Колумни

„Иде Дунав“ – Пишува Роберт Димитриевски

Во СДСМ се надеваат дека без промени во раководството по изборниот дебакл „и да погинат, колку толку може ќе се спасат“

4 минути за читање

Основен предуслов за да се надмине некој проблем е соочувањето со него, признавањето дека постои. Дури потоа се размислува како да се поправи штетата и да се преземе нешто за да се тргне напред.

Но, тоа, очигледно, не важи за СДСМ. Таму се убедени дека тие можеби не победиле на локалните избори, но ВМРО-ДПМНЕ загубил?!

Веднаш по потопот во првиот круг, во кој социјалдемократите освоија само три градоначалнички места наспроти 33 на владејачката партија, лидерот Венко Филипче излезе со прва проценка дека „овој резултат не е тој што го посакувавме, но, имајќи ги предвид околностите, не е лош“?! И беше во право. Ќе беше (по)лош ако победеа во две, една или во ниедна општина…

Во одреден број општини имале зголемување на бројот на гласовите во однос на лани и тоа било доказ за процесот на консолидација на партијата, процес кој барал време и ќе продолжел во наредниот период, ќе додаде тој. Поради тоа, немал намера да поднесе оставка.

„Среќни сме со резултатите. СДСМ води, односно очекува победа во Центар, Крива Паланка, Пробиштип, Чучер-Сандево, Кривогаштани, Богданци. Од тој аспект сме среќни“, ќе додаде потпретседателката Ана Чупеска.

Заеднички именител за нивната „среќа“ е дека ВМРО-ДПМНЕ загубил 130.000 гласови во однос на минатогодишпните парламентарни избори, а тие „само“ 27.000. Тоа, пак, значело дека само за 1,5 година се стопила довербата во стожерот на коалицијата „Твоја Македонија“, а тие се стабилизирале?!

„Шта реќи, а не заплакати?“. Според оваа логика, кога ќе се загуби во фудбал со 10:1, може да се смета за успех ако поразениот извел повеќе корнери, слободни удари и аути и помалку пати неговите фудбалери се нашле во офсајд?!

Тоа што по 20 години го загубија бастионот Струмица или тоа што кандидатката за градоначалник на Скопје, Каја Шукова, не само што нема да „трча“ втор круг, туку заврши четврта, нема врска. Не им верувај на своите очи, туку на Венкота, на Ана и на алхемичарите од „Бихаќка“, е пораката од таму.

В ред. Нема проблем. Уште подобро за политичките противници. Додека декласираните живеат во илузија дека се морални победници, вистинките победници можат мирно да спијат. Во догледно време политичкиот капитал стекнат на овие избори нема да им биде загрозен, освен ако самите не си пукаат во нога.

Партија што некогаш се претставуваше за државотворна, така треба и да се однесува. Да мисли не само за себе, туку и за државата. А на секоја држава, па и на македонската, ѝ треба силна опозиција како коректор на власта. За да не (се) дојде до остварување на политичкото начело дека власта корумпира, а апсолутната власт апсолутно корумпира.

Не толку одамна и ВМРО-ДПМНЕ доживеа дебакл – на локалните избори во 2017 година доби пет градоначалници, а СДСМ 57. Само еден месец подоцна избра нов лидер, Христијан Мицкоски, кој веќе на наредните избори за локалната самоуправа го победи „седесето“ со 42:16 во градоначалничката битка, за лани да го потврди тоа со уште поубедливи 58:18 во пратенички места на парламентарните избори.

Тоа е патот на сите политички организации што претендираат на власт во плуралните демократии каде и да е во светот. Признавање на неуспехот, понесување одговорност од раководството, кадровско освежување, консолидација на базата, нов пристап до гласачкото тело, поинаков вокабулар и со Господ напред до победа на некои идни изборни соочувања.

