не може да се промени.“ – нагласи генералот Михајло Апостолски во интервју дадено за белградскиот часопис „Дуга“ број 261 од 25 февруари 1984 година. Тоа е народниот херој, човекот што командуваше во Втората светска војна со Главниот штаб на народноослободителната војска на Македонија и првиот претседател на Македонската академија на науки и уметности. Изворните сведоштва и забелешки на Апостолски за бугарската окупација и историските манипулации на Бугарија, оставени во неговите дела, интервјуа и историски документи, се од првокласно значење за политичката и и севкупна национална историја на македонскиот народ. Денес, на 7 август 2026 година се навршуваат 39 години од неговата смрт и ова е пригода за повторно сеќавање за животот и делото на Михајло Апостолски, една од клучните личности на генерацијата, која со оружје ја извојува слободата и ја втемели државноста на македонскиот народ, а со перо и наука ја ширеше и ја бранеше македонската национална и јазична самобитност ширум Европа и светот.

Ватрослав Јагиќ, светскиот афирматор на посебноста на македонскиот народ, идентитет и јазик, наспроти сите оспорувања на неговото постоење!

На денешен ден, на 5 август 1923 година починал хрватскиот јазичар Ватрослав Јагиќ, славист со огромно значење за македонскиот јазик и македонистиката. Тој има непроценливо, пионерско значење за македонскиот народ и јазик. Како еден од најголемите светски слависти во XIX и почетокот на XX век, тој со својот научен авторитет ги извлече македонскиот јазик и македонистиката од сенката на соседните пропаганди и ги  постави на рамноправно рамниште во светската наука. Јагиќ му даде на македонскиот јазик научен легитимитет на меѓународната сцена уште пред да биде кодификуван во 1944 / 1945 година. Од непроценливо значење е широката и голема меѓународна афирмација на македонскиот јазичен идентитет, која ја вршел со своите научни активности овој хрватски и европски јазичар. Иако дејствувал во време кога македонскиот јазик немал официјален статус, Јагиќ во своите научни студии јасно го издвојувал македонскиот јазичен и дијалектен простор како посебен и специфичен во рамките на јужнословенската јазична група. Улогата на Ватрослав Јагиќ во одбраната на македонскиот национален и етнојазичен идентитет била првенствено научна: дејствувајќи како силен штит против асимилаторските пропаганди на соседните балкански држави во XIX век. Во време кога македонскиот народ немал своја држава, ниту политичка моќ, Јагиќ го користел својот авторитет како водечки светски славист, за да ја докаже научната вистина за Македонија. И денес, 103 години по својата смрт, Јагиќ продолжува жестоко да ги негира сите негирања на македонскиот народ, идентитет и јазик, во прв ред „епохалните вистини“, кои ги пласираат Бугарската академија на науки и грчките „научници“ за „непостоењето“ на македонскиот јазик и на Македонците како народ.

Ѓорѓи Абаџиев, писателот на „светлосната згорнина“ на македонскиот народ: Секој треба да си го плати долгот кон татковината!

„Навлегуваше во неговиот ум јаснина како да излегол од хаосен мрак на светлосна згорнина… Другарите, кои загинаа, го исполнија својот долг. Треба и ние да го исполниме нашиот долг… Да се свртиме кон себеси, кон нашата положба… Вистинската смисла на човечкото живеење е во непрекинливата акција, во волјата на човекот да дејствува.“ – напиша големиот македонски писател Ѓорѓи Абаџиев во својот бележит историско-психолошки роман „Пустина“ за времето непосредно пред Илинденското востание, пролетта 1903, и за солунските атентатори — гемиџиите. Абаџиев ја вградува во него пораката дека секој на свој начин треба да си го плати долгот кон својата татковина. Вчера, на 2 август се навршија 63 години од неговата смрт. Овој знаменит македонски книжевен деец како да зрачи и денес со пораките од „Пустина“ дека македонскиот народ треба токму денес да се извиши кон „светлосна згорнина“ од „хаосниот мрак“ во кој го туркаат, оти треба „да се сврти кон себе и кон положбата, во која се наоѓа“, барајќи ја „смислата на своето постоење во непрекинливата акција, во својата волја да дејствува“.

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

To top