Колумни

Тешко на ВМРО-ДПМНЕ – Пишува Роберт Димитриевски

Огромната победа носи и огромни очекувања за разултати во најкус можен рок, без изговори и оправдувања

3 минути за читање

Нека му ја мисли сега ВМРО-ДПМНЕ. Да, да, апсолутниот победник на локалните избори. Не најголемите губитници СДСМ и ДУИ. Од нив во моментов никој ништо не очекува, освен оставки на лидерите Венко Филипче и Али Ахмети и коренити внатрепартиски реформи.

Наспроти лузерите, сите очи на јавноста сега се вперени во партијата што уверливо триумфира и во изборите за органите на локалната самоуправа. Огромната победа носи и огромни очекувања. Посебно во ситуација кога граѓаните му дадоа речиси целосна власт во државата на предводникот на коалицијата „Твоја Македонија“ по таа освоена на парламентарно и на претседателско ниво минатата година.

Од партијата на Христијан Мицкоски луѓето сега очекуваат буквално волшебно стапче за решавање во најкус рок на проблеми таложени со години. Летвичката е крената толку високо што чистењето на ѓубрето и асфалтирањето улици ќе им се види како детска шега на вмровските градоначалници. Тоа веќе никој нема да им го брои на салдото на остварувањата, ако не се зафатат и не покажат резултати во реално време и во однос на аерозагадувањето, редовноста на јавниот транспорт, проширувањето на водоводната и на канализациската мрежа, притисокот на водата во зградите, изградбата на нови паркинзи, градинки, спортски објекти, културни содржини. Сè што го олеснува и подобрува квалитетот на урбаното живеење.

И не, нема да им поминат евентуалните изговори дека затекнале пустош и милионски долгови во општинските јавни претпријатија, како на пример во Скопје. Од моментот кога им ја дадоа довербата на ВМРО-ДПМНЕ и на партнерите во власта, граѓаните повеќе не ги интересира како тие ќе ја спроведат изборната програма. Напротив, педантно ќе им го пресметуваат секој чекор, секој потег или, не дај Боже, неактивност, расипништво, игнорирање на нивните укажувања.

Сето ова и многу повеќе ќе мора да се испорача во Кичево. Симболот на обединувањето на Македонците, Албанците, Турците, Ромите, Србите и другите против наративот за некаков си воен плен и за супремација на еден етнос заслужува да биде претворен во најпривлечното место за живеење во Македонија. Како одговор на сите што мислат дека можат вечно да владеат со примитивен национализам, со криминал, со неморал и со злоупотреба на дијаспората. Истата таа што токму поради ваквите ликови фатила џенем по белиот свет.

Тешко на владејачката партија ако не испорача резултати колку што е можно побрзо и на локално ниво, зошто веќе за 2,5 години ќе ја очекува ново изборно соочување со електоратот. А тој како што знае обилно и обемно да даде доверба, како сега, уште побрзо умее да ја одземе, во што бездруго се увери и ВМРО-ДПМНЕ пред само два локални изборни циклуса, кога од 56 (с)падна на пет градоначалници во 2017 година.

„Тешкото“ не им гине, но кадрите на Мицкоски по општините добија и ретка можност со добиената безмалку плебисцитарна поддршка да покажат и да се докажат. Сега се на бришан простор, без засолништа, па и само еден погрешен чекор може да им пресуди. Оправдувањата нека си ги остават дома, нека ги засукаат ракавите и канцелариите да ги заменат со работа на терен. Жолтите гумени чизми на Коце Трајановски не само што ќе ги доближат до реизбор по четири години, туку сигурно ќе им донесат и почит од (со)граѓаните. А таа во животот со ништо не може да се купи. Мора да се заслужи.

 

 

 

Поврзани теми:

Христијан Мицкоски|избор|колумна|Роберт Димитриевски|ВМРО-ДПМНЕ|локални избори

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

(2) Петре М.Андреевски до македонскиот народ – „пирејот што не може да се уништи“: Да изградиме програма, во која Македонија ќе ни биде заедничка определба на сите нас!

