Колумни

И Крис ли не ви чини, бе?! – Пишува Роберт Димитриевски

„Крис Павловски не знае да збори македонски, а американската амбасадорка знае. Кој повеќе ја сака Македонија?“, прашува некој си „Владко од Виница“ на социјалната мрежа Икс. Прашање е колку знае да „збори“, наместо да зборува, македонски и твитерџијава со име во кое нема едначење по звучност по примерот на многу попознатиот Љубчо од Делчево, но […]

„Крис Павловски не знае да збори македонски, а американската амбасадорка знае. Кој повеќе ја сака Македонија?“, прашува некој си „Владко од Виница“ на социјалната мрежа Икс.

Прашање е колку знае да „збори“, наместо да зборува, македонски и твитерџијава со име во кое нема едначење по звучност по примерот на многу попознатиот Љубчо од Делчево, но овде не е тема познавањето на јазикот на мнозинството во државава од Владко. Вистинското прашање е колку тој и тие што му ја лајкнале објавата на некогашен Твитер ја сакаат Македонија, штом му забележуваат на сонародник роден во Канада со супер успешен бизнис во САД за „(не)зборењето“ македонски.

Ако тоа е врховен критериум за љубовта кон Македонија, тогаш колку ли (не) ја сакаат еден куп напикани во јавната администрација што не знаат да врзат два збора македонски, а земаат плата од овој народ, за разлика од основачот и сопственик на „Рамбл“. Да не зборуваме за сличен куп функционери што мака мачат токму на македонски да врзат две простопроширени реченици во една логична целина и притоа да не го утнат третосложниот акцент.

„Пуританците“ зад тастатурата најдоа да му се исмеваат на Павловски и за личното име (не било македонско), а во јавните настапи упорно ја именувал (само) Македонија родната земја на своите родители – едниот од Преспа, другиот од Мариово. Демек, бил „фејк“ патриот, со што (ин)директно ги омаловажуваат илјадниците Македонци во татковината и, најчесто, во прекуокеанските земји со англиканизирани имиња и македонски презимиња.

Го обвинија Крис и за антиквизација. За нивниот префинет вкус нападно било неговото обожавање на Александар Македонски и честото поврзување со Македонија на најголемиот војсководец и воен стратег во историјата. Постовите на Икс „Кога помислувам на Македонија, мислам на Александар Велики“, „Тукушто слетав во земјата на Александар Велики“ и фотографирањето до споменикот „воин на коњ“ во центарот на Скопје се смртните гревови што му ги припишуваат номиналниве Македонци што до пладне се мразат себеси, а попладне сè македонско. А најмногу успешни Македонци од дијаспората кои, згора на тоа, велат и дека ја обожаваат Македонија, како Крис.

Му најдоа мана на Павловски и за донираните „само“ еден милион денари за настраданите во Кочани. На тие пари се претргнал, велат тие со змија во џебот, кои милуваат да загледуваат во туѓиот, заборавајќи дека е важен гестот, а не сумата. Да спасиш и еден човек, си го спасил човештвото.

Помошта не се изразува само во пари, туку и со конкретни дела. Ако тоа не е отворањето подружница на „Рамбл“ во Македонија, донесувањето во земјава на најблиските соработници на американскиот претседател Доналд Трамп половина година пред тој да добие втор мандат и токму нив да ги именува на високи функции, како и организирањето на посетата на италијанските милијардери Џанкарло Девасини и Паоло Ардоино на самитот на „Македонија 2025“ пред неколку дена, тогаш што е?

Токму благодарејќи на Крис Павловски, како никогаш досега, Македонија има контакт со најблиското опкружување и лично со шефот на најмоќната држава во светот. И наместо да се цени и да се искористи тоа за добробитта на Македонија, загрижени македонци (намерно со мало „м“) фатиле да плукаат по највлијателниот Македонец на планетата во моментов?! Мери им го умот.

