Денеска македонскиот народ ја одбележува 84-годишнината од почетокот на своето антифашистичко востание во Македонија, како симбол за борбата за создавање сопствена македонска држава, за остварување на својата самобитност и самостојност, како и за афирмација на македонските национални и јазични особености. Денеска 11 Октомври се одбележува со разни свечености и манифестации како македонски државен празник. Но тоа не е празник само на македонскиот народ, туку и на сите жители на Македонија без разлика на етничката и религиозната припадност.
По капитулацијата на Кралството Југославија во април 1941 година територијата на Вардарска Македонија беше поделена меѓу Бугарија, Италија и Германија. Колку и да се обидува денес Бугарија да ја избрише својата улога како држава-фашистички окупатор на Вардарска Македонија во Втората светска војна, историските документи и факти неумоливо го докажуваат спротивното од таквите обиди и тврдења.
Постои официјален документ – наредба од 22 април 1941 година на бугарското министерство на војната, со која му се наредува на Генералштабот на бугарската војска да започне со ОКУПАЦИЈА на Вардарска Македонија, односно, на делот, кој ѝ беше доделен во договорот со фашистичкиот водач на Германија Адолф Хитлер. Бугарската фашистичка окупација на вардарскиот дел на Македонија со себе носеше не само воен режим, туку и политика на асимилација на Македонците, забрана на македонскиот јазик и образованието на македонски јазик, затворање или интервенција во културните и верските институции. Училиштата беа бугаризирани, а илјадници луѓе беа прогонувани.
На 11 октомври 1941 година се случува клучен историски настан, кој е синоним за отпорот на македонскиот народ: тој ден беше нападната бугарската полициска станица во Прилеп, како и затворот, во кој се наоѓале повеќемина политички затвореници и македонски дејци. Нападот врз Прилеп бил извршен од прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“. Пред почетокот на оружената акција на зборното место во месноста „Црвени Стени“ cе собрале 36 борци. Партизаните биле распоредени во борбени групи за напад на Прилеп на 11 октомври 1941 година во 22 часот. Но конечниот распоред бил направен од Борка Талески и Трајко Бошкоски-Тарцанот пред тргнувањето за напад.
Бескомпромисната борба на партизаните од првиот Прилепски партизански одред и акциите, што ги изведоа со нападот на бугарската полициска станица и затворот, како и со прекинот на електричните и телефонски жици, го трасираше борбениот пат кон слободата. Веќе следниот ден, на 12 октомври 1941 година, започнаа оружените акции и во Кумановско. Во месноста „Менкова колиба“ беше формиран Карадачкиот партизански одред, кој заедно со Кумановскиот партизански одред, формиран во месноста „Студена вода“ ги засили воените дејства до 17 октомври 1941 година.
Со првите истрели, што беа испукани од припадниците на прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“ ноќта на 11 октомври 1941 година, при нападот на бугарската полициска станица и затворот, започна востанието на македонскиот народ против германската, италијанската и бугарската фашистичка окупација. На тој историски датум македонскиот народ им се приклучи кон антифашистичката борба во Втората светска војна на другите слободарски народи во Европа и во светот и даде свој придонес со повеќе илјади загинати и ранети партизански борци во конечниот пораз на германскиот, италијанскиот и бугарскиот фашизам, како и на нивните домашни слуги во Македонија.