Лична емотивна исповед на едно лице од екс Југославија потпишано како М. кое живее и работи во Германија го урна митот за раскошот на балканските печалбари.
Текстот кој е напишан на босански/хрватски јазик го објавуваме во продолжение е преведен на македонски:
„Се викам М. Имам 34 години. Во Германија сум веќе четири години.
Сите мислат дека живеам добро. На сликите изгледам добро. Им пишувам дома дека сè е во ред.
Но, вистината е поинаква.
Платата ми е 2.100 нето. Звучи убаво, знам. Во Босна би било убаво. Но, киријата е 950. Струја, греење, интернет – уште 180. Здравствено осигурување (Krankenversicherung), автомобил, гориво – отидоа уште 300. И одеднаш ми остануваат некои 600 евра за целиот месец. За храна, облека, неочекувани трошоци.
Минатиот месец ми се расипа машината за перење алишта. 400 евра. Немав. Позајмив од колега од работа. Се срамев цела недела.
Дома праќам по 200 евра секој месец бидејќи мама не работи, тато е болен. Не можам да престанам да праќам. Не можат да им кажам дека и мене не ми е лесно.
Еднаш седнав и плачев во автомобилот пред Лидл. Не можев да влезам внатре бидејќи не знаев дали можам да си го дозволам она што ми треба.
Не сум гладен. Не сум бездомник. Знам дека има и полоши ситуации. Но, ниту мене не ми е добро. И некако – тоа не е доволно видливо. Бидејќи изгледа дека работам, дека функционирам, дека сум ‘таму во Германија’.
Само сакав некому да му кажам.“