Арно ама, во СДСМ мислат дека ќе ја прејдат оваа формула и ќе измислат нова. Па, на девастирачкиот ефект од „Иде Дунав“ што им се случи одговораат со „мила душа, ризик јак, и да погинеш – колко-толко мож’ ќе се спасиш“…

Со среќа нека им е со тој памет. Во меѓувреме, ги поздрави Ѓунеш Билали:

 

 

 

 

 

Поврзани теми:

актуелно|Венко Филипче|колумна|СДСМ|локални избори|Ана Чупеска

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

(2) Петре М.Андреевски до македонскиот народ – „пирејот што не може да се уништи“: Да изградиме програма, во која Македонија ќе ни биде заедничка определба на сите нас!

Денес  не само Бугарите, туку и „цивилизираните“ Европејци од Брисел и други политички моќници од Европа  запнале по секоја цена, со ултиматуми, закани и диктати да го менуваат Уставот на Македонија, со сесрдна помош на редица нивни домашни послушници, кои се во функција на туѓи антимакедонски агенди. Делото и сите јавни истапувања на генијалниот книжевен растајнувач на македонската национална судбина Петре М.Андреевски се моќен одговор на сите тие ултиматуми, закани и диктати во името и на македонскиот народ. Денес, на 25 јуни се навршуваат 92  години од раѓањетo на овој волшебник на македонската прозна и поетска реч, едновремено и извишен национален мислител, роден во 1934 година во демирхисарското село Слоештица. Оваа годишнина е можност за навраќање кон неговото книжевно дело, кое претставува исклучителен придонес за развојот и зацврстувањето на македонскиот дух и за одбрана на македонската национална самобитност.

(1) Петре М.Андреевски: Ние, Македонците сами си ја пишуваме историјата со македонската вистина, а не други со лаги, кои нема да ни ја контролираат македонската свест!

„Браќа и сестри, бидете на штрек! Не срамете се од ништо, што е наше. Презирајте ги оние, кои ни го присвојуваат името, но и црквата, јазикот и писмото, што ги позајмиле од нас. Презирајте ги сите оние, што сакаат да ни ја предодредат нашата историска приказна, која се крепи на толку многу гробови. Знајте дека во таа приказна се заложени сите наши државотворни темели и сето свето наследство. Историјата е еден отворен процес кој постојано се допишува. Ние, Македонците, сакаме да ја пишуваме таа историја само со своето македонско писмо и само со својата македонска вистина!“ – има кажано уште во 2003 година генијалниот книжевен растајнувач на македонската национална судбина Петре М.Андреевски во својот „Македонски манифест“. Овие зборови се негово вонвременско послание, но и завештание до сите македонски поколенија да ја бранат својата автентична македонска национална историја од сите оние што ја искривуваат, што ја фалсификуваат и кои сакаат дури и да ја присвојат, како Бугарите со нивните самоизмами за наводната „заедничка историја“ на македонскиот и бугарскиот народ. Денешната 92-ра годишнина од неговото раѓањетo на Андреевски – на 25 јуни 1934 година во демирхисарското село Слоештица – е нова можност за навраќање кон неговото книжевно дело, кое претставува исклучителен придонес за развојот и зацврстувањето на македонскиот дух и за одбрана на македонската национална самобитност.

„Зборникот на Миладиновци“ – „евангелие“ на македонизмот и јазичен чувар на идентитетот на македонскиот народ веќе 165 години

Еден од најзначајните чувари и своевидни пишани споменици на македонскиот национален, јазичен и културен е делото „Зборник на браќата Миладиновци“, кое е објавено на денешен ден, на 24 јуни 1861 година. Тој ден првите примероци од зборникот ја напуштиле печатницата на во Загреб и им биле испорачани на претплатниците. Во овој Зборник на 538 страници на голем формат се објавени вкупно 660 песни, од кои 584 македонски и 76 бугарски. Покрај 584-те македонски песник, зборникот има и 14 детски игри, неколку народни обичаи од разни места во Македонија, 8 верувања, 16 преданија, извесен број лични имиња, 50 пословици и 104 гатанки. Македонските песни се поделени во групи: самовилски, други стари, црковни, јуначки, жаловни, смешни, љубовни, свадбени, лазарски, жетварски, песни за Водици, за Ѓурѓовден… Сите тие песни потекнуваат од разни краишта на Македонија (Струга, Охрид, Битола, Прилеп, Велес, Дебар, Кукуш, Костур и др.). Овој монументален зборник со своето богатство од песни и традиции е еден од основните и најважни темели на македонското народно творештво. Тој претставува капитално и епохално дело за македонскиот народ. М. Цепенков го чувал дома и го нарекувал „второ вангелие“. Кажано со речникот на Цепенков, „Зборникот на Миладиновци“ е и своевидно „евангелие на македонизмот и на македонскиот идентитет! Оттука и браќата Миладиновци се дел од основните столбови, врз кои се потпираат културното наследство и македонскиот јазик.