Денес  не само Бугарите, туку и „цивилизираните“ Европејци од Брисел и други политички моќници од Европа  запнале по секоја цена, со ултиматуми, закани и диктати да го менуваат Уставот на Македонија, со сесрдна помош на редица нивни домашни послушници, кои се во функција на туѓи антимакедонски агенди. Делото и сите јавни истапувања на генијалниот книжевен растајнувач на македонската национална судбина Петре М.Андреевски се моќен одговор на сите тие ултиматуми, закани и диктати во името и на македонскиот народ. Денес, на 25 јуни се навршуваат 92  години од раѓањетo на овој волшебник на македонската прозна и поетска реч, едновремено и извишен национален мислител, роден во 1934 година во демирхисарското село Слоештица. Оваа годишнина е можност за навраќање кон неговото книжевно дело, кое претставува исклучителен придонес за развојот и зацврстувањето на македонскиот дух и за одбрана на македонската национална самобитност.

(1) Петре М.Андреевски: Ние, Македонците сами си ја пишуваме историјата со македонската вистина, а не други со лаги, кои нема да ни ја контролираат македонската свест!

„Браќа и сестри, бидете на штрек! Не срамете се од ништо, што е наше. Презирајте ги оние, кои ни го присвојуваат името, но и црквата, јазикот и писмото, што ги позајмиле од нас. Презирајте ги сите оние, што сакаат да ни ја предодредат нашата историска приказна, која се крепи на толку многу гробови. Знајте дека во таа приказна се заложени сите наши државотворни темели и сето свето наследство. Историјата е еден отворен процес кој постојано се допишува. Ние, Македонците, сакаме да ја пишуваме таа историја само со своето македонско писмо и само со својата македонска вистина!“ – има кажано уште во 2003 година генијалниот книжевен растајнувач на македонската национална судбина Петре М.Андреевски во својот „Македонски манифест“. Овие зборови се негово вонвременско послание, но и завештание до сите македонски поколенија да ја бранат својата автентична македонска национална историја од сите оние што ја искривуваат, што ја фалсификуваат и кои сакаат дури и да ја присвојат, како Бугарите со нивните самоизмами за наводната „заедничка историја“ на македонскиот и бугарскиот народ. Денешната 92-ра годишнина од неговото раѓањетo на Андреевски – на 25 јуни 1934 година во демирхисарското село Слоештица – е нова можност за навраќање кон неговото книжевно дело, кое претставува исклучителен придонес за развојот и зацврстувањето на македонскиот дух и за одбрана на македонската национална самобитност.

„Зборникот на Миладиновци“ – „евангелие“ на македонизмот и јазичен чувар на идентитетот на македонскиот народ веќе 165 години

Еден од најзначајните чувари и своевидни пишани споменици на македонскиот национален, јазичен и културен е делото „Зборник на браќата Миладиновци“, кое е објавено на денешен ден, на 24 јуни 1861 година. Тој ден првите примероци од зборникот ја напуштиле печатницата на во Загреб и им биле испорачани на претплатниците. Во овој Зборник на 538 страници на голем формат се објавени вкупно 660 песни, од кои 584 македонски и 76 бугарски. Покрај 584-те македонски песник, зборникот има и 14 детски игри, неколку народни обичаи од разни места во Македонија, 8 верувања, 16 преданија, извесен број лични имиња, 50 пословици и 104 гатанки. Македонските песни се поделени во групи: самовилски, други стари, црковни, јуначки, жаловни, смешни, љубовни, свадбени, лазарски, жетварски, песни за Водици, за Ѓурѓовден… Сите тие песни потекнуваат од разни краишта на Македонија (Струга, Охрид, Битола, Прилеп, Велес, Дебар, Кукуш, Костур и др.). Овој монументален зборник со своето богатство од песни и традиции е еден од основните и најважни темели на македонското народно творештво. Тој претставува капитално и епохално дело за македонскиот народ. М. Цепенков го чувал дома и го нарекувал „второ вангелие“. Кажано со речникот на Цепенков, „Зборникот на Миладиновци“ е и своевидно „евангелие на македонизмот и на македонскиот идентитет! Оттука и браќата Миладиновци се дел од основните столбови, врз кои се потпираат културното наследство и македонскиот јазик.

