Седи – кец. Токму ваква беше реакцијата на секој наставник кога ќе се утне темата на писмената работа не толку одамна. Чешитите меѓу нив знаеја и да се пошегуваат со ученикот што се обидува да ги пренесе жедни преку вода со констатацијата дека „одговорот е точен, но не на поставеното прашање“.
Оние што вчерашното попладне го утепаа со нешто што го најавуваа како протест, а излезе сосем друго, не беа ученици, туку студенти. Нејсе. Ги утнаа и темата, и одговорот. Темата требаше да (им) биде полагање правосуден испит на албански јазик, а тие што демонстрираа, кои се изгубија меѓу политичките мршојадци од сопствениот етникум, со целокупната иконографија и со испратените пораки дадоа погрешен одговор на прашањето за суштината на нивните барања.
Нивното наводно залагање за употреба на мајчиниот јазик и во оваа област се најде во длабока сенка на агендата на политичките лузери кај најголемото малцинство во Македонија за враќање на власт преку подгревање меѓуетничка нетрпеливост и омраза. Кога на тоа ќе се додадат влажните соништа за големи држави врз грбот на Македонија меѓу радикалите западно и северозападно од нејзините граници, се комплетира мозаикот на силите што мечтаат за редефинирање на земја-членка на НАТО како преодна фаза кон прекројување на границите.
Утнат протест е најбенигниот опис на мизерниот визуелен впечаток од „перформансот“ во центарот на Скопје. Купишта знамиња на Албанија, по некое на САД и на Европската Унија и ниту едно единствено на државата од која се бараат права. Транспаренти и говори со етноцентрични пораки на албански и на англиски јазик, но не и на македонски. Шутирање кучиња и финале со тепачка пред очите на полицијата и на случајните минувачи.
Колку „убава“ слика од претенденти за идни адвокати, судии и обвинители. Гарант ги освоија симпатиите на јавноста и на неутралните. Во заднината сигурно им ракоплескаат и припадниците на другите немнозински заедници во оваа држава.
Има ли кој да им каже на академскиве граѓани дека дозволија протестот да им го киднапираат тие што направија сè во минатите над две децении за да ги наполнат автобусите и авионите со илјадници како нив со билет во еден правец додека си ги товареа магарињата. И тогаш, и сега, на киднапериве им беше до некакви права како до ланскиот снег додека си местеа тендери и ја крадеа државата во бездушниот грабеж на иднината и на овие деца, ама „кој да ти каже Ивана“…
Кога еден ден ќе се шетаат по белиот свет со грутка во грлото и со носталгија по родниот крај, бездруго ќе им текне дека биле злоупотребени и буквално набркани од тука од оние што им глумат загриженост за заедничката кауза додека зад сцената си ги бројат и трошат милионите стекнати на нивен грб. Ќе се чувствуваат како Марко што доцна стигнал на Косово. Џабе.
Безбели до толку се образовани за да „сконтаат“ дека со исклучивост, со радикализам и со игнорирање на симболите на земјата во која станале тоа што се нема далеку да стигнат. Најмалку до почитувани граѓани со или без правосуден испит. Па нека е и на албански.