Нобеловецот Анатол Франс уште во 1903 кажа дека „каузата на Македонците е кауза на европската цивилизација“, која сега Софија сака да ја претвори во бугарска кауза! (3)

„Каузата на Македонците е кауза на европската цивилизација! Оставајќи еден народ да биде колен, Европа извршува морално самоубиство!“ – кажал интелектуалниот џин на Франција и нејзината морална совест, книжевникот – нобеловец Анатол Франс на величествениот митинг среде Париз (во некои извори се споменува и Женева) на17 март 1903 година. Митингот бил одржан заради поддршка и за Македонија и за земање на македонскиот народ во заштита од страдањата во тогашната Турска империја.

Членство на Република Македонија во „Вишеградската група“ на ЕУ-држави, заради одбрана на македонската вистина, идентитет, јазик и историја (2)

Европски експерти и аналитичари сугерираат дека на Македонија ѝ е потребно стапување во суверенистички сојузи и партнерства, макар и неформални да бидат во почетокот , заради одбрана на македонската вистина, идентитет, јазик и историја. Конкретно, потребно е поврзување со Вишеградската група (В 4) на држави (Полска, Чешка, Словачка, Унгарија), кои со децении го усовршуваат моделот на заштита на националните идентитетски специфики наспроти политиките на Брисел. Деновиве унгарскиот премиер Петер Маѓар им упати директен повик на државите од Западниот Балкан, кои не се сѐ уште членки на ЕУ, што значи и на Македонија, да влезат во Вишеградската група! Практично, Петер Маѓар самиот ѝ ја отвора вратата и на Македонија во „Вишеградската група“! Поврзувањето со оваа влијателна групација на земји-членки на ЕУ, ѝ нуди на Македонија значајна лоби-платформа, која има значаен потенцијал да ги брани многу посилно и многу поконкретно својата македонска вистина, својот идентитет, јазик и историја. Зашто, кој може да даде гаранции дека „бугарскиот волк нема да го изеде македонското јагне“, ако би влегол во „бачилото“ – уставот“?!

Наместо нова идентитетско-историска капитулација со „Бугари во устав“ – поврзување со суверенистичка Европа за лобирања и борба за македонската кауза и ЕУ-патот (1)

Во јуни 2026 година ширум Европа, а особено во државите на ЕУ, се засилува трендот на политички иницијативи, програми и јавни барања за заштита на националниот идентитет, суверенитетот и политичката самостојност на државите од најразличните видови на закани кон овие клучни концепти во постоењето и дејствувањето на кој било народ и држава во Европа и светот. Таквите иницијативи, програми и барања доаѓаат не само од десничарски националистички партии, туку и од влади и државници на водечки европски држави и политички лидери од други земји од „евроклубот“, како од Германија, Франција, Италија, Холандија, Австрија, Полска, Словачка, потоа од влијателни државно-политички групации на европскиот континент, како што е „Вишеградската група“ на земји. Ја посочуваме и Швајцарија со пораките, кои извираат и од нивниот најнов референдум со демографско-идентитетски белези. Политичка Европа допрва ќе влегува во период кога државите и нивните институции, нивните водечки партии и политички елити ќе бараат сѐ повеќе нови механизми за заштита на националниот и државниот идентитет и суверенитет, културата, економијата и политичката самостојност. Лобирањата и борбата за македонската кауза и националната и јазична самобитност, како и за чекорењето по патот кон ЕУ само како Македонија и македонски народ, мора и може да се остварува сѐ повеќе во рамки на суверенистичка Европа.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top