Најнови вести од: Колумни

Орден „Илинден 1903“ посмртно за придонесот на големиот патриот лекарот д-р Анастас Коцарев кон македонската државност и идентитетска самобитност

Големиот македонски родољуб и лекар-онколог Анастас Коцарев денес посмртно е одликуван со орденот „Илинден – 1903 година“ од претседателката на Република Македонија проф.д-р Гордана Сиљановска-Давкова, како висока национална почит и израз на признание за неговиот исклучителен придонес кон афирмирањето на македонската самобитност. Одликувањето е признание за долгогодишните заложби и делата на Коцарев, кои оставиле траен белег врз македонската историја и националното македонско самоопределување. Орденот „Илинден – 1903 година“ ја нагласува вредноста на индивидуалниот придонес на Анастас Коцарев во градењето на македонската државност и македонскиот национален идентитет особено и во надворешни, меѓународни рамки. Во светски рамки д-р Анастас Коцарев е еден од првите лекари и научници, кој што работел на истражување и лекување на ракот, како еден од пионерите на радиотерапијата, но и на радиографијата, и кој е прв во светот, што направил рендгенографија на фотографска плоча на пациент заболен од рак. Но во колективното паметење на македонскиот народ Коцарев останува трајно запомнет како човек, што работел во полза на македонската кауза среде македонското иселеништво, залагајќи се за самостојна и независна македонска држава, за идентитетската самобитност на Македонецот во Балканот, во Европа и светот.

Потреба за самозаштитна „македонска геополитика“ на „мрежи на врски и приспособливи партнерства“ со држави ширум светот, заради запазување на државно-националните интереси

Македонската држава, за разлика од доскоро, почна да развива и своја „македонска геополитика“. Во неа, очигледно е дека нема да биде како досега доминантна „беззаветната и доживотна љубов само кон ЕУ“, туку влегувајќи во новиот светски мултиполарен поредок таа ќе создава и свои суверенистички мултилатерални мрежи на партнерства со држави и асоцијации на држави и надвор од европскиот континент врз основа на своите државно-национални политички и економски интереси и потреби.

Видое Подгорец: Без јазик си никој и ништо! Родниот јазик е бисерен ѓердан од зборови!

„Писателот е и треба да остане будната совест на својот народ!“ – овие зборови се творечкиот и животен принцип, до кој се придржувал до крајот на својот живот Видое Подгорец. Ваквиот свој принцип овој неуморен волшебник на македонската книжевна реч доследно го искажал и во својата бележита песна „Без јазик си никој и ништо“, во која за родниот македонски јазик им оставил на поколенијата македонски денешни и идни вистинско завештание да го вардат од секакви угрози и напади кон него. Со овие вонвременски стихови Подгорец се наредува на истата линија како и Крсте Мисирков дека „јазикот е душата на македонскиот народ“ и на Блаже Конески оти „сѐ додека го чуваме, го негуваме, го вардиме, го гледаме јазикот наш македонски – ќе може да сметаме дека ја имаме и татковината, како куќа, како дом, како огниште“. „Без јазик си никој и ништо“: Родниот јазик е бисерен ѓердан / од зборови – плодови сочни, / мислите тие ти ги редат / во слики јасни и точни. /Тој е вруток непресушен,вечен, /низ бистри капки – зборови тече. /Жубори, клокоти, ѕвони, се лее / ко јасна ѕвезда секој збор грее. / Тој ни е завет од дедовците / како тланикот на огништето. / Чувај го како црнка во очите – / – без јазик си никој и ништо.“ – Видое Подгорец. Денес се навршуваат 29 години од неговата смрт.

Кога довербата е 2 %, правдата не е институција туку перцепција

Во својата најнова колумна: ,,Триаголникот на правдата – независност или илузија” адвокатот Тони Менкиноски прави паралела меѓу италијанскиот и македонскиот правен систем и открива низа слабости кои можат целосно да го урнат системот на правда за сите на кој почиваат современите општества

To top