Нобеловецот Анатол Франс уште во 1903 кажа дека „каузата на Македонците е кауза на европската цивилизација“, која сега Софија сака да ја претвори во бугарска кауза! (3)

„Каузата на Македонците е кауза на европската цивилизација! Оставајќи еден народ да биде колен, Европа извршува морално самоубиство!“ – кажал интелектуалниот џин на Франција и нејзината морална совест, книжевникот – нобеловец Анатол Франс на величествениот митинг среде Париз (во некои извори се споменува и Женева) на17 март 1903 година. Митингот бил одржан заради поддршка и за Македонија и за земање на македонскиот народ во заштита од страдањата во тогашната Турска империја.

Членство на Република Македонија во „Вишеградската група“ на ЕУ-држави, заради одбрана на македонската вистина, идентитет, јазик и историја (2)

Европски експерти и аналитичари сугерираат дека на Македонија ѝ е потребно стапување во суверенистички сојузи и партнерства, макар и неформални да бидат во почетокот , заради одбрана на македонската вистина, идентитет, јазик и историја. Конкретно, потребно е поврзување со Вишеградската група (В 4) на држави (Полска, Чешка, Словачка, Унгарија), кои со децении го усовршуваат моделот на заштита на националните идентитетски специфики наспроти политиките на Брисел. Деновиве унгарскиот премиер Петер Маѓар им упати директен повик на државите од Западниот Балкан, кои не се сѐ уште членки на ЕУ, што значи и на Македонија, да влезат во Вишеградската група! Практично, Петер Маѓар самиот ѝ ја отвора вратата и на Македонија во „Вишеградската група“! Поврзувањето со оваа влијателна групација на земји-членки на ЕУ, ѝ нуди на Македонија значајна лоби-платформа, која има значаен потенцијал да ги брани многу посилно и многу поконкретно својата македонска вистина, својот идентитет, јазик и историја. Зашто, кој може да даде гаранции дека „бугарскиот волк нема да го изеде македонското јагне“, ако би влегол во „бачилото“ – уставот“?!

Наместо нова идентитетско-историска капитулација со „Бугари во устав“ – поврзување со суверенистичка Европа за лобирања и борба за македонската кауза и ЕУ-патот (1)

Во јуни 2026 година ширум Европа, а особено во државите на ЕУ, се засилува трендот на политички иницијативи, програми и јавни барања за заштита на националниот идентитет, суверенитетот и политичката самостојност на државите од најразличните видови на закани кон овие клучни концепти во постоењето и дејствувањето на кој било народ и држава во Европа и светот. Таквите иницијативи, програми и барања доаѓаат не само од десничарски националистички партии, туку и од влади и државници на водечки европски држави и политички лидери од други земји од „евроклубот“, како од Германија, Франција, Италија, Холандија, Австрија, Полска, Словачка, потоа од влијателни државно-политички групации на европскиот континент, како што е „Вишеградската група“ на земји. Ја посочуваме и Швајцарија со пораките, кои извираат и од нивниот најнов референдум со демографско-идентитетски белези. Политичка Европа допрва ќе влегува во период кога државите и нивните институции, нивните водечки партии и политички елити ќе бараат сѐ повеќе нови механизми за заштита на националниот и државниот идентитет и суверенитет, културата, економијата и политичката самостојност. Лобирањата и борбата за македонската кауза и националната и јазична самобитност, како и за чекорењето по патот кон ЕУ само како Македонија и македонски народ, мора и може да се остварува сѐ повеќе во рамки на суверенистичка Европа.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top